http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9711/s_010.jpg

✅تحرکات اخیر در روند صلح افغانستان و پیامدهایش برای جمهوری اسلامی ایران

✒️حسام‌الدین حجت‌زاده

جمهوری اسلامی ایران پس از آنکه در نخستین ماه‌های سرنگونی رژیم طالبان، نقش مؤثری در روی‌کار آوردن دولت موقت حامد کرزای، رئیس‌جمهور وقت افغانستان، ایفا کرد، بیشتر به حمایت سیاسی و کمک اقتصادی به دولت‌های سه‌گانه کرزای بسنده نمود و در مقوله خطیر مذاکرات صلح بین دولت کابل و گروه طالبان، نقش تهران بیشتر به حمایت لفظی از آن و شرکت در بعضی کنفرانس‌های صلح در دهه اخیر محدود بود. این سیاست در دوران ریاست‌جمهوری اشرف غنی نیز ادامه یافته است. بااین‌حال، همواره آمریکا و دیگر رقبای متخاصم ایران در افغانستان که نقش اصلی را در روی‌کار آوردن و تقویت رژیم طالبان در دهه 1990 برعهده داشتند، ایران را به حمایت سیاسی، نظامی، مالی و آموزش نیروهای طالبان متهم می‌کنند.
سفر تاریخی دریادار علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی، به افغانستان و دیدارهای وی با مقامات کابل و بعضی اعضای ارشد طالبان در دسامبر 2018، و تأیید سفر پنج عضو دفتر سیاسی طالبان در قطر به تهران و دیدارشان با آقای عباس عراقچی، معاون سیاسی وزیر امور خارجه، ازسوی سخنگوی این وزارتخانه و دیدار آقای عراقچی از کابل کمی پس از سفر هیئت طالبان به ایران با دو دستور کار اعلام‌شده مبارزه با داعش در افغانستان و تأمین امنیت مرزهای شرقی ایران با مناطق تحت کنترل طالبان، نشان داد که به‌دنبال آغاز دور تازه تلاش‌های آمریکا و هم‌پیمانان منطقه‌ای‌اش برای به سرانجام رساندن نسخه آمریکایی صلح افغانستان ازطریق گفت‌وگوی مستقیم زلمی خلیل‌زاد، نماینده ویژه ترامپ در امور صلح افغانستان، تهران سعی دارد ضمن مطرح کردن خودش به‌عنوان یک بازیگر مؤثر و مهم، آثار منفی تکاپوهای سیاسی و امنیتی آمریکا و دیگران را بر منافع و امنیت ملی ایران به حداقل برساند.
نکته مهم آن است که اگر ایران که اکنون به دستاوردهای سفرها و مذاکرات دبیر شورای عالی امنیت ملی و معاون سیاسی وزیر خارجه و بعضی رایزنی‌های پشت‌پرده نهادهای ذی‌ربط با طالبان افغان در پاکستان و برخی دیگر از کشورها و نیروهای کنشگر رقیب دلخوش کند و خود را برنده بداند، به دست خود به رهبران شورای کویته اجازه داده است که با کارت ایران از واشینگتن و هم‌پیمانان منطقه‌ای‌اش امتیاز بگیرد، بدون آنکه درنهایت سود و دستاورد بزرگ و ماندگاری نصیب تهران گردد.
واکنش‌ها به تحرکات اخیر ایران درقبال افغانستان، آغاز مذاکرات مستقیم با گروه طالبان و به‌خصوص علنی شدن آن ازسوی دبیر شورای عالی امنیت ملی و وزارت امور خارجه ایران، واکنش‌های مختلفی در منطقه و فرامنطقه به‌همراه داشت. دراین‌میان، نکته مهم آن است که تاکنون اکثر واکنش‌ها و موضع‌گیری‌ها به شکل لفظی نبوده و سایر کشورهای ذی‌نفع سعی کرده‌اند با اقداماتی عملی، پاسخ ورود جدی تهران به مقوله مذاکرات صلح افغانستان را بدهند.

🔹ادامه #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
http://www.tisri.org/default-2954.aspx

#بخوانیم

✅ موسسه تحقیقاتی ابرار معاصر تهران سه شنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۷ نشستی با عنوان "وضعیت ژئوپلیتیکی منطقه پس از گفتگوهای صلح در افغانستان" را در سالن شورای گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران برگزار کرد.
در این نشست "دکتر سردار محمد رحیمی" معاون وزارت معارف (آموزش و پرورش) افغانستان و استاد ژئوپلیتیک دانشگاه کابل، "دکتر جعفر حق پناه" مدیر میز افغانستان انجمن علوم سیاسی ایران و " دکتر بهرام امیراحمدیان" از اساتید مطرح در این حوزه به ایراد سخنرانی پرداختند.

✒ از مهمترین محورهایی که در این نشست مطرح شد، می توان به:

_ مذاکرات صلح با طالبان و نتایج احتمالی آن

_ نگاه جریان های داخلی و افکار عمومی افغانستان به مذاکرات صلح با طالبان

_ انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان و نگاه نامزدهای انتخاباتی به روند صلح با طالبان

_ نقش و جایگاه کشورهای همسایه در آینده افغانستان

_ آثار و پیامدهای بازگشت طالبان به بدنه اجتماعی و سیاسی افغانستان

✒ گفتنی است، این نشست از سوی موسسه ابرار معاصر تهران و با مشارکت گروه مطالعات منطقه ای دانشگاه تهران، انجمن اوراسیای مرکزی و انجمن مطالعات منطقه ای برگزار شد.

#رویداد
@TehranInstitute

(https://attach.fahares.com/5188N+dAnrn9+il0SNA7dg==)

🔵 موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران در راستای شناسایی تحلیل‌گران حوزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران به‌خصوص جوانان، دانشجویان و فارغ‌التحصیلان جدید با همکاری برخی از مراکز پژوهشی معتبر کشور اقدام به برگزاری اولین جشنواره سراسری تحلیل‌گر برتر در حوزه سیاست خارجی کرده است. گفتنی است به ده نفر اول از تحلیل‌گران جوایز نفیسی اهدا و گواهی اعطا می‌گردد.

🖋 محورهای جشنواره تحلیل‌گر برتر بر اساس مخاطرات منطقه‌ای و بین‌المللی سیاست خارجی کشور عبارت‌اند از:

1. نظم‌ها و نظامات سیاسی ـ امنیتی منطقه‌ای و بین‌المللی
2. نظم‌ها و نظامات دفاعی ـ نظامی منطقه‌ای و بین‌المللی
3. نظم‌ها و نظامات اقتصاد سیاسی منطقه‌ای و بین‌المللی
4. نظم‌ها و نظامات حقوقی منطقه‌ای و بین‌المللی
5. مقاومت منطقه‌ای و بین‌المللی
6. انسجام اسلامی و منطقه‌ای
7. جرائم سازمان‌یافته منطقه‌ای و بین‌المللی

📝 با توجه به لزوم ارائه منظم مطالب ارسالی جهت ارزیابی و داوری، پیشنهاد می‌شود ساختار نوشتاری مقالات به ترتیب زیر باشد:

🔹 چکیده (حدود 250 تا 300 کلمه)؛

🔹 مقدمه (بیان مسئله، اهمیت مسئله، سؤال اصلی، سازمان‌دهی مقاله)؛

🔹 متن اصلی (توصیف یک صفحه‌ای و دقیق از مسئله، مخاطرات و یا مسائل مرتبط با مسئله، تشریح مخاطرات و مسائل طرح شده حول مسئله، اولویت‌بندی هشدارها برای این مسئله)

جمع‌بندی (پیش‌بینی از این مسئله در یک سال آینده، الزامات جمهوری اسلامی ایران برای این مسئله در کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت)

قابل‌توجه است که کلیت ساختار نوشتاری فوق در 3500 تا 4500 کلمه در نظر گرفته شود. بنا به موضوع پیشنهادی تغییراتی جزئی در ساختار نوشتار بلامانع است. ویراستاری علمی و نگارشی دقیق بر عهده نویسنده مقاله است.

آخرین مهلت ارسال مقالات 20 فروردین‌ماه 1398 است. همچنین اعلام نتایج و برگزاری جشنواره اردیبهشت‌ماه 1398 خواد بود.

آدرس دبیرخانه جشنواره: تهران، خیابان مطهری، خیابان شهید سرافراز، کوچه یکم، پلاک 21
شماره تماس: 88756204 -021 ایمیل دبیرخانه: tahlilgarbartar@tisri.org

#فراخوان


🔹@TehranInstitute

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9711/s_009.jpg

✅مدیریت تنش در روابط ایران و امارات متحده عربی

✒️حسین کبریائی‌زاده

دیوید میترانی، نظریه‌پرداز برجسته کارکردگرایان، در بحثِ یافتن راه‌حل عملی و جهانی برای گسترش صلح، موضوع توسعه همکاری‌های فنی و اقتصادی را مطرح کرد. طبق این نظریه، همکاری در یک زمینه فنی به‌تدریج همکاری در سایر بخش‌ها را نیز موجب می‌شود. درواقع، تجربه همکاری در مسائل اقتصادی می‌تواند ساخت و بافت همکاری در زمینه سیاسی را شکل دهد.
بارزترین مصداق این نظریه در خاورمیانه، همکاری اقتصادی ایران با امارات متحده عربی بوده است، به‌طوری که با شروع جنگ ایران و عراق، امارات از معدود کشورهای منطقه بود که با میانه‌روی، چهره ضد ایرانی به خود نگرفت و حتی در مقابل درخواست صدام حسین درمورد کمک یک‌میلیاردی برای ادامه جنگ در اواسط دهه شصت ایستاد. در آن مقطع، این نگاه حاکم بود که مراودات تجاری ایران و امارات سبب انعطاف‌پذیری ابوظبی در برابر تهران شده است.
اما اکنون چه تفاوتی در شرایط و اقتضائات ایجاد شده است که با وجود حجم بالای مناسبات تجاری و شکل‌گیری شراکت استراتژیک میان تهران و ابوظبی، این کشور تغییر رویه داده و به یکی از ناامن‌ترین مقاصد مهاجران و بازرگانان ایرانی تبدیل شده است، تاجایی‌که وزیر خارجه باور دارد که رفتار امارات به مسیر غیرقابل برگشت سوق یافته است.
برای پاسخ به این پرسش لازم است در کنار کانون‌های قدیمی و سنتی بحران، گسل‌های جدید اختلاف مورد بحث و بررسی قرار گیرد.
گستره منابع و کانون‌های بحران در روابط دو کشور طیف وسیعی از موارد زیر را شکل می‌دهد: پیشینه تاریخی اختلاف عرب و فارس، اختلافات سرزمینی برجای‌مانده از گذشته، نگاه متفاوت دو کشور به مقوله امنیت‌سازی (اعتقاد متفاوت به امنیت درون‌زا و برون‌زای منطقه‌ای)، مواضع مختلف دو کشور در برخورد با انقلاب‌های عربی به‌خصوص در محیط پیرامونی دو کشور در بحرین و یمن، سیاست هسته‌ای ایران، سیاست ایران‌هراسی کشورهای غیرهمسو و فرامنطقه‌ای.

🔹ادامه #مقاله را در تارنمای ما دنبال کنید:

🔗http://www.tisri.org/default-2952.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9712/b_012.jpg

✅سفر روحانی به عراق؛ دستاوردها و واکنش‌ها

🖋دکتر عابد اکبری
🖋صدیقه نژاد‌قربان

حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران با هیئتی بلندپایه در روز بیستم اسفندماه برای نخستین بار در دوران ریاست‌جمهوری‌اش به عراق رفت. برهم صالح، رئیس‌جمهور عراق که برای استقبال از آقای روحانی به فرودگاه رفته بود اعلام کرد: «همانگونه که ایران در زمان جنگ عراق با داعش کنار عراق ایستاد، عراقی‌ها هم در دوران تحریم درکنار ایرانی‌ها خواهند ایستاد و عراق از تحریم‌های ایران تبعیت نخواهد کرد. عزم روحانی برای این سفر و سخنان صالح در ابتدای ورود هیئت ایرانی به عراق، نشان آن بود که دو کشور درقبال تحولات جدید منطقه درحال بازتعریف روابط و منافع دوجانبه خویش‌اند و دیدارهای حسن روحانی با مقامات سیاسی، اقتصادی و مذهبی عراق ازیک سو و نوع و جنس قراردادها و توافقنامه‌های منعقدشده ازسوی دیگر گواه این مدعاست.
خروج آمریکا از برجام، شروع تحریم‌های این کشور علیه ایران و ائتلاف‌های منطقه‌ای با هدف افزایش فشار بر تهران، چالش‌ها و بحران‌های متعددی را پیشِ روی جمهوری اسلامی قرار داد که نمود منطقه‌ای آن را می‌توان در صف‌بندی‌ها و ائتلاف‌های منطقه‌ای علیه جمهوری اسلامی ایران به‌وضوح مشاهده کرد. راهبرد آمریکا علیه ایران، جمهوری اسلامی را برآن داشت تا نگاهی دوباره به مفّرها و امکان‌های منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای خویش درجهت شکستن حلقه تحریم‌ها و ایجاد شکاف در ائتلاف‌ها بیندازد. سفر آقای روحانی به عراق نیز در این چهارچوب قابل تبیین است.
شکستن فضای تحریمی یکی از مهم‌ترین دلایل سفر حسن روحانی به عراق بود که نشانه‌های آن را در نوع توافقنامه‌های منعقدشده در جریان این سفر به‌خوبی می‌توان مشاهده کرد. عراق در سال‌های اخیر با جذب سرمایه‌ها و تکنولوژی خارجی در حوزه نفتی این بخش را فعال کرده و توانست با بهره‌گیری از فرصت طلایی‌ ناشی از عدم اقبال سرمایه‌گذاران خارجی از ورود به بازار ایران، این فضا را در اختیار گیرد. بهره‌برداری از میدان‌های نفتی مشترک از سوی هریک از طرفین زمینه گسترش تنش و سردی روابط در شرایط حاد کنونی را به‌همراه دارد که به نظرمی‌رسد مقامات دو کشور در جریان سفر حسن روحانی به عراق درصدد یافتن دستورکاری برای حل این موضوع بودند. ایران و عراق چندین میدان نفت و گاز مشترک دارند که از آن‌ جمله می‌توان به آزادگان، یادآوران، آذر، نفت‌شهر، دهلران، پایدار غرب، یاران و اروند اشاره کرد.

🔹ادامه #مقاله را میتوانید در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2969.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9712/b-014.jpg

✅خروج آمریکا از غرب آسیا؛ از ادعا تا واقعیت

✒️سیده سارا فاطمیان

به باور برخی از کارشناسان، منطقه غرب‌آسیا اهمیت سابق را برای آمریکا ندارد؛ اما چنین به‌نظر می‌‌رسد که این منطقه همچنان برای آمریکا مهم و قابل توجه است. حال سؤال اصلی این است که علت این مهم بودن چیست. در پاسخ می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: حفاظت از امنیت انرژی، فروش سلاح، حمایت از هم‌پیمانان منطقه‌ای، و حداقلی کردن حضور ایران در منطقه.
تا قبل از جنگ جهانی دوم، براساس دکترین مونرو، آمریکا انزواگرایی را به مداخله ترجیح می‌داد؛ اما پس از جنگ، به دلایلی همچون: 1. تثبیت هژمونی خود در جهان، 2. مقابله با اتحاد جماهیر شوروی و 3. جلوگیری از فراگیر شدن ایدئولوژی کمونیسم در کشور‌های توسعه‌نیافته ازطریق دموکراسی‌سازی در این کشورها، در این منطقه ورود پیدا کرد. این دخالت چه در گذشته و چه در شرایط کنونی، در ابعاد سیاسی، امنیتی و اقتصادی عینی‌تر از سایر ابعاد بوده ‌است. حال به این مسئله می‌پردازیم که با گذشت سال‌های متمادی، چگونه منطقه غرب آسیا هنوز همان اهمیت سابق را برای آمریکا دارد.
برخی کارشناسان بر این باورند که براساس استراتژی «چرخش به‌سوی آسیا» آمریکا درحال خروج از غرب آسیا و تمرکز بر آسیای شرقی است؛ اما دلایل زیادی را می‌توان ذکر کرد مبنی‌براینکه این کشور نه‌تنها مایل به این کار نیست، بلکه با این سطح از منافعی که در منطقه برای خود تعریف کرده ‌است نمی‌تواند به‌یکباره یا تدریجی از منطقه خارج شود.

🔹ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2971.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9712/b-013.jpg

✅ایران چگونه می‌تواند جایگاه مطلوبی در آسیای مرکزی به‌دست بیاورد؟


🖋حسام‌الدین حجت‌زاده 



جمهوری اسلامی ایران از بدو استقلال پنج جمهوری آسیای مرکزی همواره تلاش کرده است که در رقابت با دیگر دولت‌های منطقه و فرامنطقه به جایگاهی مناسب در آسیای مرکزی دست پیدا کند. بااین‌حال، دست‌کم سه عامل برای حضور ضعیف و کنش فعال ناکافی ایران در آن منطقه می‌توان برشمرد که در این مسیر چالش‌های اصلی بر سر راه ایران هستند: 
1. فعالیت گسترده رقبا برای کنار زدن ایران: دراین‌زمینه، باید به کارشکنی‌ها؛ تحریکات و تبلیغات منفی آشکار و پنهان آمریکا، رژیم صهیونیستی، کشورهای عربی (به‌ویژه عربستان سعودی و امارات متحده عربی)، ترکیه، اتحادیه اروپا و حتی پاکستان اشاره کرد که توسعه نفوذ و اجرای سیاست‌های جمهوری اسلامی ایران در آسیای مرکزی را به سود خود نمی‌بینند. دراین‌میان، روسیه و چین به‌دلیل همکاری اقتصادی عمیق با ایران، فعلاً واکنش خاصی درمورد تحرکات این کشور در آسیای مرکزی نشان نداده‌ و هنوز دیدگاه‌هایشان را بیان نکرده‌اند؛ اما این به معنای رضایت باطنی آن دو از حضور ایران در این منطقه نیست. 
2. کم¬اهمیت بودن آسیای مرکزی برای ایران: در مجموع، آسیای مرکزی از اهمیت زیادی در سیاست خارجی ایران برخوردار نیست و در اولویت گسترش روابط هم قرار ندارد. این ادعا به معنای روابط تیره و خصمانه تهران با کشورهای این منطقه نیست. برعکس، همکاری‌های به‌ظاهر خوبی بین ایران با اغلب جمهوری‌های آسیای مرکزی در حوزه‌های اقتصادی و سیاسی وجود دارد؛ اما مقایسه روابط ایران با کشورهایی همچون: عراق، سوریه، روسیه، چین و حوزه قفقاز نشان می‌دهد که دولت‌ها و ملت‌های ایران و آسیای مرکزی نزدیک به سه دهه پس از استقلال این منطقه هنوز به‌طور کامل به فهم و زبان مشترک دست پیدا نکرده‌اند. 
بعضی بر این باورند که این امر ناشی از توسعه‌‌نیافتگی راه‌های ارتباطی و مسیرهای حمل‌ونقل در طول سده‌های اخیر بوده است. بااین‌حال، واقعیت تلخ آن است که مقامات ایران هنوز نظریه یا طرح رسمی‌ای را برای توسعه روابط با کشورهای آسیای مرکزی تدوین نکرده‌اند و دیدگاه و اهداف تهران درمورد این منطقه مشخص نیست. بنابراین، گفت‌وگوهای دوجانبه یا چندجانبه بین جمهوری اسلامی ایران و جمهوری‌های آسیای مرکزی شکل نگرفته است؛ درحالی‌که برخی کشورهای منطقه یا فرامنطقه با وجودِ نداشتن مرز مشترک با آسیای مرکزی، برنامه‌های مخصوص خود را برای گفت‌وگو با کشورهای آن منطقه تدوین و اجرا می‌کنند؛ برای نمونه می‌توان به گفت‌وگوهای «ژاپن و آسیای مرکزی»؛ «آمریکا و آسیای مرکزی»؛ «هند و آسیای مرکزی و افغانستان»؛ «استراتژی‌های اتحادیه اروپا پیرامون آسیای مرکزی» و «نشست کشورهای ترک‌زبان» با ابتکار ترکیه اشاره کرد. نتیجه آشکار این گفت‌وگوها آن است که نفوذ سیاسی، نظامی، اقتصادی و فرهنگی کشورهای فوق در آسیای مرکزی سال‌هاست به‌مراتب بیش از ایران بوده و برگ‌های برنده بسیاری در اختیار آنهاست که جمهوری اسلامی ایران در رقابت با آن کشورها از این امتیازات برخوردار نیست. 

ادامه #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2970.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9711/9711.001.jpg

✅ انتخابات ارمنستان و پیامدهایش بر روابط با ایران


🖋 حسین عسگریان



روز 9 دسامبر (18 آذر) انتخابات پارلمانی زودهنگام در ارمنستان برگزار شد. در این انتخابات، «ائتلاف قدم من» (به رهبری نیکول پاشینیان) اکثریت قاطع آرا را به‌دست آورد. درمجموع، در این انتخابات، یازده نیروی سیاسی به شکل نُه حزب و دو ائتلاف شرکت داشتند. «ائتلاف قدم من» (به رهبری نیکول پاشینیان، کفیل نخست‌وزیری)، توانست با کسب 88 کرسی از 132 کرسی پارلمان بعد از سال‌ها به حاکمیت حزب جمهوری‌خواه در این کشور پایان دهد. نکته قابل تأمل در انتخابات اخیر مجلس ملی ارمنستان این است که حزب جمهوری‌خواه که حزب حاکم گذشته و حزب مخالف کنونی دولت ایروان قلمداد می‌شود، برای نخستین‌بار در تاریخ ارمنستان پس از استقلال در سال 1991، به مجلس ملی این کشور راه نیافت. 
اعضای حزب حاکم جمهوری خواه که نزدیک به بیست سال قدرت را دراختیار داشتند آراء زیر پنج درصد را کسب کردند. در ارمنستان، هر حزب نیازمند دست‌کم پنج درصد آرا برای ورود به پارلمان است. با این نتایج، نیکول پاشینیان امکان نخست‌وزیری دوباره در ارمنستان را یافته است. 
زمینه‌ها و ریشه‌های اصلی اعتراضات ماه آوریل و مه 2018 و برگزاری انتخابات زودهنگام 
ریشه اعتراضات مه 2018 را می‌توان به‌نوعی در تحولات سه سال اخیر یعنی از سال 2015 به این سو جستجو کرد. در سال 2015، با پیشنهاد سرژ سرکیسیان، رئیس‌جمهور وقت ارمنستان، رفراندومی درجهت تغییر ساختار نظام سیاسی ازطریق اصلاح قانون اساسی و تبدیل نظام ریاستی به نظام پارلمانی انجام گرفت که با رأی مثبت مردم این کشور به این تغییرات، اصلاح موردنظر صورت پذیرفت. سرکیسیان پیشتر اعلام کرده بود به‌دنبال به‌دست آوردن جایگاه نخست‌وزیری نیست. اگرچه حزب حاکم متعلق به وی یعنی حزب جمهوری‌خواه ارمنستان توانسته بود در انتخابات پارلمانی آوریل 2017 پیروز رقابت‌های انتخاباتی شود، به‌دنبال نامزدی وی برای تصدی پست نخست‌وزیری این کشور در آوریل 2018 و تصاحب این پست اعتراضات در این کشور شدت گرفت و وی مجبور به استعفا از نخست‌وزیری ارمنستان شد و راه برای رسیدن نیکول پاشینیان در مقام نخست‌وزیر این کشور هموار گردید. 
دراین‌میان، مسائلی همچون انباشت مطالبات و نارضایتی‌های بخش بزرگی از مردم ارمنستان ازجمله نسل جوان آن در پیوند با مسائل جاری در این کشور همچون بیکاری و فقر در این کشور بهانه‌ای به دست مخالفان و یا به بیانی دیگر، روشنفکران و دگراندیشان ارمنی داد تا بتوانند از این فضا برای به‌وجود آوردن موجی از اعتراضات استفاده کنند و فردی همچون پاشینیان رهبری مخالفان را در دست بگیرد و به مقام نخست‌وزیری این کشور برسد. 
پاشینیان اگرچه در هفته‌های آغازین حکومتش درباره این موضوع سخن گفته بود که تصمیم ندارد انتخابات زودهنگام برگزار کند، با تداوم فعالیت‌هایش به‌عنوان رئیس دولت و برخوردهایی که با ساختار قدیمی و لابی‌های موجود در داخل حاکمیت ایروان داشت درنهایت، کشور را به‌سوی یک انتخابات زودهنگام پیش برد تا با مجلسی یکدست‌تر امکان تحکم بهتری بر ساختار حاکمیت داشته باشد و تحولات و اصلاحاتی را که در سر دارد با قدرت بیشتری پیگیری کند. 

🔹ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2949.aspx

به دور از هر گونه شعار زدگی می توان در بسیاری از موارد از کیسه یا ظرف یکبار مصرف پلاستیکی استفاده نکرد. با جایگزینی و به گزینی در مواد مصرفی می‌توانیم آینده‌ی بهتری را برای کودکان سرزمینمان خلق کنیم.

#برای_آینده_کودکان_سرزمینمان

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9711/9711.002.jpg

✅ مزایا و چالش‌های پیوستن ایران به کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان

🖋 حسام‌الدین حجت‌ زاده

موضوع پیوستن یا نپیوستن جمهوری اسلامی ایران به پروژه کلان «کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان» به‌عنوان بخش کلیدی پروژه عظیم «جاده ابریشم چین» موسوم به ابتکار «یک کمربند ـ یک جاده» چند سالی است که مطرح بوده و در ایران، منطقه و سطح بین‌المللی بحث‌برانگیز شده است. در ماه‌های اخیر، اما این موضوع بیش‌ازپیش مورد توجه رسانه‌ها و تحلیلگران قرار گرفته است که دلایل مهم آن بدین قرارند: 
عملیاتی شدن صادرات کالا از هند به افغانستان ازطریق بندر چابهار؛ تأثیر احتمالی کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان در کاهش آثار منفی تحریم‌های یکجانبه آمریکا برضد تهران؛ دعوت مکرر ایران از چین برای پیوستن به طرح توسعه بندر چابهار ازسوی هند و ابراز علاقه ضمنی پکن برای مشارکت در این طرح؛ تلاش پیگیر عربستان سعودی و امارات متحده عربی برای سرمایه‌گذاری میلیارد دلاری در پروژه توسعه بندر گوادر ازسوی چین در جنوب‌غربی ایالات بلوچستان پاکستان و نزدیک مرز ایران و چابهار و حساسیت تهران در این مورد. 
با توجه به اینکه پروژه کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان رقیب اصلی طرح توسعه بندر چابهار با کمک هند است، این پرسش مطرح می‌شود که حضور یا عدم حضور ایران در پروژه کلانی همچون «کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان» چه مزایا و منافع اقتصادی و سیاسی‌ای برای تهران به همراه دارد. این مقاله همچنین چالش‌های فراروی پیوستن جمهوری اسلامی ایران به کریدور موردنظر را مورد بررسی قرار می‌دهد. 

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما دنبال کنید.
🔗http://www.tisri.org/default-2950.aspx

#بخوانیم

همه ما در قبال کمّیت آب مسئولیم چرا که اگر مسئولانه عمل نکنیم، خلاقیت و توانمندی های خود را برای مدیریت مصرف و تقاضای آب به کار نگیریم و نوآورانه ترین ابزارهای اقتصادی، اجتماعی و سیاسی را برای مدیریت منابع آب به کار نگیریم، به سرعت با کمبود آزاردهنده آب مواجه خواهیم شد.
#برای_آینده_کودکان_سرزمینمان

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9711/9711.003.jpg

✅ انتخابات آتی کنست و تکاپوی نتانیاهو برای عادی‌سازی روابط با عربستان

🖋 سید علی نجات

به‌قدرت رسیدن دونالد ترامپ موجب شد فرصت ایدئالی برای نتانیاهو شکل بگیرد تا برنامه‌ها و طرح‌های منطقه‌ای خود را پیگیری کنند. درواقع، ترامپ با خروج از برجام و اعمال مجدد تحریم‌ها علیه ایران، افتتاح سفارت خود در بیت‌المقدس، پیگیری معامله قرن و تلاش برای تسریع روند عادی‌سازی روابط کشورهای عربی با تل‌آویو خدمت بزرگی به نتانیاهو و صهیونیست‌ها کرد. 
بعد از خروج ترامپ از برجام، بسیاری از رقبای سیاسی نتانیاهو دیدگاه خود را درمورد وی تعدی کردند؛ برای مثال، بعد از خروج آمریکا از برجام، نظرسنجی‌ها حاکی از آن بود که درصورت برگزاری انتخابات، حزب لیکود به رهبری نتانیاهو قادر خواهد بود 35 کرسی کنست را کسب کند. سفر نتانیاهو به عمان نیز به این امر کمک کرد؛ اما جنگ دوروزه غزه و موافقت نتانیاهو با آتش‌بس، بهره‌برداری رقبای سیاسی او را به‌دنبال داشت. علاوه‌برآن، درگیر بودن نتانیاهو و همسرش در تحقیقات مربوط به فساد مالی و رشوه‌خواری جایگاه نتانیاهو در داخل رژیم صهیونیستی را به‌شدت تقلیل داده است. 
اخیراً نیز فشارها علیه نتانیاهو بیشتر شده است؛ یائیر لاپید، رهبر حزب «یش‌ عتید» با متخلف خواندن نتانیاهو گفته است که او درحال له شدن زیر فشارهای همه‌جانبه است. ازسوی‌دیگر، نظرسنجی جدید نشان می‌دهد که بنی گانتز، رئیس پیشین ستاد کل نیروهای مسلح رژیم صهیونیستی، درحال کم کردن فاصله خود با نتانیاهوست. درحالی‌که سه ماه تا برگزاری انتخابات زودهنگام باقی مانده، نظرسنجی شبکه 10 تلویزیون رژیم صهیونیستی نشان می‌دهد که 41 درصد از صهیونیست‌ها خواستار نخست‌وزیر شدن نتانیاهو هستند و 38 درصد پیروزی گانتز را می‌خواهند. این درحالی است که هنوز 21 درصد از صهیونیست‌ها فعلاً نمی‌توانند تصمیم بگیرند. 
ازهمین‌رو، نتانیاهو برای تلطیف چهره خود و بهبود موقعیت حزب لیکود در انتخابات آتی کنست سعی دارد در سه ماه آینده به کشورهای عربی نظیر: عربستان سعودی، بحرین و امارات برود و با سران این کشورها دیدار کند. به تعبیر دیگر، نتانیاهو برای پیروزی در انتخابات آتی نیاز جدی به زنجیره عادی‌سازی روابط میان کشورهای عربی حاشیه خلیج ‌فارس به‌ویژه عربستان سعودی دارد؛ زیرا عادی‌سازی روابط با ریاض موجب تسریع این روند و تسری آن به کشورهای دیگر خواهد شد. 

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2951.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9710/b_0008.jpg

✅ جهش بلند در روابط پاکستان و ترکیه؛ دیدگاه ایرانی

🖋 حسام‌الدین حجت زاده

پاکستان از بدو تأسیس در سال 1947، همواره روابط خوبی با ترکیه داشته است که بخشی از این موضوع به گرایش دو کشور به غرب و حضورشان در جمع هم‌پیمانان آمریکا بازمی‌گردد. 
بااین‌حال، برخی مسائل دست‌کم تا سال‌های اخیر از نقاط اختلاف آنکارا و اسلام‌آباد بودند که یکی از آنها موضع منفی ترکیه درقبال روی‌کار آمدن رژیم طالبان در افغانستان در دهه 1990 با حمایت همه‌جانبه پاکستان و تداوم این حمایت‌ها پس از سرنگونی رژیم طالبان در سال 2001 بود. آنکارا در کنار روسیه، هند، ایران و چین، از ائتلاف شمال در برابر طالبان پشتیبانی مالی، نظامی، آموزشی و سیاسی به‌عمل آورد و از حامیان اقتصادی و سیاسی حامد کرزای، رئیس‌جمهور پیشین افغانستان نیز به‌شمار می‌رفت. به‌علاوه ترکیه همواره در دعوای پاکستان و آمریکا بر سر حمایت اسلام‌آباد از تروریسم طی بیش از یک دهه اخیر بی‌طرف بود و تمایل چندانی به حمایت از استدلال‌های مقامات پاکستانی نشان نمی‌داد. 
اما تحولات داخلی ترکیه و پاکستان و برهم خوردن ثبات نسبی در روابط این دو با آمریکا در دو سال اخیر، نزدیک شدن اسلام‌آباد و آنکارا به یکدیگر را به‌دنبال داشته است. ازیک‌طرف، سیاست‌های ماجراجویانه رجب طیب اردوغان، رئیس‌جمهور ترکیه در غرب آسیا در سال‌های گذشته، تضاد منافع فزاینده بین این کشور و آمریکایی‌ها را موجب شد و روابط اردوغان با واشینگتن و ناتو تیره گردید. درحالی‌که وی بیشتر به‌لحاظ سیاسی و نظامی به روسیه و ایران و ازلحاظ اقتصادی به چین نزدیک شده است، دولت و ارتش پاکستان نیز به‌ویژه پس از ورود دونالد ترامپ به کاخ سفید و مواضع ضدپاکستانی او کوشیده‌اند با روسیه و ایران روابط سیاسی و نظامی گسترده‌ای برقرار کنند. پکن نیز که با سرمایه‌گذاری پنجاه میلیارد دلاری در طرح راهبردی کریدور اقتصادی چین ـ پاکستان (CPEC) به‌عنوان مکمل پروژه عظیم راه ابریشم نوین چین یا ابتکار «یک کمربند ـ یک جاده» (BRI) نبض اقتصاد و تجارت پاکستان را در دست می‌گیرد قصد دارد از برگ پاکستان به‌منظور برقراری موازنه در رقابت تنگاتنگ تجاری و سیاسی با آمریکا حداکثر استفاده را ببرد. 
روند همگرایی پاکستان و ترکیه در سال 2017 همزمان با افزایش تنش بین دولت ترامپ و دولت و ارتش پاکستان و تلاش این کشور برای نزدیک شدن تاکتیکی به روسیه، ایران، و ترکیه سرعت گرفت. ژنرال قمر جاوید باجوا، فرمانده کل ارتش، و خواجه محمد آصف، وزیر امور خارجه پاکستان، در تابستان و پاییز 2017 از ترکیه دیدار کردند که با استقبال دولت و ارتش ترکیه مواجه شد. در سال 2018، چند ماه پس از پیروزی مجدد اردوغان در انتخابات ریاست‌جمهوری ترکیه و انتخاب عمران خان نیازی به‌عنوان نخست‌وزیر پاکستان، روند نزدیکی دو کشور سرعت بیشتری گرفت و به‌نظر می‌رسد سفرهای پیاپی مقامات ارشد دو کشور به پایتخت‌های یکدیگر نشانه آغاز جهشی بزرگ در روابط اسلام‌آباد ـ آنکارا در سال 2019 باشد. براین‌اساس، روابط اسلام‌آباد ـ آنکارا را می‌توان از چند زاویه تحلیل کرد

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2943.aspx

#بخوانیم

(https://attach.fahares.com/5188N+dAnrn9+il0SNA7dg==)

🔵 موسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران در راستای شناسایی تحلیل‌گران حوزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران به‌خصوص جوانان، دانشجویان و فارغ‌التحصیلان جدید با همکاری برخی از مراکز پژوهشی معتبر کشور اقدام به برگزاری اولین جشنواره سراسری تحلیل‌گر برتر در حوزه سیاست خارجی کرده است. گفتنی است به ده نفر اول از تحلیل‌گران جوایز نفیسی اهدا و گواهی اعطا می‌گردد.

🖋 محورهای جشنواره تحلیل‌گر برتر بر اساس مخاطرات منطقه‌ای و بین‌المللی سیاست خارجی کشور عبارت‌اند از:

1. نظم‌ها و نظامات سیاسی ـ امنیتی منطقه‌ای و بین‌المللی
2. نظم‌ها و نظامات دفاعی ـ نظامی منطقه‌ای و بین‌المللی
3. نظم‌ها و نظامات اقتصاد سیاسی منطقه‌ای و بین‌المللی
4. نظم‌ها و نظامات حقوقی منطقه‌ای و بین‌المللی
5. مقاومت منطقه‌ای و بین‌المللی
6. انسجام اسلامی و منطقه‌ای
7. جرائم سازمان‌یافته منطقه‌ای و بین‌المللی

📝 با توجه به لزوم ارائه منظم مطالب ارسالی جهت ارزیابی و داوری، پیشنهاد می‌شود ساختار نوشتاری مقالات به ترتیب زیر باشد:

🔹 چکیده (حدود 250 تا 300 کلمه)؛

🔹 مقدمه (بیان مسئله، اهمیت مسئله، سؤال اصلی، سازمان‌دهی مقاله)؛

🔹 متن اصلی (توصیف یک صفحه‌ای و دقیق از مسئله، مخاطرات و یا مسائل مرتبط با مسئله، تشریح مخاطرات و مسائل طرح شده حول مسئله، اولویت‌بندی هشدارها برای این مسئله)

جمع‌بندی (پیش‌بینی از این مسئله در یک سال آینده، الزامات جمهوری اسلامی ایران برای این مسئله در کوتاه‌مدت، میان‌مدت و بلندمدت)

قابل‌توجه است که کلیت ساختار نوشتاری فوق در 3500 تا 4500 کلمه در نظر گرفته شود. بنا به موضوع پیشنهادی تغییراتی جزئی در ساختار نوشتار بلامانع است. ویراستاری علمی و نگارشی دقیق بر عهده نویسنده مقاله است.

آخرین مهلت ارسال مقالات 20 فروردین‌ماه 1398 است. همچنین اعلام نتایج و برگزاری جشنواره اردیبهشت‌ماه 1398 خواد بود.

آدرس دبیرخانه جشنواره: تهران، خیابان مطهری، خیابان شهید سرافراز، کوچه یکم، پلاک 21
شماره تماس: 88756204 -021 ایمیل دبیرخانه: tahlilgarbartar@tisri.org

#فراخوان


🔹@TehranInstitute

http://www.tisri.org/Upload/Sliders/9710/b_0009.jpg

✅ نشست سه‌جانبه کابل و تحولات اخیر در قبال فرایند صلح افغانستان

🖋 احسان صادقی چیمه

دومین نشست سه‌جانبه کشورهای چین، پاکستان و افغانستان روز شنبه 24 آذر در کابل، پایتخت افغانستان برگزار شد. اولین نشست میان این سه کشور پیشتر در دسامبر 2017، در پکن پایتخت چین برگزار شده بود. سفر وانگ ایی، وزیر خارجه چین، به افغانستان و شرکت در نشست سه‌جانبه از این جهت حائز اهمیت است که همزمان با این نشست، دور جدیدی از مذاکرات و فرایند صلح میان آمریکا، گروه طالبان و دولت افغانستان درحال برگزاری بود. تلاش‌های کنونی چین همسو و همزمان با تلاش‌های دیگر طرف‌های درگیر در فرایند صلح افغانستان، بار دیگر نشان از اهمیت این کشور و ایجاد ثبات در آن، چه برای بازیگران محلی و منطقه‌ای و چه برای قدرت‌های بزرگ و از جمله چین دارد. 
مروری بر بیانیه مشترک چین ـ پاکستان ـ افغانستان در نشست کابل 
دومین نشست سه‌جانبه میان سه کشور چین ـ پاکستان ـ افغانستان با حضور وزرای خارجه این سه کشور یعنی وانگ ‌ایی، وزیر خارجه چین؛ صلاح‌الدین ربانی، وزیر خارجه افغانستان؛ و شاه محمود قریشی، وزیر خارجه پاکستان در شهر کابل برگزار گردید. 
وزرای خارجه سه کشور در پایان این نشست بیانیه‌ مشترکی را صادر کردند که مهم‌ترین مسائل مطرح‌شده در آن، بدین شرح است: 
- تأکید بر تقویت و تعمیق همکاری‌ها میان سه کشور چین، پاکستان و افغانستان با توجه به پیشبرد پروژه‌های اتصال منطقه‌ای همچون ابتکار «یک کمربند ـ یک جاده»، کنفرانس همکاری‌های اقتصادی منطقه‌ای افغانستان و دیگر ابتکارات اقتصادی منطقه‌ای.

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2944.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Modules/Contents/asset0/iraninayne.jpg

📚 #ایران در آینه سیاست خارجی #چین

🖋 محمدحسین دهقانیان

📇 مؤسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران

✅ نگارش کتاب حاضر با این هدف صورت گرفته است که الگویی برای تبیین سیاست خارجی چین و تطبیق آن با سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران فراهم کند و یا آنکه دست‌کم گام کوچکی باشد به‌سوی تبیین نظری روابط ایران و چین؛ به‌گونه‌ای که بتواند از پیچیدگی‌ها و ابهامات دراین‌زمینه بکاهد و همچون منشوری باشد که ازطریق آن درک و نگاه بهتری درمورد سیاست خارجی ایران و چین امکان‌پذیر شود. یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که غالباً درمورد روابط ایران و چین مطرح می‌شود این است که آیا می‌توان این دو کشور را متحد راهبردی یکدیگر تلقی کرد؟ آیا سیاست خارجی نگاه به شرق ازسوی جمهوری اسلامی ایران با اتکا بر روسیه و چین می‌تواند مقدمه‌ای برای اتحاد راهبردی با این دو کشور باشد؟ در پاسخ به این پرسش‌ها و موارد مشابه می‌توان دلایلی در رد یا قبول آنها ارائه کرد؛ اما باز هم ابهام‌ها بر جای خود باقی خواهد ماند؛ زیرا نتوانسته‌ایم چهارچوبی بنا کنیم که با استفاده از آن به سنجش دلایل ارائه‌شده در پاسخ به این پرسش‌ها بپردازیم. نگارنده در کتاب حاضر گام کوچکی در این جهت برداشته و امیدوار است که بتواند از این دست ابهام‌ها تا اندازه‌ای بکاهد. 
سیاست خارجی چین را می‌توان از دیدگاه‌های نظری گوناگونی مورد بررسی قرار داد و تاکنون از نظریه‌های مختلفی در روابط بین‌الملل و سیاست خارجی در این جهت استفاده شده است. از یک منظر، بخش قابل توجهی از مقالات و کتاب‌ها به بررسی نظری روابط چین و آمریکا اختصاص یافته و تلاش شده است از منظر نظریه‌هایی همچون واقع‌گرایی و نوواقع‌گرایی، نظریه چرخه‌های هژمونیک، نظریه‌های تصمیم‌گیری و لیبرالیسم به این حوزه توجه شود. این پرسش که آیا چین به‌عنوان یک قدرت درحال خیزش و آمریکا به‌عنوان یک قدرت رو به افول برپایه تجربیات تاریخی و نیز چرخش قدرت سرانجام با یکدیگر وارد جنگ خواهند شد یا خیر بسیار مورد توجه نویسندگان قرار گرفته است. گراهام آلیسون، در کتاب اخیر خود با یک بررسی تاریخی به شانزده مورد اشاره می‌کند که دو قدرت روبه‌افول و درحال خیزش در برابر هم قرار گرفته‌اند. در دوازده مورد جنگ تعیین‌کننده سرنوشت آنها بوده است. در کتاب حاضر تلاش شده است که به‌جای توجه به این جنبه از حوزه مطالعاتی چین، چهارچوبی ارائه شود که به ما درک بهتری درمورد سیاست خارجی ایران فراهم کند و از سیاست خارجی چین همچون آینه‌ای برای نگریستن به سیاست خارجی ایران بهره بگیرد. 

🔹برای سفارش این کتاب به نشانه زیر پیام دهید:
🔗 @abrarmoaser

#معرفی_کتاب
#کتاب_بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Modules/Contents/asset0/Sliders/Top-fa/image2757.jpg

✅ تاسیس دادگاه چینی برای ابتکار چینی

🖋 مهسا لاجوردی

رشد سرمایه‌گذاری و تجارت در مسیر راه ابریشم جدید همراه با رشد اختلافات میان طرف‌های درگیر این طرح بوده است. در سال 2015، مقامات قضایی چین با توجه به حل‌وفصل اختلافات تجاری راه ابریشم جدید، دادگاه‌های چین را به اجرای اصل متقابل شناسایی دادگاه با دولت‌های درگیر این طرح تشویق کردند. در سال 2016، پرونده‌های اختلافات تجاری در چین که شامل یک طرف خارجی بود به بیش از ده درصد افزایش یافت. در سپتامبر 2017، ایده ایجاد دادگاه‌های ویژه دعاوی تجاری مربوط به جاده ابریشم جدید در کنفرانسی به مدیریت دیوان عالی چین مورد بحث قرار گرفت و در ژانویه 2018 چین خبر از ایجاد دادگاه‌های ویژه تجاری ابتکار «یک کمربند یک جاده» داد که شامل سه دادگاه می‌شود. شعبه اصلی و ناظر در پکن مستقر خواهد بود. دادگاه شی آن، به دعاوی تجاری مربوط به راه ابریشم جدید در چین، آسیای مرکزی، خاورمیانه، و اروپا می‌پردازد و دادگاه شن ژن، دعاوی تجاری مربوط به راه آبی ابریشم را در بخش‌های چین، آسیای جنوب غربی، آفریقا و اروپا رسیدگی می‌کند. 

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗 http://www.tisri.org/default-2757.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Modules/Contents/asset0/gheyameArabi.jpg

📚 #خاورمیانه پس از قیام‌های عربی

🖋 لوئیس فاوست
✒️ ترجمه: ناصر پور ابراهیم

📇 مؤسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران

✅ کتاب حاضر ترجمه ویرایش چهارم کتاب روابط بین‌المللی خاورمیانه خانم لوئیس فاوست است. معمولاً به‌علت سرعت تحولات در منطقه و چاپ کتاب‌های متعدد درباره آن، هر اثری قادر به ماندگاری و جلب توجه مخاطبان به‌خصوص در عرصه دانشگاهی نیست؛ اما این کتاب در دهه اخیر به‌سبب وجود نویسندگان ممتاز آن و به لطف بررسی تحولات جدید خاورمیانه و بهره‌مندی از نظریه جامعه‌شناسی انتقادی، با موفقیت و اقبال گسترده‌ای در میان محققان خاورمیانه مواجه شده است؛ به‌طوری که برخی دانشگاه‌های برجسته در زمینه مطالعات خاورمیانه نیز سرفصل دروس خود را براساس موضوعات این کتاب تدوین کرده‌اند. ویژگی دیگر این اثر تحلیل شکل‌گیری، تکامل و فرجام قیام‌های عربی از جنبه‌های مختلف است که اهمیت آن را دوچندان کرده است. 

برای سفارش این کتاب به نشانه زیر پیام دهید:
🔗 @abrarmoaser

#معرفی_کتاب
#کتاب_بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Modules/Contents/asset0/Sliders/Top-fa/image2756.jpg

✅ #هند و پروژه‌ی یک کمربند - یک راه

🖋 احسان صادقی چیمه

چین در مه 2017 با تشکیل اجلاس یک کمربند ـ یک جاده در شهر پکن تلاش داشت تا جدیت و اراده خود را درقبال اجرایی کردن این ابرپروژه تجاری ـ اقتصادی به کشورهای شریک و همچنین کشورهایی که قرار است در آینده به این ابتکار ملحق شوند، نشان دهد. همچنین ضمن نشان دادن عزم و جدیت در اجرایی کردن این ابتکار، با دعوت از سران کشورهای مختلف برای شرکت در این مجمع، میزبانان خود را تشویق کرد تا مشارکت فعالانه‌تری در اجرای این ابتکار داشته باشند؛ اما مسئله‌ای که توجه ناظران امور آسیا را به خود جلب کرد، عدم حضور یکی از اقتصادهای بزرگ آسیایی و قدرتی نوظهور یعنی کشور هند در این مجمع بزرگ اقتصادی بود؛ کشوری با اقتصاد درحال رشد که در سال‌های اخیر توجه قدرت‌های فرامنطقه‌ای و قدرت‌های نوظهور را به سوی خود جلب کرده و توانسته است روابط گسترده‌ای با قطب‌های مختلف قدرت برقرار کند.

علت غیبت هند در اجلاس یک کمربند ـ یک جاده چیست؟

با نگاهی به اجلاس ابتکار یک کمربند ـ یک جاده در سطح خرد و اهداف واقعی چین در پیشبرد این ابتکار در سطح کلان، متوجه خواهیم شد که این کشور تلاش دارد تا با اجرای این ابتکار، محیط پیرامونی و به‌دنبال آن محیط نظام بین‌الملل را در راستای سیاست‌های اقتصادی خود، آن هم ازطریق عملیاتی کردن مفهوم اتصال موردنظر خود همسو کند. نگاه و تصور بدبینانه برخی از طرف‌های منطقه‌ای به این ابتکار نیز ناشی از آن است که از نظر آنان این پروژه، طرحی توسعه‌طلبانه از جانب چین به‌منظور شکل‌دهی به نظم مطلوب این کشور در چهارچوب منطقه‌ای و بین‌المللی است. با توجه به عدم حضور و مشارکت هند در ابتکار موردنظر چین، به‌نظر می‌رسد تاکنون نگاهی بدبینانه به این ابرپروژه تجاری ـ اقتصادی داشته است.

🔹 ادامه این #مقاله را در تارنمای ما بخوانید:
🔗http://www.tisri.org/default-2756.aspx

#بخوانیم

http://www.tisri.org/Upload/Modules/Contents/asset0/CheshmandazArab.jpg

📚 چشم انداز عربستان سعودی در 2030: فراز یا فرود؟ 

🖋 حسین آجورلو

📇 مؤسسه فرهنگی مطالعات و تحقیقات بین‌المللی ابرار معاصر تهران

✅ چشم‌انداز 2030 اتخاذی توسط عربستان سعودی ازجمله راهبردهایی است که اگرچه تلاش جهت تعیین راهبردهای این کشور برای توسعه است ولی تأثیرات آن به حوزه‌های منطقه‌ای و بین‌المللی ازجمله کشورهای منطقه قابل تسری است. به‌همین‌دلیل ضرورت تبیین این سند راهبردی برای کمک به تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازان کشورمان و همچنین جامعه علمی کشور احساس می‌شود. 
کتاب حاضر به‌عنوان یکی از اولین پژوهش‌های علمی درمورد سند راهبردی چشم‌انداز 2030 سعی کرده با نگاهی جامع به ابعاد مختلف آن، تأثیرات احتمالی بر داخل و خارج عربستان سعودی را مورد تحلیل و بررسی قرار دهد. گفتنی است یکی از نکات متمایز این کتاب با دیگر کتاب‌های حوزه مطالعات منطقه‌ای، تمرکز بر یکی از مهم‌ترین اسناد راهبردی کشور عربستان سعودی در دهه اخیر است که با توجه به حجم تغییرات و همچنین سرمایه‌گذاری این کشور می‌تواند آینده تحولات منطقه غرب آسیا را متحول نماید و بر معادلات منطقه‌ای تأثیرگذار باشد. به‌دلیل رقابت منطقه‌ای عربستان سعودی با جمهوری اسلامی ایران، این کتاب تلاش کرده که تأثیرات احتمالی این سند راهبردی را بر نقش منطقه‌ای کشورمان مورد واکاوی قرار دهد. 

برای سفارش این کتاب به نشانه زیر پیام دهید:
🔗 @abrarmoaser

#معرفی_کتاب
#کتاب_بخوانیم