در سرزمین اِشوارا، مِرِلیا زیر درختی عظیم با برگ‌های آویخته زندگی می‌کرد؛ درختی که ریشه‌هایش در میان ابرها فرو رفته بود.
زیر سایه‌ی آن، فانوس‌های کوچکی در هوا شناور بودند و هرکدام خاطره‌ای از کسی را درون خود نگه می‌داشتند.
مِرِلیا هر روز به آنجا می‌آمد و یادگارهای عزیزش را میان ریشه‌های درخت پنهان می‌کرد؛ گویی نمی‌خواست هیچ‌چیز از گذشته ناپدید شود.
می‌گفتند در این سرزمین، وفاداری به کسانی که دوستشان داری می‌تواند حتی جادوی فراموشی را شکست دهد.
و هر بار که مِرِلیا خاطره‌ای تازه به درخت می‌سپرد، یکی از برگ‌های نقره‌ای آن برای لحظه‌ای روشن می‌شد.

در سرزمین آبیِ نِمورا، سِلیا در شهری شناور میان موج‌ها زندگی می‌کرد؛ جایی که گل‌های آبی از دل آب می‌شکفتند و ماهی‌های نورانی زیر پل‌های شیشه‌ای شنا می‌کردند.
او بیشتر عصرها کنار ساحل می‌رفت و حباب، موجود کوچک و بامزه‌ی دریایی‌اش، همیشه در کنارش شناور بود.
گوشه‌وکنار ساحل، نیمکت‌هایی از صدف و فانوس‌های آبی برای دو نفر ساخته شده بود؛ جاهایی برای تماشای غروب روی دریا.
می‌گفتند هرکس در کنار آب آرزویی کند، موج‌ها آن را تا دورترین جزیره می‌برند.
اما یک روز، حباب از میان موج‌ها گلی آبی‌رنگ آورد؛ گلی که فقط در عمیق‌ترین نقطه‌ی دریای نِمورا می‌رویید.

در سرزمین فِرِیانا، لِوِمی با چشم‌های درشت قهوه‌ای و موهای فرفری میان جنگلی پر از قارچ‌های درخشان و درختان مه‌آلود زندگی می‌کرد.
هر گوشه‌ی جنگل برایش پر از شگفتی بود، اما هیچ موجودی را به اندازه‌ی قورباغه‌های کوچک و رنگارنگ دوست نداشت.
قورباغه‌ها همیشه دور کلبه‌ی چوبی او جمع می‌شدند و بعضی‌هایشان حتی روی شانه‌هایش می‌نشستند.
شب‌ها، وقتی مه روی برکه می‌نشست، قورباغه‌ها با آوازشان چراغ‌های سبز کوچکی را از دل آب بیدار می‌کردند.
یک روز، کوچک‌ترین قورباغه‌ی جنگل تاجی از خزه روی سرش گذاشت و او را به جایی برد که هیچ انسانی تا آن روز ندیده بود.

در سرزمین نِهراوین، اِلیس در شهری از کاغذ و جوهر زندگی می‌کرد؛ جایی که هر خطِ کشیده‌شده می‌توانست بخشی از جهان را شکل دهد.
او ساعت‌ها کنار دوستانش می‌نشست و درباره‌ی فکرها، خاطره‌ها و رازهایی حرف می‌زد که هیچ‌کس دیگری از آن‌ها خبر نداشت.
گاهی وسط یک گفت‌وگوی معمولی، تصویری ناگهانی در ذهنش شکل می‌گرفت و دستش بی‌اختیار همان خطوط را روی کاغذ می‌آورد.
نقاشی‌هایش همیشه عجیب و غیرقابل‌پیش‌بینی بودند؛ انگار تکه‌هایی از رویاهای ناتمامش روی صفحه جا مانده باشند.
می‌گفتند هر نقاشی که اِلیس برای یکی از دوستانش می‌کشد، بخشی از پیوند میان آن‌ها را برای همیشه در خود نگه می‌دارد.

در سرزمین آروِلیا، آروه در عمارتی معلق میان ابرها زندگی می‌کرد؛ جایی که برج‌های سنگی تا دل مه بالا می‌رفتند و پنجره‌های رنگی، نور قهوه‌ای و طلاییِ غروب را روی زمین می‌پاشیدند.
فنجان قهوه‌ی گرم همیشه کنار دستش بود و بخار آن، در هوا شکل‌هایی شبیه نقاشی‌های رنسانس می‌ساخت.
آروه بیشتر از هر جادویی، به ساعت‌هایی که با دوستانش می‌گذراند اهمیت می‌داد؛ گفت‌وگوهایی که گاهی تا خاموش‌شدن ستاره‌ها ادامه پیدا می‌کرد.
می‌گفتند هر حرفی که از ته دل میانشان گفته شود، به نقش تازه‌ای روی دیوارهای عمارت تبدیل می‌شود و خاطره‌ای را برای همیشه زنده نگه می‌دارد.
به همین دلیل، هرچه دوستی‌های آروه عمیق‌تر می‌شد، دیوارهای عمارت هم پر از نقاشی‌های جادویی و زنده‌ای می‌شد که هیچ نقاشی نمی‌توانست مانندشان را خلق کند.

در سرزمین نِیورا، رِیوان در قلعه‌ای دورافتاده میان مه و جنگل زندگی می‌کرد و بیشتر روزها را بی‌سروصدا در دنیای خودش می‌گذراند.
او گاهی میان صفحات کتاب‌های جادویی، تصویر قهرمانانی از جهان‌های ناشناخته را پیدا می‌کرد و ساعت‌ها به داستانشان فکر می‌کرد.
اتاقش پر بود از تکه‌هایی از آن دنیاها؛ قاب‌های کوچک، نقاشی‌های عجیب و نشانه‌هایی که فقط خودش معنایشان را می‌دانست.
رِیوان اهل هیاهو نبود؛ بیشتر ترجیح می‌داد مسیر خودش را برود و بگذارد جهان، بدون دخالت او داستانش را ادامه دهد.
می‌گفتند در نِیورا، آدم‌هایی که بیش از حد در دنیای خودشان غرق می‌شوند، یک روز دروازه‌ای پیدا می‌کنند که فقط برای آن‌ها باز می‌شود.

در سرزمین فِلورِین، آلیسا در اتاقی کوچک و رنگارنگ میان جنگلی پاییزی زندگی می‌کرد؛ جایی که برگ‌های نارنجی و طلایی از پنجره به داخل می‌رقصیدند.
اتاقش پر بود از چیزهای عجیب و دوست‌داشتنی که در سفرهایش پیدا کرده بود؛ سنگ‌های درخشان، پرهای رنگی، شیشه‌های کوچک و یادگاری‌های ناشناخته.
هر شیء برایش داستانی داشت و هیچ‌وقت نمی‌توانست چیزی جالب را ببیند و از کنارش بگذرد.
شب‌ها، چراغ‌های رنگی اتاق روشن می‌شدند و کتاب‌های فانتزی روی قفسه، آرام‌آرام ورق می‌خوردند.
می‌گفتند هر چیزی که آلیسا جمع می‌کند، یک روز راز جادویی خودش را آشکار خواهد کرد.

در سرزمین نُکتارین، رِوِن در شهری میان صخره‌های سیاه و ابرهای نقره‌ای زندگی می‌کرد.
موهای کوتاه تا شانه و عینک ظریفش، چهره‌ای متفاوت به او می‌داد؛ کسی که بیشتر از قضاوت دیگران، به مسیر خودش اهمیت می‌داد.
شب‌ها شنلِ جادوییِ سیاه‌رنگش را روی شانه می‌انداخت؛ شنلی که با هر وزش باد، مثل بالی عظیم باز می‌شد و او را از میان آسمان‌های مه‌آلود عبور می‌داد.
روی لبه‌ی شنل، ستاره‌های کوچکی می‌درخشیدند که هرکدام مسیر تازه‌ای را در دل شب نشان می‌دادند.
و هرجا که رِوِن فرود می‌آمد، ستاره‌ای نقره‌ای در آسمان روشن می‌شد؛ انگار خودِ نُکتارین ردِ قدم‌هایش را به خاطر می‌سپرد.

در سرزمین آستِریا، جهانی بی‌رنگ و خاموش، دختری به نام مِیلورا از دل یک شکوفه‌ی سفید متولد شد.
با اولین قدم‌هایش، رنگ‌ها مثل موجی جادویی از اطرافش عبور کردند؛ آسمان آبی شد، گل‌ها صورتی و درختان سبز شدند.
مِیلورا نمی‌دانست چرا جهان با لمس او تغییر می‌کند؛ انگار تمام رنگ‌هایی که سال‌ها از این سرزمین ناپدید شده بودند، در وجود او پنهان مانده بودند.
او در اتاق کوچکش وسایل بامزه و رنگارنگ جمع می‌کرد و هر چیز کوچکی که دوست داشت، رنگی تازه به دنیایش می‌بخشید.
افسانه‌ها می‌گفتند روزی خواهد رسید که آخرین نقطه‌ی خاکستری آستِریا را لمس کند و برای نخستین‌بار، تمام جهان با رنگ دلخواه او بیدار شود.

در سرزمین آبیِ رِینورا، نِویا در خانه‌ای کوچک میان جنگل‌های باران‌خورده زندگی می‌کرد؛ جایی که باران هیچ‌وقت شبیه بارانِ معمولی نبود.
قطره‌ها هنگام فرود به گل‌های آبی تبدیل می‌شدند و روی سقف خانه‌اش صدایی آرام مثل موسیقی می‌ساختند.
نِویا عاشق روزهای بارانی بود و بیشتر وقتش را در آشپزخانه‌ی گرم و دنج خانه می‌گذراند و غذاهای جادویی می‌پخت.
می‌گفتند هر غذایی که با صدای باران پخته شود، می‌تواند خاطره‌ای شیرین را برای همیشه در دل آدم زنده نگه دارد.
و هر بار که باران شدیدتر می‌شد، چراغ‌های آبیِ کوچک آشپزخانه روشن می‌شدند؛ انگار خودِ سرزمین برای او آشپزی می‌کرد.