اگر به اندازه یک دریا گریه کنی من همان ماسه‌ام که لب ساحل به انتظار نشسته‌ام که اشک‌هایت را خشک کنم

مجری از تراپيست پرسيد وقتی با فردی که هرگز خودش رو مقصر نمی‌دونه و خودش رو زير سوال نمی‌بره مواجه میشیم چیکار کنیم؟ و تراپیست گفت فقط فرار

من اين فرار رو دیر یاد گرفتم. همیشه به اصطلاح دوستانم مدارا کردم و صبور بودم و ایرادات روانیشون رو پذیرفتم. به این فکر کردم که هیچ کدوم خالی از ايرادات و گرفتاری‌های روانی نیستیم. ولی هر روز بیشتر از دیروز دارم به این نتیجه میرسم که این درجه از پذیرشِ ديگری و مدارا زیادیه. گاهی باید «زودتر از اینها» درها رو روی ديگران و گرفتاری‌های روانيشون بست.

الله وکیلی کاش یه کمپی هم بود من می‌رفتم برای ترک سادگی و مهربونیم

تو همین الانم فرق منو با بقیه فهمیدی فقط روت نمیشه برگردی عزیزم

قرار نیست چون دریا رو دوست داری خودتو توش غرق کنی

خواستم بگم یکی از چیزهایی که با بالا رفتن سنت متوجه میشی اینه که هر چیزی توی زندگی نیاز به واکنش و پاسخ دادن نداره چون اونی که باید بفهمه می‌فهمه و اونی که قراره نفهمه نمی‌فهمه