خداوند همیشه چیزی برایت دارد:
کلیدی برای دشواری‌هایت،
نوری برای تاریکی‌هایت،
تسکینی برای غم و اندوهت،
و نقشه‌ای برای هر فردایت.
و خیلی زود،
در زمانی که حتی انتظارش را نداری،
همه‌چیز همان‌طور که باید، درست می‌شود...
آن‌چنان زیبا، که حتی در خوابت هم نمی‌دیدی.

«عشق فقط یک احساس زودگذر نیست؛ یک سفره. سفری از خودخواهی به هم‌خواهی، از من به ما، در عشق، تو نه تنها دیگری را می‌بینی، بلکه خودت را در آینه‌ی او کشف می‌کنی؛ عشق جایی‌ست که زمان معنایش را از دست می‌دهد و حقیقت، در نگاه دو چشم ساده خلاصه می‌شود.»

عنوان: انعکاس

باران سنگین، خیابان خالی را شست و هر قطره روی آسفالت، مثل صدای خش‌خش مرگ، به گوش می‌رسید. مریم، با کت خیس و چمدان قدیمی‌اش، به سمت خانه‌ای متروکه می‌دوید؛ خانه‌ای که در خاطرات کودکی، هرگز جرأت نداشت حتی از جلویش رد شود.

وقتی در چوبی و پوسیده خانه را باز کرد، بوی نم و تاریکی به استقبالش آمد. چراغ‌ها از کار افتاده بودند و تنها نور ضعیف ماه، سایه‌های مبهمی روی دیوار می‌انداخت. هر قدمش روی کفپوش چوبی صدا می‌داد؛ صدایی که انگار دیوارها آن را بلعیده و دوباره پس می‌دادند.

ناگهان، صدای خنده‌ای زمخت و سرد از طبقه بالا پیچید. قلب مریم لحظه‌ای ایستاد. پله‌ها را یکی‌یکی بالا رفت و هرچه نزدیک‌تر می‌شد، سایه‌ای شبیه خودش در تاریکی حرکت می‌کرد. برگشت، کسی نبود. دوباره برگشت، سایه ناپدید شده بود، اما صدای نفس کشیدن خودش حالا وحشتناک و کند به گوش می‌رسید، انگار کسی دیگر جای او نفس می‌کشید.

به اتاق بالا رسید. باد شدید پنجره را تکان داد و چراغ‌ها ناگهان روشن شدند؛ نور زرد و لرزان، دیوارهای ترک‌خورده را به شکل چهره‌هایی متحرک نشان داد. روی دیوار با خون نوشته شده بود:
«تو هرگز تنها نبوده‌ای…»

مریم جیغ زد و به عقب پرید. اما پشت سرش، انعکاس خودش با چشمانی کبود و لبخندی یخ‌زده ایستاده بود. قدم‌هاش سنگین شد، نفسش بند آمد، و زمین زیر پایش ناگهان نرم و شفاف شد، مثل اینکه روی آب ایستاده باشد. انعکاس‌ها از گذشته‌اش، جیغ‌ها و اشک‌های او را با صداهای دیگر ترکیب کرده بودند و حالا اتاق با صدای هزار نفر پر شده بود.

آخرین چیزی که دید، خودش بود که روی زمین افتاده و دیگری، دقیقاً شبیه او، آرام روی تخت نشست. با صدایی که انگار از اعماق گور آمده بود، زمزمه کرد:
«حالا تو جزئی از این خانه شدی… برای همیشه.»

در همان لحظه، چراغ‌ها خاموش شدند، باد قطع شد و سکوت وحشتناک خانه مثل پتویی سنگین روی مریم افتاد. قطره‌های باران از پنجره می‌خوردند و هیچ کس هرگز صدای جیغ او را نشنید…

و حالا، هر کسی که از کنار آن خانه عبور می‌کند، ممکن است از گوشه چشمی سایه‌ای شبیه مریم را ببیند، که هنوز در همان خانه گرفتار و زنده است… اما کسی هرگز جرأت نمی‌کند نزدیک شود.

هیچ مسیری کوتاه‌تر از حقیقت نیست، اما بیشتر آدم‌ها از آن دورتر می‌روند. ترس، قفسی‌ست که زندانی‌هایش کلید را در جیب دارند. زمان، بدهکار هیچ‌کس نیست؛ اما همه عمرشان را قسطی خرج می‌کنند.
ثروتمند کسی نیست که بیشتر دارد؛ کسی‌ست که کمتر نیاز دارد. بزرگ‌ترین شکست، فراموش کردن خود است در میان صدای دیگران. انسان وقتی به بلوغ می‌رسد که بداند جاودانگی در لحظه‌هاست، نه در فرداها و در پایان، زندگی فقط یک سؤال دارد: آیا آنچه شدی، همان بودی که باید می‌شدی؟