خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم درباره هوارد بیل یه گوینده قدیمی اخبار تلویزیونه که وقتی می‌فهمه به خاطر افت بیننده قراره اخراجش کنن توی یه برنامه زنده اعلام می‌کنه دفعه بعد جلوی دوربین خودش رو می‌کشه. همه فکر می‌کنن دیوونه شده اما ماجرا برعکس میشه و مدیران شبکه به جای کنار گذاشتنش از این فروپاشی روانی یه نمایش پر بیننده می‌سازن. کم‌کم هوارد تبدیل میشه به یه چهره عجیب و عصبی که جلوی دوربین داد می‌زنه و از فساد و دروغ‌های جامعه حرف می‌زنه و مردم هم عاشق این نمایش میشن. این فیلم در واقع یه نقد تند و تیز به رسانه‌هاست. درواقع فیلم نشون می‌ده رسانه چطور می‌تونه حتی بحران روحی یه انسان رو به کالا تبدیل کنه. جایی که مرز بین خبر و سرگرمی و سوءاستفاده کاملاً از بین میره. یه نقد تند و بی‌رحم به دنیای تلویزیون و عطش بی‌پایانش برای جلب مخاطب. به نظرم از دستش ندید.

اگر به توییتر دسترسی دارید، نیاز به لینک نیست و توی توییتر پر از توییته اگر خودتون هم فیلم/عکس‌ می‌ذارید حواستون باشه چهره‌ها حتی اگر ماسک دارن هاید بشن چون توی فضای کوچیک دانشگاه بین دانشجو‌ها قابل شناسایی هستند و خطرناکه.

دانشجو‌ها حتما ماسک و... سعی کنید به خشونت نرسونید (تو محیط دانشگاه منطقی نیست) همچنین از چهره‌ کسی ویدیو نگیرید، باهم و کنار هم باشید. گوشی‌هاتون رو قبل از ورود به دانشگاه پاکسازی کنید. همراه با دوستتون باشید و درنهایت مراقب خودتون باشید و حواستون به دوستاتون باشه.

نیاز نیست داخل دانشگاه‌ها برید، اما اگر نزدیک هستید با ماشین و یا پیاده اطراف دانشگاه برید، حضور ماشین هاتون باعث می‌شه نتونن نیروی سرکوب رو به دانشگاه بیارن یا نتونن بچهارو دستگیر کنن و اگر یک درصد شرایط بحرانی پیش بیاد نزدیک هستید و می‌تونید وارد دانشگاه بشید.

خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم درباره یه بازیگر معروف به نام الیزابت فوگلره که یه‌دفعه تصمیم می‌گیره دیگه حرف نزنه. نه اینکه نتونه حرف بزنه درواقع نمی‌خواد که بزنه. انگار از نقش بازی کردن توی زندگی خسته شده. یه پرستار به نام آلما مأمور میشه مراقبش باشه و با هم میرن یه ویلای ساحلی. آلما هی حرف می‌زنه، درد دل می‌کنه، از زندگیش میگه ولی الیزابت فقط ساکته و نگاه می‌کنه. کم‌کم یه حس عجیبی بینشون شکل می‌گیره جوری که انگار شخصیت‌هاشون داره قاطی میشه. در کل فیلم درباره اینه که ما چقدر توی زندگی نقش بازی می‌کنیم وچقدر خودِ واقعیمون رو پنهان می‌کنیم و وقتی این ماسک‌ها بیوفته چی ازمون می‌مونه. یه فیلم آروم ولی عمیق که بیشتر از اینکه داستان تعریف کنه، میره توی ذهن آدم. به نظرم ببینید.

خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم درباره یه بالرین جوون به اسم نیناست که توی یه گروه باله کار می‌کنه و خیلی کمال‌گراست. داستان از جایی شروع میشه که قراره نقش اصلی قوی‌ سفید و قوی سیاه رو توی یه نمایش بگیره. قوی سفید نماد پاکی، انضباط و معصومیته و قوی سیاه نماد آزادی، اغواگری و رها بودن. نینا خیلی مادر کنترل‌گری داره و مادرش بیش از حد حمایت‌گر عاطفیه و همین باعث شده نینا از نظر عاطفی وابسته و ترسو باشه. اون همیشه می‌خواد بی‌نقص باشه و از اشتباه کردن می‌ترسه. وقتی برای نقش اصلی انتخاب میشه فشار روانی خیلی زیادی بهش وارد میشه. در طول فیلم نینا شروع می‌کنه به دیدن چیزهایی که معلوم نیست واقعی هستن یا توهمن مثلاً تصویر خودشو جای دیگه می‌بینه یا حس می‌کنه کسی تعقیبش می‌کنه. این نشون میده که استرس شدید و سرکوب هیجان‌ها داره روان اونو به هم می‌ریزه. صحنه‌های خراشیدن و کندن پوست یا آسیب زدن به بدن نشون‌دهنده فشار روانی شدید و نوعی خودآزاری برای کاهش اضطرابه. پیام فیلم اینه که وسواس رسیدن به کمال مطلق، سرکوب طبیعت انسانی و ترس از ناکافی بودن می‌تونه به فروپاشی روانی شدیدی منجر بشه.