در سرزمین آزوریا، مِیرا با موهای کوتاه و عینکی گرد، میان قصرهای آبی و تالارهای جادویی پرسه می‌زد.
همیشه گربه‌ی سفید و سلطنتی‌اش، لومی، مثل پادشاهی کوچک و مغرور کنارش بود.
طلسم‌های بامزه و نشان‌های رنگارنگی که همه‌جا پخش می‌کرد، حتی نگهبانان جدی قصر را هم به خنده می‌انداخت.
اما یک شب، لومی به بلندترین برج قصر رفت و با دیدن نوری آبی‌رنگ، بی‌قرار شروع به چرخیدن دور او کرد.
انگار ستاره‌ای که تازه در آسمان آزوریا ظاهر شده بود، آمده بود تا رازی تازه را به آن‌ها نشان دهد...

در سرزمین اُرگِلیا، وِرکان در قلعه‌ای از سنگ‌های سیاه زندگی می‌کرد؛ جایی که آسمان همیشه سرخ و رودخانه‌ها رنگی ناشناخته داشتند.
او را وارثِ زخم‌نشان می‌نامیدند؛ کسی که از جنگی قدیمی بازگشته بود، اما هیچ‌وقت درباره‌ی آن حرف نمی‌زد.
در بازارهای تاریک اُرگلیا، گوشت شکار و جام‌های سرخ کنار طلسم‌های ممنوعه معامله می‌شدند.
می‌گفتند هر زخمی که بر تن وِرکان می‌ماند، بخشی از جادوی سیاه سرزمین را در وجودش بیدار می‌کرد.
تا روزی که زخم قدیمی‌اش دوباره درخشید و تمام ناقوس‌های اُرگلیا هم‌زمان به صدا درآمدند...

در سرزمین اُرِلوت، لوتیس با موهای مشکی تا روی شانه، در میان باغ‌هایی از گل‌های نقره‌ای و رودهای آینه‌گون زندگی می‌کرد.
می‌گفتند او از تبار لوتاریس است؛ نگهبانان افسانه‌ای که تنها هنگام شکوفایی گل‌های ماه از خواب بیدار می‌شوند.
هرجا قدم می‌گذاشت، گل‌های خاموش سرشان را به سوی او خم می‌کردند و آب رودخانه تصویر آینده را نشان می‌داد.
اما یک شب، در عمیق‌ترین بخش باغ، لوتوسی طلایی شکوفا شد؛ گلی که طبق افسانه نباید تا هزار سال دیگر متولد می‌شد.
و درست در لحظه‌ی شکفتنش، تمام گل‌های اُرِلوت نام لوتیس را زمزمه کردند...

در سرزمین زِرِوین، کائلیا با چشم‌های سبز و موهای مشکی در عمارتی تاریک، میان آینه‌های ترک‌خورده و تالارهای خاموش زندگی می‌کرد.
او را به جسارتش در ابراز خواسته‌هایش می‌شناختند؛ چیزی را پنهان نمی‌کرد، حتی اگر دیگران از شنیدنش می‌ترسیدند.
بشقاب‌های شکسته، شیشه‌های ترک‌خورده و اشیای عجیبی که در گوشه‌وکنار عمارت جمع شده بودند، بخشی از دنیای غیرمعمول او بودند.
گاهی سنجاقک‌های رنگارنگ از پنجره‌های عمارت وارد می‌شدند و تنها لحظه‌ای روی وسایل قدیمی می‌نشستند.
اما آن شب، یکی از آینه‌های شکسته برای اولین‌بار تصویر چیزی را نشان داد که کائلیا خودش هنوز ندیده بود...

در سرزمین آرِوِسا، رِویا با موهای سرخ چون شعله، سوار بر اسب‌های وحشی از دشت‌های بی‌انتها می‌گذشت.
او را وارثِ بادهای آزاد می‌نامیدند؛ کسی که هیچ تاج و دیواری نمی‌توانست برایش معنای ماندن داشته باشد.
سرخ، رنگِ پرچم‌هایی بود که بر فراز صخره‌های آرِوِسا در باد می‌رقصیدند و هرکدام قصه‌ای از آزادی داشتند.
رِویا باور داشت جهان برای ماندن ساخته نشده؛ برای کشف‌کردن و دویدن تا دورترین افق ساخته شده است.
آن شب، موهای سرخش در باد رها شد و برای اولین‌بار، هیچ مرزی در افق باقی نماند.

در سرزمین ابریشم، اِلِویا میان باغ‌های بلورین و گلبرگ‌های صورتیِ درخشان زندگی می‌کرد.
او را بانوی ابریشم می‌نامیدند؛ کسی که با عبورش، شکوفه‌های خاموش و چراغ‌های صورتیِ باغ روشن می‌شدند.
قصرهای سفید با پرده‌های ابریشمیِ صورتی، زیر نور نرمِ ماه مثل رؤیایی دور می‌درخشیدند.
شب‌ها، شکوفه‌های ماه روی آسمان می‌ریختند و رودخانه، انعکاس صورتیِ آن‌ها را تا دوردست می‌برد.
اما یک شب، میان آن همه لطافت، شکوفه‌ای سیاه در قلب باغ شکفت؛ گویی چیزی بیگانه، آرام وارد سرزمین ابریشم شده بود...

در سرزمین میدِنورا، دالیا در عمارتی سفید با پنجره‌های بلند و پرده‌های حریر زندگی می‌کرد؛ شبیه عروسک‌های افسانه‌ایِ قصه‌های قدیمی.
چشم‌های گرد و درشتش همیشه با نگاهی آرام اما جسور، همه‌چیز را زیر نظر داشت و دو گیره‌ی ظریف میان موهایش می‌درخشید.
او را دوشیزه‌ی چشمانِ ماه می‌نامیدند؛ کسی که در تالارهای خاموش، برای خودش قانون می‌نوشت و از هیچ صدایی پیروی نمی‌کرد.
جغدی خاکستری همیشه بر طاقِ عمارت می‌نشست و تنها موجودی بود که رازهای دالیا را می‌دانست.
اما شبی، جغد از پنجره وارد شد و کلیدی کوچک را روی میز گذاشت؛ کلیدی که روی آن نشانِ یک عروسک شکسته حک شده بود..

در سرزمین اُبسیدیا، تنها دو رنگ در تمام جهان وجود داشت؛ سیاه و سفید، از آسمان گرفته تا گل‌ها و سنگ‌های قصر.
در مرکز این سرزمین، نِروین هر شب پشت پیانویی سیاه‌وسفید می‌نشست؛ سازی که کلاویه‌هایش تنها مرز میان این دو رنگ بودند.
هر نت که نواخته می‌شد، موجی از سیاهی یا سفیدی روی دیوارهای قصر می‌دوید و شکل تازه‌ای به جهان می‌داد.
می‌گفتند موسیقی نِروین تنها چیزی‌ست که می‌تواند میان دو رنگِ اُبسیدیا تعادل برقرار کند.
اما یک شب، میان کلاویه‌های سیاه و سفید، نتی پدیدار شد که هیچ‌کدام از این دو رنگ را نداشت...

در سرزمین سِلوانا، سِرِلیا در اتاقی تاریک با دیوارهای خاکستریِ مخملی زندگی می‌کرد؛ جایی که نور نقره‌ایِ ماه روی وسایل اتاق می‌درخشید.
موهای چتری، گونه‌های نرم و درخشش نقره‌ایِ ظریفی که اطرافش بود، میان آن تاریکی جلوه‌ای لطیف به او می‌داد.
چند شمع کوچک روی طاقچه می‌سوختند و نور گرمشان روی پرده‌های نقره‌ای اتاق می‌افتاد.
هر شب، ذراتی درخشان مثل غبار ستاره از میان اتاق عبور می‌کردند و برای چند لحظه همه‌چیز را درخشان‌تر می‌کردند.
اما یک شب، میان آن ذرات نقره‌ای، پری کوچک و صورتی‌رنگی روی بالش سِرِلیا ظاهر شد؛ موجودی که هیچ‌کس در سِلوانا از وجودش خبر نداشت...

در سرزمین وِرمالین، آریسا در عمارتی زندگی می‌کرد که هیچ‌چیز در آن اجازه‌ی تغییر نداشت؛ از جای پرده‌ها تا چیدمان شمع‌ها.
او باور داشت هر چیزی که تغییر کند، شکل اصلی و پاکِ خودش را از دست می‌دهد و بی‌نظمی را وارد خانه می‌کند.
روی دیوار اتاقش نقاشی عجیبی از موجودی شبیه گاو آویزان بود؛ تصویری نامعمول که خودش بیشتر از هر تابلوی زیبایی دوستش داشت.
کنار آن، پیکره‌ی کوچک شخصیت کارتونی محبوبش قرار داشت؛ تنها چیزی که انگار به این دنیای مرتب تعلق نداشت.
اما یک صبح، یکی از خطوط نقاشی تغییر کرده بود... و آریسا برای اولین‌بار با چیزی روبه‌رو شد که خودش انتخاب نکرده بود.

در سرزمین آوِریث، نِریس در کتابخانه‌ای عظیم میان درختان آبی و باغ‌های سبز زندگی می‌کرد؛ جایی که کتاب‌ها در هوا شناور بودند و صفحاتشان با نور جادویی می‌درخشیدند.
او را بانوی جوهرِ آزاد می‌نامیدند؛ زنی کتاب‌خوان که اجازه نمی‌داد هیچ‌کس مسیر زندگی‌اش را برایش تعیین کند.
در تالارهای کتابخانه، نام زنانی که در برابر قوانین ناعادلانه ایستاده بودند، با نور سبز روی دیوارهای جادویی حک شده بود.
نِریس هر روز کتاب‌های فراموش‌شده را پیدا می‌کرد و داستان زنانی را که صدایشان در تاریخ گم شده بود، دوباره زنده می‌کرد.
افسانه‌ها می‌گفتند هر کتابی که او با دست خودش باز می‌کند، دری به بخشی ناشناخته از جادوی آوِریث می‌گشاید.