⁉️ مهمان کدوم میزبان می‌شی؟

✅ هتل‌های میزبان بابلسر رو با قیمت اختصاصی ایران‌هتل و با پرداخت قسطی رزرو کن:

⭐️ هتل 5 ستاره میزبان برای چشم‌اندازی بی‌نظیر
🔰 ihoc.io/p/2ZE7o

⭐️ هتل 4 ستاره میزبان برای اقامتی شیک، دنج و راحت
🔰 ihoc.io/p/bl5ODM

⭐️ هتل ساحلی میزبان برای بیدارشدن با صدای موج‌ها
🔰 ihoc.io/p/bpMvRV

⭐️ هتل جنگلی میزبان برای اقامت در دل جنگل‌های شیرگاه
🔰 ihoc.io/p/BZO3J

🌀 @iranhotelir

شرکت SpaceX باندل جدیدی به نام X Subscription رو عرضه کرده که با خرید یک اشتراک امکان دسترسی به محصولات مختلف این شرکت رو میده.

ارزونترین اشتراک 8 دلار در ماه هست که اشتراک پریمیوم X همراه با تیک ابی، استفاده معمولی از هوش مصنوعی گراک همراه با ساخت و استفاده محدود از ابزار برنامه نویسی Cursor رو ممکن میکنه. با اشتراک بعدی که 30 دلار در ماه هست، دسترسی به Grok Bot به همراه استفاده بیشتر از گراک همراه با ساخت عکس و ویدیو همراه با 4 برابر مصرف بیشتر در Cursor در دسترس کاربر قرار میگیره. با اشتراک 100 و 200 دلاری کاربران به ترتیب 15 و 50 برابر میتونن از Grok Bot، گراک و Cursor استفاده کنن.

اشتراکهای تکی هر محصول هم کماکان باقی خواهند موند.

🔎 SpaceXSI

📍 @TechTube

شرکت متا از مدلهای جدید Muse Wonder رونمایی کرده که به ادعای این شرکت قدرتی بالاتر از GPT-6 Astra و Fable 5.1 دارن، به جای بنچمارکها و دموهای خوشگل و سه بعدی، روی عملکرد در دنیای واقعی بهینه شدن و به خصوص برای استفاده به عنوان ایجنت با حافظه بلندمدت عملکرد بالایی دارن.

مدل Muse Wonder قیمتی در سطح GPT-6.1 Sol و Opus 5.5 در API داره ولی Wonder Full فقط از طریق اشتراک ابزار کدنویسی Muse Code در دسترس برنامه نویسان قرار گرفته.

🔎 techcrunch

📍 @TechTube

گوگل بالاخره Gemini 4 Argon رو عرضه عمومی کرده و کاربران اشتراک AI Pro به بالا به تدریج میتونن در اپ و سایت جمنای از اون استفاده کنن.

برنامه نویسان هم برای کدنویسی با این مدل در ابزار کدنویسی ایجنتیک Antigravity فعلا نیاز به اشتراک 100 دلاری AI Ultra دارن که به ادعای این شرکت با Claude Opus 5.5 و GPT 6 Astra رقابت میکنه.

این مدل از طریق API هم در پلتفرمهای مختلف از جمله AI Studio در دسترس هست و با 2 دلار ورودی و 10 دلار خروجی به ازای هر یک میلیون توکن، قیمتی در سطح GPT 6.1 Sol و Opus 5.5 داره.

🔎 blog.google

📍 @TechTube

انتروپیک توی پستی که در وبلاگش منتشر کرده، اعلام کرده که برای اولین بار نوشتن کد دیگه گلوگاه اصلی کارش نیست، بلکه زیرساخت‌هایی که برای مقیاس کار انسانی ساخته شده‌ن، از جمله سیستم مدیریت نسخه کد، دارن جلوی سرعت رو می‌گیرن. طبق این گزارش، تعداد تغییرات کدی که هر روز در انتروپیک ادغام می‌شه از حدود ۲۵۰۰ مورد در ماه مه به بیشتر از ۳۰ هزار مورد در ماه سپتامبر رسیده، یعنی بیش از ده برابر شده و بخش عمده‌اش رو هم Claude می‌نویسه.

انتروپیک برای جواب دادن به این رشد، یک سیستم مدیریت نسخه داخلی به اسم Scion ساخته و کل مخزن کدش رو ظرف پنج ماه از گیت به این سیستم جدید منتقل کرده و در همین بازه، ابزار بازبینی کدی به اسم Antique، سیستم جست‌وجوی کد و یک سیستم دسترسی‌دهی پیشرفته هم ساخته شده.

مشکل از اینجا شروع شده که انتروپیک همه کدهاش رو در یک مخزن واحد بزرگ، که بهش مونوریپو می‌گن، نگه می‌داره. گیت طوری طراحی شده که هر کاربر یک نسخه کامل از کل مخزن و تاریخچه‌اش رو روی سیستم خودش داشته باشه تا بتونه حتی بدون اینترنت کار کنه. این طراحی برای بیشتر پروژه‌ها عالیه، اما تاریخچه شاخه اصلی مخزن انتروپیک نزدیک ۱۰۰ گیگابایت شده و حتی نسخه فشرده فایل‌ها بیشتر از ۲۵ گیگابایت حجم داره.

فقط سیستم‌های تست و بیلد خودکار حدود ۲۵ میلیون بار در روز کد رو دریافت می‌کنن و اگه این کار به روش ساده انجام می‌شد، روزانه بیش از ۶۰۰ پتابایت ترافیک ایجاد می‌کرد. انتروپیک قبلاً با راه‌حل‌های رایج مثل راه‌اندازی چند صد سرور کپی داخلی از مخزن تونسته بود این بار رو تحمل کنه، اما با بیشتر شدن سرعت ادغام کد، نگه‌داری این راه‌حل‌ها هم سخت‌تر و سخت‌تر شد. تیم انتروپیک در نهایت به این نتیجه رسید که تقریباً همه کاربرهای سیستم، ایجنت‌های هوش مصنوعی و پردازش‌های خودکاری هستن که همیشه آنلاین‌ان، پس قابلیت کار آفلاین گیت عملاً براشون مزیتی نداره و بیشتر دست‌وپاگیر شده.

ایده اصلی Scion اینه که کارهای سنگین به‌جای کامپیوتر کاربر، روی سرور انجام بشه. یعنی کارهایی مثل کامیت جدید، ادغام شاخه‌ها، محاسبه تفاوت دو نسخه یا پیدا کردن اینکه آخرین بار چه کسی یک خط کد رو تغییر داده، همه سمت سرور انجام می‌شه و از طریق API هم در دسترس ابزارهای دیگه قرار می‌گیره. به همین خاطر خیلی از پردازش‌ها اصلاً نیازی ندارن که نسخه‌ای از مخزن روی دیسک داشته باشن.

هر ثبت در Scion فقط فایل‌هایی رو نگه می‌داره که نسبت به نسخه قبلی تغییر کرده‌ن و هزینه‌اش به اندازه همون تغییر بستگی داره، نه به حجم کل مخزن. وقتی هم واقعاً لازم باشه فایل‌ها روی دیسک بیاد، فقط بخش‌هایی دریافت می‌شه که پردازش بهشون نیاز داره.

طبق گزارش انتروپیک، هر لایه بیش از ۹۹ درصد درخواست‌ها رو از حافظه موقت جواب می‌ده، زیرساخت جدید از نظر پردازنده و حافظه ۲۰۰ برابر کوچک‌تر از سیستم قبلی مبتنی بر گیت شده، دریافت کد به‌جای چند دقیقه چند ثانیه طول می‌کشه و فقط سیستم‌های تست و بیلد خودکار ۲۵ درصد در مصرف پردازنده صرفه‌جویی کردن.

انتروپیک می‌گه یک تیم هفت‌نفره هم Scion و هم Antique رو به‌علاوه چند سیستم مرتبط دیگه ساخته و مهاجرت کامل رو در پنج ماه انجام داده، کاری که به گفته این شرکت در گذشته سال‌ها زمان و تعداد خیلی بیشتری مهندس لازم داشت. در یکی از نمونه‌ها، نسخه اولیه داخلی Claude Mythos Preview بدون هیچ راهنمایی اضافه، بخشی از سیستم انتقال داده‌ها از گیت به Scion رو که مهندس‌ها خودشون نوشته بودن بازنویسی کرده و نتیجه‌اش ۲۰ برابر حافظه کمتری مصرف می‌کرده و ۴ برابر سریع‌تر بوده.

البته انتروپیک همه‌چیز رو از صفر طراحی نکرده. به گفته خودش، برای مدیریت مخزن‌های عظیم نمونه‌های موفقی مثل Piper گوگل و Sapling متا وجود داشته و Scion با استفاده از تجربه‌های این سیستم‌ها ساخته شده. برای ذخیره‌سازی هم از Spanner، پایگاه‌داده توزیع‌شده گوگل استفاده می‌کنه.


انتروپیک تأکید کرده که Scion جایگزین مناسبی برای گیت در استفاده عمومی نیست و فقط برای مخزن‌های فوق‌العاده بزرگ با ده‌ها هزار مهندس یا تعداد زیادی ایجنت هوش مصنوعی معنا پیدا می‌کنه. این شرکت فعلاً قصد عرضه عمومی این سیستم رو نداره، چون Scion تفاوت زیادی با گیت داره و به ابزارهای اختصاصی خودش برای بازبینی کد، جست‌وجو و تست خودکار وابسته‌ست. با این حال انتروپیک پیش‌بینی می‌کنه که شرکت‌های دیگه‌ای هم که از ابزارهای کدنویسی هوش مصنوعی استفاده می‌کنن، ظرف شش تا دوازده ماه آینده با مشکلات مشابهی روبه‌رو بشن. به همین دلیل تصمیم گرفته تجربه‌ها و ایده‌هاش رو به اشتراک بذاره تا بخش‌های موفق Scion بدون کنار گذاشتن گیت قابل استفاده باشه، و اعلام کرده که می‌خواد در این زمینه با GitHub، GitLab و جامعه نرم‌افزار متن‌باز همکاری کنه.

🔎 Anthropic

📍 @TechTube