یک سوم سفرنامه ناصر خسرو مونده بعدا بهش میپردازم.

‏⁧ #وحید_آنلاین ⁩ مدت‌هاست به بخشی از ماشین جهت‌دهی سیاسی در فضای مجازی تبدیل شده است. مسئله فقط تغییر مواضع او نیست؛ مسئله این است که معیارهایش با تغییر هدف سیاسی تغییر می‌کنند. یک روز می‌توان مجاهدین را سفید کرد، روز دیگر به جریان پهلوی نزدیک شد، و روز بعد خشونت یک نیروی خارجی را چنان روایت کرد که قربانیانش تقریباً از قاب بیرون بیفتند.
‏ماجرای سیریک شاید یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها باشد. آمریکا حمله می‌کند، یک عروسی به خاک و خون کشیده می‌شود، مردم عادی کشته و زخمی می‌شوند، اما ناگهان بحث اصلی این می‌شود که «هدف، یک دکل مخابراتی بوده است».

‏خب که چه؟

‏اگر هدف دکل بوده، اجساد مردم چه می‌شوند؟ کودکان زخمی چه می‌شوند؟ خانواده‌ای که عروسی‌اش به عزا تبدیل شده چه می‌شود؟ از چه زمانی اعلام «هدف نظامی» یا «هدف مخابراتی» کافی است تا نتیجه واقعی یک حمله از مرکز روایت حذف شود؟
‏این دیگر صرفاً خبررسانی نیست؛ مهندسی قاب است. قربانی را به حاشیه می‌بری، هدف ادعایی مهاجم را برجسته می‌کنی و بدون آنکه صریحاً بگویی «حمله موجه بود»، ذهن مخاطب را دقیقاً در همان مسیر هدایت می‌کنی.
‏وحید آنلاین در چنین لحظاتی بیش از هر چیز نشان می‌دهد که قدرت یک اکانت سیاسی فقط در انتشار خبر نیست؛ در انتخاب این است که کدام واقعیت دیده شود و کدام واقعیت دفن شود.
‏وقتی برای دیدن یک دکل ذره‌بین داری، اما برای دیدن جنازه و مجروح و کودک ناگهان چشمت ضعیف می‌شود، دیگر دشوار است خودت را صرفاً «خبررسان» معرفی کنی.

کسی نایستاده است آنجا یا اینجا
پس کجای لبت آزادم کند؟

اگه گستاخی نباشه نفسام مال شما

چو دل در دیگری بستی نگاهش دار، من رفتم
چو رفتی در پی دشمن، مرا بگذار، من رفتم

پس از صد بار جانم را که سوزانیده‌ای از غم
چو با من در نمیسازی، مساز، اینبار من رفتم

کشیدم جور و میگفتم: ز وصلت برخورم روزی
چو از وصل تو دشمن بود برخوردار، من رفتم

ز پیش دوستان رفتن نباشد اختیار دل
بنالم، تا بداند خصم: کز ناچار من رفتم

چو دل پیش تو میماند گواهی چند برگیرم:
کزین پس با دل گمره ندارم کار، من رفتم

ترا چندین که با من بود یاری، بندگی کردم
چو دانستم که غیر از من گرفتی یار، من رفتم

بخواهم رفتن از جور تو من امسال و می‌دانم
که از شوخی چنان دانی که از پیرار من رفتم

مرا گفتی که: غمخوار تو خواهم شد بدلداری
نگارا، بعد ازینم گر تویی غمخوار، من رفتم

ندارد اوحدی با من سر رفتن ز کوی تو
تو او را یادگار من نگه می‌دار، من رفتم


اوحدی مراغه‌ای

تجعلني امرأة في لحظات

،

استوری ضیا نبوی در چند خطِ روان و ساده، پیچیده‌ترین شکل عملیات آدم‌کشی مشروع در جهان را هویدا می‌کند.
بعدتر و در جنگ چهل‌روزه دیگر حتی به همین هم نیاز نبود. اذهان چنان آماده شده بود که قاتل پیشاپیش برای هر جنایتی تقدیس شده بود.
مهم نبود چه کسی کشته شده است، مهم این بود که توسط چه کسی کشته شده است، اگر قاتل آن بود که رسانه پیش‌تر تقدیس‌اش کرده است، دیگر مقتول فقط پرتی جنگ بود، حتی اگر کودکی در مدرسه یا نوجوانی در ورزشگاه بود.

پی‌نوشت: برای آن‌ها که نمی‌دانند، ضیا نبوی سال‌ها آن‌سوی دیوار اوین زیسته است.


@parssssssseh
✅@mellimazzhabi

ندونستم تکیه بر عشق

تکیه بر بازوی باده