-۲۲ شهریور ۱۴۰۱-
ژینا ۴ سال گذشته اما هنوز هم سایه غم از روی کشور ما کنار نرفته. توی این مدت خیلی چیزها تغییر کردن و اتفاقات زیادی افتادن اما همونطور که میگفتن برای ما تو هیچوقت نمردی و نام تو مثل یک رمز جاودانه شد اما آرزو میکردم که کاش نمیشد چون جان تو و جان هایی که در این مسیر از دست رفتن خیلی ارزشمندتر از بهایی بودن که هرکدوم از ما برای این زندگی باید میدادیم.
«ژینا گیان تۆ نامری ناوت ئەبێتە ڕەمز
ژن، ژیان، ئازادی»

لعنت بر اب و هوای شرجی

بامزه‌ترین ناخن‌های زندگیم رو مشاهده می‌کنید

‏سن جالبی هستم. یکی میزا‌د یکی پت می‌گیره یکی مهاجرت می‌کنه یکی ازدواج می‌کنه یکی از رابطهٔ ۱۰ ساله میاد بیرون یکی داره تازه گواهینامه می‌گیره. واقعاً عجیب

ناخنات خیلی بامجه شده یدونه عکس از عقب‌تر میدی؟

پاهامم شاین مشکی زدم

من هنوز وسایلم رو جمع نکردم برای واقعی

‏بنده فرزند ارشد خانواده‌ام. دوتا بچه تربيت كردم. گاهی پدر و مادرم رو هم اون وسط تربيت كردم و توان بزرگ كردن بچهٔ بزرگسال مردم را ندارم

من عاشق سوال‌های کوچیک و بی‌اهمیتم. صبح راحت پاشدی؟ قهوه‌تو خوردی؟ تونستی به کارهای امروزت برسی؟ اون موزیکه که فرستادم رو گوش کردی؟

دوستان من واقعاً نمی‌دونم فرمول طلا فروش چیه ولی شما طلا رو ازش بدزدی فرداش ببری به خودش بفروشی بازم ضرر می‌کنی

جدی یه روانشناسی که خودش سالم باشه تو این مملکت نیست؟

بله من دوستام رو می‌خندونم و بهش افتخار می‌کنم. البته خندوندن این مشنگ‌ها زیاد سخت نیست ولی خب.

یکیتون زود بچه بیاره

‏بسه دیگه دلم می‌خواد قهوه دستم باشه قدم می‌زنم صدای جیر جیر بوتام روی برف بیاد از اسمون دونه دونه برف بباره و دماغم قرمز شده باشه از سرما

مجوز استفاده از جمله‌ٔ "بزرگ شدم دوست دارم فلان کارو بکنم" رو باید برای ایرانیا علی الحساب تا ۵۰ سالگی تمدید کنیم. وضعیت اصلاً جالب نیست

به شدت منتظر اپیزود پایانی هستم. کاش پسری سرماخورده بودم.

به همون اندازه که صبوری باید زیر میز زدن رو هم بلد باشی