برای فوتوبوک Me, Myself, and Jimin: ID:Chaos، جیمین توی بخش طراحی و ایده‌پردازی پروژه مشارکت داشت. طبق چیهایی که من توی مجله‌ی ویورس خوندم، توضیح داده شده که این پروژه درباره‌ی «ناخودآگاه، آشفتگی و میل به آزادی» ساخته شده و چهار فضای بصری مختلف، از جمله black، light و darkness، white رو به تصویر می‌کشن. اما قسمت جالب‌تر، توضیح خود جیمین در این‌باره‌ هست. توی پشت‌صحنه‌ی پروژه، وقتی درباره‌ی لباس‌های کانسپت صحبت می‌کنه، پیشنهاد میده برای این بخش لباس سفید انتخاب بشه؛ یعنی اینجا سفید صرفاً برای قشنگ‌تر شدن عکس انتخاب نشده بود. قرار بود چیزی از «جیمینِ بدون لایه‌ها» رو نشون بده.

در آلبوم FACE هم یک تضاد بصری مشخص وجود داره. توی تصاویر کانسپت، یک طرف جیمین رو با فضای تیره‌تر، لباس مشکی و ظاهری خشن‌تر می‌بینیم؛ و در طرف دیگه، جیمین با لباس سفید، در فضایی روشن و مینیمال قرار گرفته. حتی توضیحات مربوطه به نسخه‌ی Software این تضاد رو پر رنگ‌تر می‌کنن و استایل سفید جیمین رو دارای حال‌وهوایی طبیعی‌تر و خالص‌تر توصیف می‌کنن و این خیلی با مطالبي که جیمین درباره‌ی FACE گفته هم‌جهته. جيمين آلبوم رو اتوبیوگرافیک توصیف کرد "يعني مجموعه‌ای که تجربه‌های خودش رو بیان می‌کنه". پس وقتی یک طرف «FACE» با تاریکی بیشتری نمایش داده می‌شه و طرف دیگه با سفیدی و سادگی، میشه این تضاد رو بخشی از روایت تصویری آلبوم دونست.

توي مصاحبه‌ی Vogue Korea، خودش از علاقه‌ش به لباس‌های ساده و تک‌رنگ صحبت کرده و توي همون دوره هم برای معرفی FACE با یک تی‌شرت سفید ساده و شلوار جین، جلوي دوربين ظاهر شد. این سادگی در ظاهر، اتفاقاً با چیزی که از شخصیت هنری جیمین می‌بینیم تضاد جالبی داره. چون هرچقدر ظاهر می‌تونه ساده باشه، چیزی که پشت اون قرار گرفته می‌تونه پیچیده باشه.

جیمین در طول اين موزیک‌ویدیو ابتدا توي فضایی تیره و با استایل دارك دیده میشه "فضایی که با فشار، محدودیت و نگاه دیگران همراهه." اما در پایان، بعد از اون دشواري‌ها جیمین با یک لباس کاملاً سفید ظاهر می‌شه و تنها می‌ایسته. توی منبعی که من ازش متنو برداشتم، چند تحلیل منتشرشده درباره‌ی موزیک‌ویدیو هم این تغییر از تاریکی به سفید رو به نوعی رهایی و پیروزی بر فشارهای اطرافش تفسیر کردن. و با اون لباس مشخص میشه که انگار بعد از تمام اون تاریکی، چیزی که باقی می‌مونه خودِ جیمینه.