خب اگه بخوام توضیح بدم این فیلم درباره‌ٔ یه مرد خیلی معمولی و خجالتی به اسم والتر میتیه که زندگی خیلی یکنواختی داره. کارش اینه که نگاتیوهای عکس‌های مجله‌ٔ Life Magazine رو آرشیو کنه و بیشتر وقت‌ها هم توی خیال‌پردازی‌های عجیب خودش غرق میشه، جایی که خودش رو یه قهرمان ماجراجو تصور می‌کنه. داستان وقتی شروع میشه که یک نگاتیو مهم گم میشه و والتر برای پیدا کردنش مجبور میشه واقعاً به سفر بره. این سفر فقط جغرافیایی نیست و کم‌کم تبدیل میشه به یه سفر درونی برای غلبه بر ترس‌ها، کم‌رویی و حس عقب‌ماندن از زندگی. فیلم دربارهٔ شجاعت شروع کردن، بیرون اومدن از منطقه امن، و زندگی کردن به جای فقط خیال کردن درباره‌ٔ زندگیه. بیشتر درباره‌ٔ روانشناسی رشد و غلبه بر ترس‌های درونی و خجالت اجتماعی توی مسیر پیدا کردن خود واقعی در زندگیه و نشون میده که خیال‌پردازی‌ها نمادی از مکانیسم فرار ذهن از اضطراب و فشارهای زندگی روزمره هستن. به نظرم از دستش ندید.

خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم دربارهٔ یه مرد معمولی به نام کریس گاندره که می‌خواست یه دستگاه اسکنر پزشکی بفروشه و فکر می‌کرد قراره زندگیشو بسازه ولی همه‌چی برعکس پیش میره. بدهی بالا میاد، پول کم میاد، همسرش خسته میشه و ترکش می‌کنه و آخرش می‌مونه خودش و پسر کوچولوش کریستوفر که تمام دنیای اونه. از اون‌جا به بعد فیلم کم‌کم سنگین میشه. اجاره خونه عقب میوفته. وسایلشون رو از خونه می‌ندازن بیرون. یه شب می‌فهمی این پدر و پسر جایی برای خواب ندارن. یه صحنه هست که توی دستشویی مترو خودشونو حبس می‌کنن تا شب رو بگذرونن و کریس پشت در رو گرفته که کسی وارد نشه، در حالی که اشک تو چشمشه ولی نمی‌ذاره پسرش بفهمه اوضاع چقدر خرابه. اون لحظه دقیقاً می‌فهمی پدر بودن یعنی چی. کریس تصمیم می‌گیره وارد یه دوره‌ٔ کارآموزی توی بورس بشه. بدون حقوق، با کلی رقیب، فقط یه نفر آخرش استخدام میشد. صبح‌ها دنبال جا برای خواب می‌گرده، ظهرها میدوعه که پسرشو از مهد بگیره، شب‌ها تو صف پناهگاه می‌ایسته و بین همه‌ی اینا باید وانمود کنه یه آدم مرتب و موفقه. این فیلم درباره‌ٔ امیدِ واهی نیست. درباره‌ٔ اینه که گاهی زندگی اون‌قدر سخت میشه که حتی نفس کشیدن هم کار حساب میشه ولی اگه یه دلیل برای ادامه دادن داشته باشی مثلا عشق به یه آدم، می‌تونی دووم بیاری. اسم فیلم هم قشنگه، “Pursuit” یعنی «در تعقیب بودن». خوشبختی چیزی نیست که بیاد دم در خونه‌ت. باید دنبالش بدوی، زمین بخوری، بلند شی، باز بدوی. آخر فیلم اون لحظه‌ای که نتیجهٔ تلاششو می‌بینه، نه با فریاد شادی، بلکه با یه لبخند خسته و اشک‌آلود واکنش نشون میده و تو حس می‌کنی این اشک‌ها وزنِ تمام اون شب‌های سخت رو دارن. فیلم به طرز عالی و قشنگی تاب‌آوری، خودکارآمدی، انگیزه درونی و نقش دلبستگی رو به تصویر کشیده. به شدت پیشنهادش می‌کنم.