یه سفرنامه گرفتم دیروز.
سفرنامه‌ی سکینه سلطان ملقب به وقارالدوله همسر ناصرالدین شاه، از سفرش به مکه و عتبات، چهارسال بعد از کشته شدن شاه، بعد از به همسری معتصم الملک درآمدن، اما همچنان به یاد ناصرالدین شاه در طول سفر.

یک سوم سفرنامه ناصر خسرو مونده بعدا بهش میپردازم.

‏⁧ #وحید_آنلاین ⁩ مدت‌هاست به بخشی از ماشین جهت‌دهی سیاسی در فضای مجازی تبدیل شده است. مسئله فقط تغییر مواضع او نیست؛ مسئله این است که معیارهایش با تغییر هدف سیاسی تغییر می‌کنند. یک روز می‌توان مجاهدین را سفید کرد، روز دیگر به جریان پهلوی نزدیک شد، و روز بعد خشونت یک نیروی خارجی را چنان روایت کرد که قربانیانش تقریباً از قاب بیرون بیفتند.
‏ماجرای سیریک شاید یکی از روشن‌ترین نمونه‌ها باشد. آمریکا حمله می‌کند، یک عروسی به خاک و خون کشیده می‌شود، مردم عادی کشته و زخمی می‌شوند، اما ناگهان بحث اصلی این می‌شود که «هدف، یک دکل مخابراتی بوده است».

‏خب که چه؟

‏اگر هدف دکل بوده، اجساد مردم چه می‌شوند؟ کودکان زخمی چه می‌شوند؟ خانواده‌ای که عروسی‌اش به عزا تبدیل شده چه می‌شود؟ از چه زمانی اعلام «هدف نظامی» یا «هدف مخابراتی» کافی است تا نتیجه واقعی یک حمله از مرکز روایت حذف شود؟
‏این دیگر صرفاً خبررسانی نیست؛ مهندسی قاب است. قربانی را به حاشیه می‌بری، هدف ادعایی مهاجم را برجسته می‌کنی و بدون آنکه صریحاً بگویی «حمله موجه بود»، ذهن مخاطب را دقیقاً در همان مسیر هدایت می‌کنی.
‏وحید آنلاین در چنین لحظاتی بیش از هر چیز نشان می‌دهد که قدرت یک اکانت سیاسی فقط در انتشار خبر نیست؛ در انتخاب این است که کدام واقعیت دیده شود و کدام واقعیت دفن شود.
‏وقتی برای دیدن یک دکل ذره‌بین داری، اما برای دیدن جنازه و مجروح و کودک ناگهان چشمت ضعیف می‌شود، دیگر دشوار است خودت را صرفاً «خبررسان» معرفی کنی.

کسی نایستاده است آنجا یا اینجا
پس کجای لبت آزادم کند؟

اگه گستاخی نباشه نفسام مال شما