تو رفتیو دلم غمین شد.

نه اینکه حرفتون سند نباشه ولی متاسفانه از توی چشم‌هاتون می‌شه خیلی چیزهارو خوند. خودتونو شاید بتونید گول بزنید ولی من بیننده رو نمی‌تونید. حتی اگر باور داشته باشید به دروغی که می‌گید بازم یک‌چیزی توی روح‌تون کمه. من اگر ضربه‌ای هم بخورم از اعتمادم می‌خورم. این‌که بدون اینکه توی چشم‌های طرف نگاه کنم حرفش رو باور می‌کنم. چون حرفش برام سنده.

احساس می‌کنم فاقد توانایی اعتماد کردن به نوع بشرم. به تمام چیزهایی که میگن و انجام میدن، به تمام انگیزه‌هاشون، نگاه‌هاشون و محبت‌هاشون بی‌اعتمادم. حتی اگر همه چیز واقعی باشه، از دست رفتنیه. و من دیگه زیادی دنبال چیزهای از دست رفتنی دویدم.

دیگه حرف هیچ آدمی رو باور نمی‌کنم. مهم نیست چی باشه. حرف معمولی، راز، قولی که بهم میدن، ابراز علاقه یا رفاقت. حس می‌کنم دیر یا زود دروغش در میاد.

اه برادر مزن شیشه خواهر به سنگ

خوار مباش و مخور نان حرام از تفنگ

‏بچه که بودم مامانم می‌گفت پا رو قبر کسی نذار به نشانه احترام به شخصی که اونجا خوابیده، این عادت همیشه برای من موند. حالا تو این خیابونا چجوری قدم بزنیم؟