کسی نایستاده است آنجا یا اینجا
پس کجای لبت آزادم کند؟

اگه گستاخی نباشه نفسام مال شما

چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم
چو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم

پس از صد بار جانم را که سوزانیده‌ای از غم
چو با من در نمیسازی، مساز، اینبار من رفتم

کشیدم جور و میگفتم: ز وصلت برخورم روزی
چو از وصل تو دشمن بود برخوردار، من رفتم

ز پیش دوستان رفتن نباشد اختیار دل
بنالم، تا بداند خصم: کز ناچار من رفتم

چو دل پیش تو میماند گواهی چند برگیرم:
کزین پس با دل گمره ندارم کار، من رفتم

ترا چندین که با من بود یاری، بندگی کردم
چو دانستم که غیر از من گرفتی یار، من رفتم

بخواهم رفتن از جور تو من امسال و می‌دانم
که از شوخی چنان دانی که از پیرار من رفتم

مرا گفتی که: غمخوار تو خواهم شد بدلداری
نگارا، بعد ازینم گر تویی غمخوار، من رفتم

ندارد اوحدی با من سر رفتن ز کوی تو
تو او را یادگار من نگه می‌دار، من رفتم


اوحدی مراغه‌ای

تجعلني امرأة في لحظات

،

استوری ضیا نبوی در چند خطِ روان و ساده، پیچیده‌ترین شکل عملیات آدم‌کشی مشروع در جهان را هویدا می‌کند.
بعدتر و در جنگ چهل‌روزه دیگر حتی به همین هم نیاز نبود. اذهان چنان آماده شده بود که قاتل پیشاپیش برای هر جنایتی تقدیس شده بود.
مهم نبود چه کسی کشته شده است، مهم این بود که توسط چه کسی کشته شده است، اگر قاتل آن بود که رسانه پیش‌تر تقدیس‌اش کرده است، دیگر مقتول فقط پرتی جنگ بود، حتی اگر کودکی در مدرسه یا نوجوانی در ورزشگاه بود.

پی‌نوشت: برای آن‌ها که نمی‌دانند، ضیا نبوی سال‌ها آن‌سوی دیوار اوین زیسته است.


@parssssssseh
✅@mellimazzhabi

ندونستم تکیه بر عشق

تکیه بر بازوی باده

گرچه از افسردگیها چون چراغ کشته‌ام
میتواند یک نگاه گرم گیراندن مرا

صائب