روز، روز نبرد بود. نبردی که میان دو نیروی خنثی کننده یکدیگر بود و هرچند که در جو زمین و کیلومتر ها دورتر بود، اما همچنان دیگران را تحت تاثیر قرار میداد. کاملا همانند یک جنگ که نبرد قدرت ها است، اما مردم بی گناه نیز آسیب میبینند.
مرد معمولی در پارک در حال قدم زدن بود. رنگ آسمان، آن روز فرق داشت و ستاره ها ساعت نه صبح همچنان قابل مشاهده بودند. مرد معمولی، انفجار بزرگی را در دوردست دید، انگار که چیزی در حال فروپاشی باشد و قطعه های آن سقوط کنند. هرچه که بود، قطعا یک ستاره نبود. بیشتر شبیه جسم یک آدمیزاد بود اما با سَری گرد.
در کسری از ثانیه، قطعه ای آتشین، در حدود پنج متری مرد معمولی سقوط کرد. البته که مرد معمولی، به آن فرصت سرد شدن داد زیرا در حال سوختن بود.
معلوم نبود جنس آن از چه بود، اما اگر هر ماده دیگری بود، آن حرارت را تحمل نمیکرد.
جسم به مرور رنگ خود را آشکار کرد و به رنگ نارنجی زیبایی در آمد.
در کمال تعجب، این جسم بیشتر یک کدوتنبل هالووین بود تا شهاب سنگی که مرد انتظارش را داشت.

بهتر است مرد معمولی را معرفی کنیم.
فرد کارپنتر، یک مرد کاملا معمولی؛ او یک جورهایی از آن دسته افراد است که هیچ آزاری برای دیگران ندارد، اما خود مرکز توجه قلدرها و مردم آزار هاست.
فرد در یک شهر معمولی زندگی میکند و یک شغل معمولی نیز دارد. وی یک معلم هنر ساده با حداقل حقوق، ساکن بینگهمتون نیویورک است.
او در مناطق کمتر توسعه یافته این شهر به تعدادی بچه و هنرجو،درس هنر را تدریس میکند.
البته، چه کسی گفته است که افراد معمولی حق استفاده از اوقات فراغت خود و تفریح را ندارند؟
مرد معمولی، بر روی در و دیوارهای شهر با اسپری رنگ، نقاشی میکند.
البته، برای یک مرد معمولی، این عمل مقداری عجیب است زیرا ماجرای بزرگ و مفصلی پشتش دارد...

محل زندگی وی، بیابانی دوردست و تقریبا بدون رفت و آمد است. البته، او اونجا تنها نیست و چند تیر چراغ برق غول پیکر نیز اطراف خانه او را احاطه کرده اند.
و جاده ای روبروی اوست که اسفالت آن شکسته و گیاهان از آن بیرون زده اند. و سالهاست هیچ خودرویی از آن جاده عبور نکرده.
اضطراب اجتماعی او، موجب شده که هرگز دلش نخواهد در میان جمعیت زندگی کند.
صبح روز دوشنبه بود. آن روز، برای فرد مانند صبح روز آزادی از زندان بود. آفتاب دلچسبی که روی تیرهای چراغ برق اطراف خانه اش نشسته بود، به او انگیزه میداد تا هرچه زودتر سوار ون قدیمی و زهوار در رفته اش شود و به شهر برود.
او میدانست که نیویورک، دیگر جای ماندن نیست؛ اما همچنان اتفاقات پیش رو را نادیده میگرفت و وقت میخرید.
سرانجام، پس از دو تعطیلات طاقت فرسا و استرس آور شنبه و یکشنبه، فرد به اداره مهاجرت رفت تا به وطنش،کانادا، بازگردد...