12 mieszkań i ręka po publiczne pieniądze. Kropiwnicki bez wstydu!

Robert Kropiwnicki, poseł Platformy Obywatelskiej, ma 12 mieszkań o łącznej powierzchni 642 m². Mimo to co miesiąc wyciąga rękę po 3,5 tys. zł dodatku mieszkaniowego z Kancelarii Sejmu – na „wynajem” w Warszawie. Tak, dobrze czytasz: facet z 12 nieruchomościami bierze publiczne pieniądze na mieszkanie!

To się nazywa bezczelność w czystej postaci, korzysta z przywilejów jak z bankomatu. Tylko że tym bankomatem jesteśmy my – podatnicy. Sejm wydaje na dodatki mieszkaniowe dla posłów aż 817 tys. zł miesięcznie. Ile z tego trafia do takich jak Kropiwnicki?

To nie jest żadna „pomoc”, to żerowanie na systemie.

Czas przypomnieć

Simon Mol – Antyfaszysta Roku, który świadomie zarażał Polki wirusem HIV

Simon Mol – kameruński uchodźca, pseudopoeta i antyfaszysta przez lata był stawiany w Polsce za wzór integracji oraz symbol walki z ksenofobią. W 2003 roku został uhonorowany tytułem „Antyfaszysty Roku” przez stowarzyszenie „Nigdy Więcej”. Jednak kilka lat później jego legenda runęła. W 2007 roku prokuratura postawiła mu zarzuty świadomego zarażania kobiet wirusem HIV. Sprawa wstrząsnęła opinią publiczną i na długo stała się symbolem naiwności liberalnego idealizmu.

Simon Mol, a właściwie Simon Moleke Njie, przybył do Polski w 1999 roku, ubiegając się o status uchodźcy. Przedstawiał się jako prześladowany dziennikarz z Kamerunu, działacz polityczny i więzień reżimu. Dzięki wsparciu środowisk lewicowych oraz organizacji praw człowieka, szybko znalazł się w centrum życia społecznego Warszawy.

Był aktywny jako poeta, publikował eseje, współorganizował protesty przeciw rasizmowi i ksenofobii. W 2003 roku został wyróżniony tytułem „Antyfaszysty Roku”. Dla wielu lewaków stał się symbolem walki z nietolerancją oraz “nową twarzą” multikulturowej Polski.

W styczniu 2007 roku Simon Mol został aresztowany. Prokuratura postawiła mu 13 zarzutów, z czego 11 dotyczyło celowego zarażenia wirusem HIV kobiet, z którymi utrzymywał kontakty seksualne. Dodatkowo oskarżono go o narażenie kolejnej kobiety.

W trakcie śledztwa wyszło na jaw, że Mol odmawiał stosowania prezerwatyw, mimo że wiedział o swoim nosicielstwie wirusa HIV od co najmniej 2004 roku. Gdy partnerki domagały się zabezpieczenia, oskarżał je o rasizm lub manipulował nimi, twierdząc, że stosunek bez prezerwatywy ma duchowy wymiar. Jednej z kobiet miał nawet powiedzieć, że jego sperma ma „uzdrawiające właściwości”.

Według ustaleń śledczych, zakażeniu uległo co najmniej kilkanaście kobiet najczęściej młodych studentek, aktywistek i intelektualistek z kręgów lewicowych. Liczba potencjalnych ofiar była trudna do ustalenia, ponieważ wiele kobiet z obawy przed stygmatyzacją nie ujawniło się.

Proces, który się nie odbył

Proces Simona Mola rozpoczął się, ale szybko został zawieszony. W 2008 roku jego stan zdrowia gwałtownie się pogorszył cierpiał na pełnoobjawowe AIDS z powikłaniami. Zmarł 10 października 2008 roku w warszawskim szpitalu, nie doczekawszy się prawomocnego wyroku.

Po jego śmierci media i publicyści zaczęli analizować wcześniejsze życiorysy Mola. Okazało się, że wiele elementów jego biografii było zmyślonych lub wyolbrzymionych. W Kamerunie nie był znanym dziennikarzem ani uwięzionym dysydentem wręcz przeciwnie, miał problemy z prawem. W Polsce jednak niemal nikt tego nie weryfikował.

Środowiska liberalne i antyfaszystowskie przyjęły jego opowieść bez zastrzeżeń, a każdą krytykę tłumaczyły jako przejaw rasizmu. W efekcie Mol przez lata działał bezkarnie i cieszył się zaufaniem mimo sygnałów ostrzegawczych od niektórych kobiet.