၄။ ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေး(သို့မဟုတ်) လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဖျက်ဆီးခြင်း (၁၉၆၆–၁၉၇၆)
မဟာခုန်ပျံကျော်လွှားရေးကြောင့် မှေးမှိန်သွားသည့် အာဏာကို ပြန်လည်ရယူရန် မော်စီတုန်းသည် တရုတ်လူမှုအဖွဲ့အစည်းကို လုံးဝပြိုလဲသွားစေမည့် ယဉ်ကျေးမှု တော်လှန်ရေးကို စတင်ခဲ့သည်။
အနီရောင်ကိုယ်ရံတော်တပ်သားများ (Red Guards) ဟုခေါ်သော ဆယ်ကျော်သက် ကျောင်းသားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် အဖွဲ့များကို "တော်လှန်ရေး ရန်သူများ" ကို နှိမ်နင်းရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျောင်းဆရာများ၊ ပညာတတ်များ၊ အနုပညာရှင်များနှင့် ပါတီဝင်‌ေဟာင်းများ ကို ဖမ်းဆီးပြီး လူထုရှေ့တွင် ရိုက်နှက်၊ ညှဉ်းပန်း၊ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
တရုတ်ပြည်၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော သမိုင်း၀င်ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းများ၊ စာပေများနှင့် ပန်းချီကားပေါင်းများစွာ ကို "အဟောင်းလေးခု" ဟု စွပ်စွဲကာ ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။
ကွန်မြူနစ်ပါတီအတွင်းမှ မော်စီတုန်း၏ အတိုက်အခံမှန်သမျှကို ရှင်းလင်းခဲ့ရာ တရုတ်၏ နိုင်ငံရေး ခေါင်းဆောင်မှုသည် ကမောက်ကမ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုသည် လူမှုရေးပဋိပက္ခနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများအသွင်ဖြင့် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး လူသန်းပေါင်းများစွာ သည် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်မှုများကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

မော်စီတုန်း၏ ရက်စက်မှုမှတ်တမ်းများသည်
စစ်မှန်သောကွန်မြူနစ်ဝါဒဟူသည့် စကားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် လူသားတို့ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်သော ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် သွေးချောင်းစီးမှုများ မြောက်များစွာရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသလျှက်ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ အာဏာတည်ဆောက်မှုအကြွင်းမဲ့ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မျက်မှောက်ခေတ် တရုတ်ပြည်သူများ၏ လေးစားမှုနှင့်ယုံကြည်မှုကို ရရှိနေခြင်းပင်ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
(အရှေ့တောင်အာရှတွင် တရုတ်ကွန်မြူနစ်ပါတီ၏ကူညီပံ့ပိုးမှုကိုရယူပြီး အင်အားကြီးထွားခဲ့သည့် ကွန်မြူနစ်ပါတီကြီး ငါးခုအနက် ဗမာပြည်ကွန်မြူနစ်ပါတီ(ဗကပ) သည်လည်း တစ်ခုအပါအ၀င်ဖြစ်ပါသည်။
သို့သော်လည်း ပါတီတွင်းအကွဲအပြဲများ၊ ‌လက်အောက်ငယ်သားများမှတော်လှန်ပုန်ကန်မှုများနှင့် အစိုးရတပ်များ၏ ပြင်းပြင်းထန်ထန်တိုက်ခိုက်ခံရမှုများကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် အာဏာတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းမရှိခဲ့ပဲ 1989 ခုနှစ်အရောက်တွင် အပြီးတိုင် ပြိုကွဲခဲ့ရပါသည်)


Disclaimer: I do not own the rights to these images. All images were found on Google Search.

https://www.facebook.com/share/p/1DDz2qXETF/

Crd

4 Step Of Relationship

ကျွန်တော်ဖြတ်သန်းဖူးရသလောက် Relationship တွေမှာအဆင့်၄ဆင့်ရှိတယ် အဲ့အဆင့်တွေကိုကျော်လွှားနိုင်မှတကယ်ကိုလက်ထပ်ယူလို့ရတဲ့ perfect ဖြစ်တဲ့ relationship ဖြစ်မာပေါ့နော် ကဲ

အဆင့်တစ် သိရှိခြင်း

ပြောရရင်ကျွန်တော့်အကြောင်းတွေကျွန်တော်ထုတ်မပြသေးတာတွေကို သူမ သိလာတယ် သူမ ပြောနေကြမဟုတ်တဲ့သူမရဲ့အတိတ်ဘဝကအကြောင်းတွေ လက်ရှိအကြောင်းတွေပေးသိမယ် ဘာတွေဝါသနာပါလဲ အကြိုက်တူလားမတူလား စိတ်နေစိတ်ထား ယူဆတဲ့ ideology တွေကိုသိလာရမယ်ပေါ့ relationship တော်တော်များများက ဒီနေရာမှာ အများစုကျရှုံးတတ်ကြတယ် ကိုယ်တွဲခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့အကြောင်းကိုသိလာပြီးမှ တွဲမိတာနောင်တရတာမျိုးဖြစ်တတ်တယ် ဒါမျိုးက ရည်းစားထားဖူးတဲ့သူတိုင်းသိမှာပါ။

အဆင့်နှစ် ဖြေရှင်းခြင်း

အဆင့်တစ်လိုမျိုးအဆင့်ကိုကျော်ဖျက်လာနိုင်ကြတဲ့အတွဲတွေဟာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကိုလက်မလွတ်ပဲအရာရာကိုသည်းခံဖြေရှင်းမယ်ဆိုတဲ့အရာတွေပါ ဥပမာ အမ် ကောင်မလေးကကောင်လေးကို နင်ဆေးလိပ်မသောက်နဲ့ လို့တားလိုက်သလိုပေါ့ ဆေးလိပ်သောက်လို့ထားသွားခြင်းမဟုတ်ပဲ ဆေးလိပ်ဆိူတဲ့ပြသနာကိုဖြေရှင်းလိုက်တာမျိုး၊ ဒါအဆင့်မှာလဲအတွဲအများစုကျရှုံးကြပါတယ် ဘာလို့ဆို ပြုပြင်ခိုင်းတာတွေများလာတဲ့အခါ တဖက်သားကရုန်းထွက်ချင်လာကြတယ် ချုပ်ကိုင်သူကလဲ ပင်ပန်းလာတယ်၊ ဒါကဘဝနှစ်ခုကိုပေါင်းစပ်တာဖြစ်တဲ့အတွက် အဆင့်တစ်နဲ့အဆင့်နှစ်က အတိတ်ကအရာတွေကို လက်ရှိထိ နှစ်ဦးသဘောတူညှိလိုက်တာပါ

အဆင့်သုံး နားလည်ခြင်း

ဒါကတော့ အပေါ်ကအဆင့်တွေနဲ့ကွဲပြားသွားပြီ ပြောရရင်နားလည်ခြင်းက လက်ရှိပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အနာဂတ်ကိုအခြေခံခြင်းပါ၊ ကောင်လေးက ကောင်မလေးကို တစ်ညလောက် ကျောင်းစာတွေရှိလို့ ကောင်မလေးဘက်ကို ခနအချိန်မပေးတဲ့အခါကောင်မလေးက မျှတွေးပြီးနားလည်‌ပေးတာမျိုးပေါ့ အပြန်အလှန်စိတ်မဆိုးပဲ နားလည်နေခြင်းက ပြသနာတွေကိုမတိုးစေပဲ ပိုနွေးထွေးလာစေတယ် အဲ.. ဒီအဆင့်မှာလဲလူတွေကျရှူံးကြပါသေးတယ် အများစုကနားလည်မပေးနိုင်တာ သဝန်အရမ်းတိုတာ မေတ္တာတောင်းတတာ ပြသနာကိုဆက်စပ်ထိမခံတာမျိုးပေါ့။

အဆင့်လေး အေးစက်ခြင်း

ဒီအပိုင်းကတော့ ကျွန်တော်အမြဲကျရှုံးတတ်တဲ့နေရာပေါ့.. ‌အေးစက်ခြင်းက တကယ်တော့ relationship တစ်ခုရဲ့အဆုံးသတ်ပါ တစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်သိတော့ စကားတွေနည်းလာတယ် အကြောင်းအရာတွေရှားလာမယ် အရာရာကိုနားလည်ပေးထားတော့ တချို့ကိစ္စတွေကိုလဲစကားသိပ်ပြောစရာမလိုနေဘူး ‌မကြိုက်မနှစ်သက်တာတွေကိုညှိယူပြီးသားမို့ ဖြေရှင်းစရာလဲမရှိတော့ဘူး လုံးဝ‌တည်ငြိမ်သွားကြတယ် အဲ ဒီနေရာကတော့ long distance relationship တွေအမြဲကျရှုံးကြတဲ့နေရာပါပဲ ကျွန်တော်အပါအဝင်ပေါ့။


#Karan

In Myanmar they say
"ကိုယ်မင်းကိုသစ္စာရှိပါ့မယ်"
but
in poetry we say
"နေ၀င်သွား၍လ၀န်းထွက်ပေါ်လာချိန်တွင်
နေကြာပန်းတို့သည် ဦးခေါင်းကိုငုံ့၍ခဏတာ သေဆုံးကြသည်။"

Nobody care my raps but I proud of making that

-Karan

ရောမရဲ့နေထွက်ချိန်အစ ပုံဂံပြည်ရဲ့နေဝင်ချိန်အထိ မင်းနဲ့အတူကြည့်ချင်တယ် မပတ်သတ်မိအောင်နေရင်းနဲ့ပဲသဘောကျရတဲ့ ပင်မြင့်ထက်ကသဇင်ပန်းလေးလို့တင်စားရတဲ့ မင်းလေးကို မပိုင်ဆိုင်ရရင်တောင် ချစ်တာလေးတော့သိစေချင်ပါတယ်။

တစ်ခုပြောမယ်နော်၊ငါ့ညီငါ့ညီမဖြစ်ရလို့ နှိမ်လို့ရမယ်မထင်နဲ့၊ မျက်နှာငယ်စရာလဲမရှိဘူး ခါရန့်ညီ၊ခါရန့်ညီမဆိုပြီးစနေလဲနာစရာအကြောင်းမရှိဘူး၊ငါ့ညီဖြစ်နေရလို့နိမ့်ကျသွားတာမျိုးလဲမရှိဘူး။

Erostratus

သမိုင်းထဲမှာ လူအများစုက ထူးခြားတဲ့စွမ်းဆောင်‌ရည်တွေ၊ကောင်းမွန်တဲ့လုပ်ဆောင်ချက်တွေနဲ့စိတ်နှလုံးကြီးမြတ်မှုကြောင့် နာမည်ကျော်ကြားလာကြတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့လူတွေကတော့ ဖျက်ဆီးခြင်း၊ အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းကို တုန်လှုပ်စေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သမိုင်းမှာ ကျန်ရစ်သွားကြတယ်။ အဲဒီလို နာမည်ဆိုးနဲ့ အမြဲမှတ်မိခံရသူတွေထဲမှာ Erostratus ဟာ အထူးထင်ရှားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်တယ်။

Erostratus က ရှေးဟောင်းဂရိခေတ်မှာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး “အောင်မြင်မှု” ကတော့ Temple of Artemis ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီဘုရားကျောင်းဟာ ရှေးဟောင်းကမ္ဘာ့အံ့ဖွယ်ခုနစ်ခုထဲက တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရတဲ့ အထင်ကရ အဆောက်အဦးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လူအများအတွက် ဒီလိုအံ့ဖွယ်ရာကို ဖျက်ဆီးခြင်းဟာ ရူးသွပ်မှုတစ်ခုလို ထင်ရပေမယ့် Erostratus အတွက်တော့ အဲဒါဟာ သူ့နာမည်ကို သမိုင်းထဲမှာ ကျန်စေဖို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

သမိုင်းမှတ်တမ်းတွေအရ Erostratus ကို ဖမ်းဆီးပြီး ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာလဲလို့ မေးမြန်းတဲ့အခါ သူက “လူတွေ ငါ့နာမည်ကို မှတ်မိစေချင်လို့” လို့ ဖြေခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ ဒီစကားဟာ လူသားစိတ်အတွင်းက “အသိအမှတ်ပြုခံချင်မှု” ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထင်ဟပ်စေတယ်။ လူတစ်ယောက်ဟာ အကျိုးရှိတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ မကျော်ကြားနိုင်တဲ့အခါ ဖျက်ဆီးခြင်းကိုတောင် ရွေးချယ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို Erostratus ရဲ့ လုပ်ရပ်က ဖော်ပြနေတယ်။

အာဏာပိုင်တွေကတော့ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်မသွားစေဖို့ သူ့နာမည်ကို မည်သူမျှ မဖော်ပြရဆိုပြီး တားမြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သမိုင်းရေးသူတွေက ဒီဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တဲ့အတွက် “Erostratus” ဆိုတဲ့ နာမည်က ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီကနေ “Erostratic fame” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတောင် ပေါ်ပေါက်လာပြီး “နာမည်ကြီးဖို့ မကောင်းတဲ့လုပ်ရပ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခြင်း” ကို ဆိုလိုလာတယ်။ အလားတူပုံစံမျိုးပဲ အမေ့‌အလျော့ခံရခြင်းကိုကြောက်ရွံ့တဲ့လူတွေက Erostratus ဝါဒကိုစွဲကိုင်လာကြတယ်။

ယနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်တွေမှာလည်း Erostratus နဲ့ ဆင်တူတဲ့ အပြုအမူတွေကို တွေ့နိုင်တယ်။ တချို့လူတွေက လူသိများဖို့ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ challenge တွေ လုပ်ကြတယ်၊ တချို့က အငြင်းပွားဖွယ်ရာတွေ ဖန်တီးကြတယ်။ ဒီအရာတွေက Erostratus ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ ရှေးခေတ်မှာပဲ မဟုတ်ဘဲ ယနေ့ခေတ်အထိ ဆက်လက်ရှိနေသေးကြောင်း ပြသနေပါတယ်။

Erostratus ရဲ့ ဇာတ်လမ်းက လူသားတွေရဲ့ အတွင်းစိတ်ကို မေးခွန်းထုတ်မိစေတယ်။ အဲ့အရာကတော့ “လူတစ်ယောက်ဟာ မေ့ပျောက်ခံရခြင်းထက် နာမည်ဆိုးနဲ့တောင် မှတ်မိခံရတာကို ပိုလိုချင်နိုင်သလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

-Kristof

သီချင်းတွေနဲ့ကျွန်တော်

ကျွန်တော်ဟာအထီးကျန်နေသူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော်အထီးကျန်ရတဲ့ခံစားချက်ကိုမုန်းတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့လိုအခြေအနေဖြစ်အောင် ကိုယ်တိုင်ပဲဖန်တီးယူထားမိတယ်။ လူအများစုက ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးတတ်ကြတယ်။ ကိုယ်စီချစ်ရတဲ့သူတွေ မြတ်နိုးရတဲ့သူတွေနဲ့ တန်ဖိုးထားရတဲ့သူတွေနဲ့အတူပေါ့။ ကျွန်တော်လဲတချိန်ကချစ်ရသူတွေနဲ့အတူ ရှင်သန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့်ဆုံစည်းခြင်းရှိရင်ခွဲခွာခြင်းရှိသလို ချစ်ရသူတွေကိုယ့်အနားက ထွက်သွားတဲ့ခံစားချက်ကိုမုန်းတယ်။ အဲ့ဒီနောက်တော့ ကျွန်တော်အားလပ်ချိန်တွေမှာ သီချင်းနဲ့ပဲကုန်ဆုံးလေ့ရှိတော့တယ်။ ရူးသွပ်နေချိန်မှာ trap beat တွေကတတ်ကြွစေတယ်။ စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန် ဂီတသံစဉ်တွေက မြူးကြွမှုကိုပေးစွမ်းတယ်။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေချိန် သီချင်းသံအေးအေးလေးတွေကနှစ်သိမ့်တယ်။ သီချင်းတွေက လူသားတွေထက်ပိုပြီးကျွန်တော့်ကိုနားလည်မှုပေးနိုင်ပါတယ်။ သီချင်းတွေသာမရှိရင်ကျွန်တော်အသက်ရှင်သန်နိုင်မယ်မထင်မိတော့ပါဘူး။ Music ဆိုတဲ့အရာကိုဖန်တီးပေးခဲ့တဲ့ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။

-Kristof

Absurdism


အဓိပ္ပါယ်မရှိသောကမ္ဘာထဲမှ
လူသား၏ ရှင်သန်မှု။

Absurdism သည် လူသား၏ “ဘဝအဓိပ္ပါယ်ကို ရှာဖွေလိုသည့် စိတ်” နှင့် အဓိပ္ပါယ်မပေးသော universe တို့ကြားက ပဋိပက္ခကို အခြေခံထားသည့် အတွေးအခေါ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ လူသားများသည် ကိုယ်ပိုင်ဘဝအတွက် အကြောင်းပြချက်၊ ရည်ရွယ်ချက်၊ အဓိပ္ပါယ်တစ်ခုခုကို အမြဲရှာဖွေချင်သော်လည်း universe ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို absurd ဟု ခေါ်ကြသည်။

Absurdism ကို ပြောလျှင် Albert Camus ကို မဖြစ်မနေ ဖော်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ Camus သည် absurdism ကို system တစ်ခုအဖြစ် မတည်ဆောက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ စာပေများနှင့် essays များမှတစ်ဆင့် absurd world အကြောင်းကို အလွန်သက်ရောက်မှုရှိစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် The Myth of Sisyphus တွင် လူသားဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်မဲ့မှုကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ရှင်းပြထားသည်။

Greek mythology ထဲတွင် Sisyphus ဆိုသော လူတစ်ဦးကို ဘုရားများက ဒဏ်ပေးခဲ့ကြသည်။ သူ၏အလုပ်မှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်လုံးကို တောင်ပေါ်သို့ အမြဲတွန်းတင်ရပြီး တောင်ထိပ်နီးရောက်တိုင်း ကျောက်တုံးသည် ပြန်လှိမ့်ကျသွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ထပ်မံတွန်းတင်ရပြန်သည်။ အဆုံးမရှိ၊ ရည်ရွယ်ချက်မရှိသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ Camus က လူသားဘဝကို ထိုအခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းများ၊ ရှင်သန်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက်များသည် တခါတရံ အဓိပ္ပါယ်မဲ့သလို ခံစားရနိုင်သည်။

သို့သော် Absurdism သည် hopeless philosophy မဟုတ်ပေ။ Camus ၏အမြင်အရ လူသားသည် meaning မရှိကြောင်း သိသော်လည်း ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်။ Suicide သည် အဖြေမဟုတ်ကြောင်း သူက ပြောခဲ့သည်။ အဓိပ္ပါယ်မရှိသည့်ကမ္ဘာထဲတွင်ပင် လူသားသည် ကိုယ်တိုင် meaning ဖန်တီးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် Absurdism သည် despair ထက် rebellion ကို ပိုမိုအလေးပေးသည်။ Universe က အဖြေမပေးသော်လည်း လူသားက ဆက်လက်မေးခွန်းထုတ်မည်၊ ဆက်လက်ရှင်သန်မည်၊ ဆက်လက်ဖန်တီးမည်ဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။

Absurdism ကို Existentialism နှင့် မကြာခဏ နှိုင်းယှဉ်လေ့ရှိသည်။ Existentialism က လူသားသည် ကိုယ်ပိုင် meaning ကို ဖန်တီးနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်သော်လည်း Absurdism က universe နှင့် meaning တို့အကြား အခြေခံ conflict ကို အလေးထားသည်။ ထို့အပြင် Nihilism ကဲ့သို့ “ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိ” ဟုသာ မရပ်တန့်ဘဲ meaning မရှိသော်လည်း ရှင်သန်ရန်၊ ခံစားရန်၊ ဖန်တီးရန် တိုက်တွန်းသည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် လူငယ်များစွာသည် loneliness၊ uncertainty နှင့် existential crisis များကြားတွင် absurdism ကို စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။ အနာဂတ်မသေချာမှု၊ relationship များ၏ပျက်စီးမှု၊ social pressure နှင့် modern life ၏ emptiness များကြားတွင် absurdism သည် လူသား၏ အတွင်းစိတ်ကို ထင်ဟပ်စေသော philosophy တစ်ခုဖြစ်လာသည်။ Meaning ကို မတွေ့ရသေးသော်လည်း ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ခြင်းသည်ပင် rebellion တစ်မျိုးဖြစ်သည်ဟု absurdism က ပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

နိဂုံးချုပ်အားဖြင့် Absurdism သည် “ဘဝမှာ meaning မရှိနိုင်ဘူး” ဟုသာ ပြောသော philosophy မဟုတ်ပေ။ ထို meaning မရှိမှုကို လက်ခံပြီး၊ အဖြေမရှိသော universe ထဲတွင်တောင် လူသားသည် ကိုယ်ပိုင်ဘဝကို သတ္တိရှိစွာ ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ကြောင်း ပြောသော philosophy ဖြစ်သည်။ အမှောင်ထဲတွင် အလင်းကို မတွေ့သေးသော်လည်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခြင်းကပင် လူသား၏ dignity ဖြစ်နိုင်သည်။

-Kristof

ဘယ်သူနဲ့မှမတူတဲ့
ကျွန်တော့်ရဲ့ music type ပါ။

Song name - ကြိုးမဲ့စွန်

အချစ်ရဲ့အတ္တ


အချစ်ကိုစာရေးဆရာတွေ၊တေးရေးဆရာတွေနဲ့ကဗျာဆရာအများစုက မီးလို့တင်စားတတ်ကြတယ်။ "အချစ်ဟာပူလောင်တဲ့မီးတောက်ငယ်တစ်ခု"လို့ မြန်မာစာသျှင်ထွန်းက အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ခဲ့သလို ဦးကျော်ဟိန်းရဲ့"ဒိုးရတော့မယ်အချစ်ရယ်" ဆိုတဲ့သီချင်းမှာလဲ အမုန်းနဲ့အချစ်ဟာအပူပြင်းဆုံးဆိုတဲ့မီးလို့တင်စားခဲ့တယ်။ လူတိုင်းတစ်ယောက်ချင်းဆီ‌တိုင်းကတော့အချစ်ကိုအဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုပုံ ကွဲပြားကောင်းကွဲပြားနိုင်ပေမယ့် အချစ်ရဲ့ဟာအေးချမ်းမှုကိုပဲ 100%ပေးတာမဟုတ်တာကိုတော့လက်ခံရမှာပါ။

အချစ်ရဲ့အတ္တဆိုတာကတော့ ချစ်ရသူရဲ့အရာရာကို ရယူလိုခြင်းပါ။ ဥပမာ တခြားလူထက်ပိုပြီးချစ်ရသူဆီက အခွင့်အရေးတွေ ပိုလိုချင်တယ်၊ပိုရချင်တယ်ဆိုတဲ့စိတ်ပါ။ ကိုယ်က တခြားလူနဲ့ယှဉ်လာရတဲ့အခါ ဦးစားပေးတာခံချင်တယ်။ အရာရာကို ကိုယ့်အပေါ်ပဲစိတ်ကိုရှိနေစေချင်တယ်။ အဲ့အရာကို psychology အရ Possessiveness လို့ခေါ်တယ်။ အဲ့အရာက အချစ်ကြီးလို့အတ္တကြီးတာမျိုးဖြစ်ပြီး " ငါ့ကိုပဲအာရုံစိုက်ရမယ်"၊ "ငါ့ခံစားချက်ကိုပဲကြည့်ရမယ်" ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ဘယ်သူနဲ့မှရောနှောမခံတဲ့အတ္တကြီးစိတ်ကိုခေါ်တာပါ။ အဲ့အရာလူအများစုက ကိုယ့်အပေါ်အဲ့လိုမျိုး ချုပ်ကိုင်တာခံရတဲ့အခါ စိတ်ပင်ပန်းတာမျိူးဖြစ်ပြီး ရုန်းထွက်တတ်ကြပါတယ်။ အဲ့အခါ ချုပ်ကိုင်တဲ့သူကနေ နောက်ထပ် attachment anxiety လို့ခေါ်တဲ့ ဆုံးရှုံးရမှာကြောက်ပြီး clingy ဖြစ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေထပ်ဖြစ်လာပါတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ပဲ relationship တော်တော်များများက ပျက်ဆီးတတ်ကြပါတယ်။

Relationship တွေမှာ ချုပ်ကိုင်ခံရတဲ့သူက မွန်းကြပ်တဲ့စိတ်နဲ့ စိတ်ပင်ပန်းနေသလို ချုပ်ကိုင်တဲ့သူကလဲစိတ်ပင်ပန်းပါတယ်။ ချုပ်ကိုင်တဲ့သူရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပူလှိုင်းတွေတောက်လောင်နေတတ်ပြီး obsessive love လို့ခေါ်တဲ့ အလွန်အကျွံစွဲလမ်းတဲ့စိတ်ကိုဖြစ်နေစေပါတယ်။ ဒီလိုအရာတွေကို ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့အခါ စိတ်ပင်ပန်းရတဲ့အခြေအနေတွေ ဖိအားတွေကိုရင်ဆိုင်ရတတ်ပြီး သာမန်ကိစ္စတွေမှာတောင်စိတ်တိုပြီးမဖြေရှင်းတတ်တော့ပါဘူး။ ဒါက psychology အရ Obsessive possessioness ဖြစ်နေလို့ပါ။ တကယ်လို့သာ လမ်းခွဲပြတ်စဲသွားရင် အဲ့လိုဖြစ်တဲ့လူ ၁၀ဝမှာ ၇၀လောက်က ပုံမှန်ဖြစ်သွားတာများပါတယ်။ ဒါကအလွန်အမင်းစွဲလမ်းနေရုံသက်သက်သာဖြစ်ပြီး လွတ်ချလိုက်တဲ့အခါ ရရှိခဲ့တဲ့ဖိအားတွေ ထိန်းချုပ်ချင်တဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ပျက်သွားပြီး ကိုယ်ချစ်ခဲ့တဲ့ထိန်းချုပ်ခဲ့တဲ့လူအပေါ် သာမာန်စိတ်နဲ့ပြန်လည် ဆက်ဆံနိုင်သွားတာများပါတယ်။

ဒါကြောင့် မသာယာနိုင်တဲ့အချစ်ရေးသာရှိလာခဲ့ရင် လွတ်ချလိုက်ကြပါ subscribers တို့။

-Kristof

ကျွန်တော့်ရဲ့ပထမဆုံး Voice Actor ခြေလှမ်းပါ။ အခုလိုကူညီပေးတဲ့ Crystal Tone Team ကိုလဲကျေးဇူးပါ။

"What if I fall?"
"Bro.... What if you fly?"

ဘဝမှာ လူတော်တော်များများက မအောင်မြင်သေးခင်တည်းက ရှူံးနိမ့်သွားတတ်ကြတယ်။ အကြောင်းအရင်းကတော့ သူတို့အရည်အချင်းမရှိလို့ မဟုတ်ပဲ အခွင့်အရေးတွေကိုရပ်တန့်စေတဲ့ကြောက်စိတ်ကြောင့်ပဲ။ "ငါသာမလုပ်နိုင်ရင်"၊"လူတွေသာ ငါ့ကိုလှောင်နေရင်"၊ ကျရှုံးသွားရင်"ဆိုတဲ့မေးခွန်းတွေက အိမ်မက်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်တယ်။

သေချာတွေးကြည့်ရင် အခုလိုကြောက်နေတဲ့‌အရာက ဘဝကိုပြောင်းလဲပေးနိုင်မဲ့အခွင့်အရေးဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ငှက်တစ်ကောင်ဆိုရင် ပျံသန်းလာနိုင်ဖို့ အမြင့်ကနေခုန်ချရသလို တောင်တက်သမားတွေကလဲ အမြင့်ကိုရောက်ဖို့ ခရီးကြမ်းတွေကို ရင်ဆိုင်ရတယ်။ အောင်မြင်သူတိုင်းက ကျရှုံးမှု၊နာကျင်မှုနဲ့အထီးကျန်မှုတွေရှိခဲ့ဖူးတယ်။

တစ်ခါတလေ Risk ယူတာကလည်း အန္တရာယ်မဟုတ်ဘူး။ မစမ်းကြည့်ပဲနေသွားတာကပဲ အကြီးမားဆုံး regret ဖြစ်တတ်တယ်။ "ငါသာအဲ့ဟာကိုလုပ်ခဲ့ရင်" ဆိုတဲ့စိတ်က အမြဲနှိပ်စက်နေနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်စတင်ပါ။ နှေးနေလဲရတယ်။ ကြောက်နေလဲရတယ်။ perfect မဖြစ်လဲရတယ်။ အဓိကက ရပ်တန့်မနေဖို့ပဲ။

တစ်နေ့မှာ မင်းပြန်တွေးမိတဲ့အခါ မင်းကြောက်ရွံမိခဲ့တဲ့ ခုန်ချခြင်းက မင်းဘဝရဲ့ပထမဆုံး ပျံသန်းခြင်းဖြစ်နေမှာမို့လို့ပါပဲ။

-Kristof

Materialism

Materialism ဆိုတာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝတန်ဖိုးကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းဆိုင်ရာအစား ပစ္စည်းဥစ္စာ၊ ငွေကြေး၊ အောင်မြင်မှုနဲ့ အပြင်ပန်းအရာတွေကို အခြေခံပြီး သတ်မှတ်တဲ့ အယူဝါဒတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဝါဒမှာ “ပိုင်ဆိုင်မှုများလေလေ၊ ဘဝကပိုတန်ဖိုးရှိလေလေ” ဆိုတဲ့အမြင်ကို အဓိကထားတတ်ကြတယ်။

Materialism ကို ခေတ်သစ်လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အများကြီးတွေ့‌ရ‌လေ့ရှိပြီးတော့ လူတွေဟာ expensive brand တွေ၊ luxury car တွေ၊ latest phone တွေ၊ social media fame တွေကို ကိုယ့်ရဲ့တန်ဖိုးအဖြစ် သတ်မှတ်လာကြတယ်။ တချို့လူတွေက ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကျေနပ်မှုထက် လူတွေမြင်ရတဲ့ image ကို ပိုအရေးပေးလာတတ်ကြတယ်။ ဒါကြောင့် “ငါဘယ်လောက်ပိုင်ဆိုင်ထားလဲ” ဆိုတာက “ငါဘယ်သူလဲ” ဆိုတာထက် ပိုအရေးကြီးလာတဲ့ အခြေအနေတွေ ဖြစ်လာတယ်။

Materialism ရဲ့ကောင်းတဲ့ဘက်လည်း ရှိတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အလုပ်ကြိုးစားစေတယ်၊ အောင်မြင်ချင်စိတ် ဖြစ်စေတယ်၊ ပိုကောင်းတဲ့ဘဝတစ်ခုရဖို့ motivation ပေးနိုင်တယ်။ ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေက လူ့ဘဝအတွက် လိုအပ်တာမှန်ပေမယ့် အဲ့ဒါတွေကို အလွန်အကျွံ အဓိကထားလာတဲ့အခါ ပြဿနာတွေ စတင်ဖြစ်လာတတ်တယ်။

Materialism အလွန်များတဲ့လူတွေဟာ အပြင်ပန်းအောင်မြင်မှုရှိပေမယ့် အတွင်းစိတ်မှာ ဘာမှမရှိသလိုခံစားရတတ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေက ခဏတာပျော်ရွှင်မှုသာပေးနိုင်ပြီး စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု၊ အချစ်၊ နားလည်မှုနဲ့ စစ်မှန်တဲ့ happiness ကိုတော့ မပေးနိုင်လို့ပါ။ တချို့လူတွေဟာ ပိုကောင်းတဲ့ဖုန်းတစ်လုံးရပြီးတာနဲ့ နောက်ထပ်ပိုကောင်းတာကို ထပ်လိုချင်လာတယ်။ အဲ့ဒီလို desire မဆုံးနိုင်တဲ့စိတ်က လူကိုပင်ပန်းစေတယ်။

Social media ခေတ်မှာ Materialism က ပိုပြီးပြင်းထန်လာတယ်။ လူတွေက သူများရဲ့ perfect lifestyle တွေကို မြင်ပြီး ကိုယ့်ဘဝနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လာကြတယ်။ အဲ့ဒီကနေ jealousy, insecurity နဲ့ depression တွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ တကယ်တော့ online ပေါ်က ပုံရိပ်အများစုက စစ်မှန်တဲ့ဘဝမဟုတ်ပါဘူး။

အဆုံးမှာတော့ Materialism ဟာ မကောင်းတဲ့အရာလုံးဝမဟုတ်ပေမယ့် ဘဝရဲ့အဓိက meaning အဖြစ်ယူလိုက်တဲ့အခါ လူကို အတွင်းစိတ်ပျောက်ဆုံးသွားစေနိုင်တယ်။ လူတစ်ယောက်ရဲ့တန်ဖိုးကို အဲ့လူရဲ့ပိုင်ဆိုင်တဲ့အရာတွေနဲ့မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်၊ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ အရည်အချင်းနဲ့တွေကပဲ တကယ်သတ်မှတ်ပေးတာဖြစ်ပါတယ်။


-Kristof