فرد به کلاسش رفت. "بسیار خب بچه ها..." که ناگهان قلدر کلاس، جوزف،‌ که مانند ارباب و رعیت با همکلاسیانش برخورد میکرد، با آریانا که یک هنرجوی ایرانی_آمریکایی بود، زد و خوردی را شروع کرد.
پدر و مادر آریانا، هر دو در سومین دهه زندگیشان به نیویورک مهاجرت کردند. اما مهاجرت نیز تاثیری در حال آنها نداشت و همچنان با فقر دست و پنجه نرم میکردند.
آریانا دوستی نداشت، اما مورد قلدری نیز قرار نمیگرفت و بلد بود از خود دفاع کند. و همین تنهایی اش موجب شد تا به کاغذ های پدرش که کارمند بانک بود پناه ببرد و در اوقات فراغتش، نقاشی بکشد.
کاملا برخلاف جوزف، که پدرش یک یهودی_انگلیسی بود و نفوذ زیادی در بانک شهر داشت.
جوزف، مدادش را که کاملا تیز کرده بود به سمت آریانا نشانه گرفت و با تمام قدرت، مداد را به شانه او زد.
معلم، اندکی قبل از این ماجرا در دفتر مرد خسیس بود و در حال بحث و مناظره درباره حقوقش بود‌.

صدای زیاد، مانع ادامه مناظره آنان شد و فرد که خود را میان دو هنرجو انداخت، ران پایش سپری شد در مقابل آریانا و مداد تیز، تا گوشتش نفوذ کرد.
فرد سیلی محکمی بر صورت پهن جوزف خواباند، اشتباهی که نباید انجامش میداد...

میدانید چه چیزی از یک یهودی ثروتمند که در بانک مرکزی نیویورک، سرمایه و نفوذ دارد ترسناک تر است؟
آری. یک یهودی دارای نفوذ و عصبانی.
صورت پهن جوزف، اکنون سرخ شده بود و زمانی که جوزف با آن چهره وارد ویلای پدرش شد، مرد همه جزئیات را فهمید...
قبل از آنکه توضیح دهیم در انتها چه اتفاقی افتاد، برگردیم به سراغ آریانا. دختر جراحات زیادی داشت. عینکش کج شده بود و لکه های خون، عملا دید از پشت آن را غیرممکن میکرد.زخم های عفونی زیادی داشت.
فرد، که اکنون مراسمش خراب شده بود، نگران مهاجرتش بود، و با یک خانواده خطرناک درگیر شده بود، همه چیز را بیخیال شد و با اندک پولی که در کیفش باقی مانده بود، دختر را راهی بیمارستان کرد و خانواده او را نیز خبر کرد.