خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم درباره یه دختر به اسم شریله، بعد از اینکه مامانش می‌میره و زندگیش کلاً به‌هم می‌ریزه و مشکلاتی از قبیل طلاق، اشتباهات شخصی، اعتیاد و کلی حالِ بد براش اتفاق میوفته تصمیم می‌گیره یه کار عجیب کنه. تنهایی کوله‌شو برمی‌داره و میره یه مسیر خیلی طولانی و سخت رو از کالیفرنیا تا واشنگتن پیاده طی می‌کنه. توی این سفر هم طبیعت اذیتش می‌کنه، هم آدم‌ها، هم مهم‌تر از همه ذهن و گذشته خودش. کل فیلم درواقع درباره اینه که یه آدم وقتی تهِ خطه، چطوری سعی می‌کنه خودش رو دوباره جمع‌وجور کنه. بیشتر از همه یه فیلم درامِ احساسی و عمیقه که بر اساس داستان واقعی ساخته شده. از اون مدل فیلم‌ها نیست که هیجان و اکشن داشته باشه و خب بیشتر تمرکزش روی حال‌وهوای درونی شخصیت و مسیر سختیه که میره و به نظرم قشنگ‌ترین چیزیه که میشه دید.

خب اگه بخوام توضیح بدم فیلم درباره هوارد بیل یه گوینده قدیمی اخبار تلویزیونه که وقتی می‌فهمه به خاطر افت بیننده قراره اخراجش کنن توی یه برنامه زنده اعلام می‌کنه دفعه بعد جلوی دوربین خودش رو می‌کشه. همه فکر می‌کنن دیوونه شده اما ماجرا برعکس میشه و مدیران شبکه به جای کنار گذاشتنش از این فروپاشی روانی یه نمایش پر بیننده می‌سازن. کم‌کم هوارد تبدیل میشه به یه چهره عجیب و عصبی که جلوی دوربین داد می‌زنه و از فساد و دروغ‌های جامعه حرف می‌زنه و مردم هم عاشق این نمایش میشن. این فیلم در واقع یه نقد تند و تیز به رسانه‌هاست. درواقع فیلم نشون می‌ده رسانه چطور می‌تونه حتی بحران روحی یه انسان رو به کالا تبدیل کنه. جایی که مرز بین خبر و سرگرمی و سوءاستفاده کاملاً از بین میره. یه نقد تند و بی‌رحم به دنیای تلویزیون و عطش بی‌پایانش برای جلب مخاطب. به نظرم از دستش ندید.