پس از وارد شدن آمریکا به جنگ جهانی دوم، ژنرال جورج سی.مارشال، فرمانده ستاد مشترک وقت آمریکا دنبال تشکیل یک واحد عملیات ویژه متشکل از ۵۰ نیروی زبده داوطلب از لشکر ۳۴ام پیاده نظام رفت و وی برای این تصمیم سرگرد ویلیام اورلاندو داربی(William Orlando Darby) را مامور تشکیل یگان جدید کرد.

در تاریخ هشتم ژوئن ۱۹۴۲، داربی اولین واحد رنجر نیروی زمینی آمریکا در جنگ جهانی دوم و پس از حدود یک قرن در چارچوب گردان یکم رنجر راه اندازی کرد. گردان یکم اولین تجربه عملیاتیش در ۱۹ آگوست ۱۹۴۲ و در عملیات ناموفق Dieppe رخ داد.

در این عملیات که در فرانسه اشغالی رخ داد عملیاتی مشترک بین کماندوهای انگلیسی،کانادایی و رنجرهای گردان یکم بود که اولین تلفات آمریکا در جبهه اروپا را رقم زد. ستوان E.V Loustalot فرمانده رنجرها دراین عملیات پس از اینکه فرمانده انگلیسی با آتش سربازان آلمانی کشته می شود رهبری نیروها را بر عهده می گیرد و در زمان حمله به یک آشیانه مسلسل مورد اصابت گلوله قرار می گیرد و کشته می شود، وی به همراه دو رنجر دیگر تلفات رنجرها این عملیات بودند.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

تجربه عملیاتی بعدی رنجرها در جریان عملیات مشعل(Operation Torch) و تهاجم آبی خاکی نیروهای متفقین به شهر ارزیو در الجزایر رخ داد. در جریان این عملیات نیروهای گردان یکم رنجر پیش از پیاده شدن نیروهای لشکر یکم پیاده نظام در ساحل به مقر نیروهای ویشی فرانسه حمله برده و از این طریق راه پیاده شدن نیروها را هموار ساختند.

عملیات بعدی که نام رنجرها را بر سر زبان ها انداخت، عملیات های رزمی رنجرها در جبهه آفریقای شمالی بود. در ۱۱ فوریه ۱۹۴۳ اعضای گردان یکم حمله غالفگیرانه ای را علیه یک ایستگاه قطار تحت کنترل ایتالیایی ها در Sened اجرا کردند. در این عملیات شبانه اعضای گردان یکم در طول ۲۰ دقیقه بدون آنکه مدافعان ایتالیایی متوجه حضور رنجرها شوند، ایتالیایی ها را تارومار کردند.

در این حمله ۷۵ سرباز ایتالیایی کشته شدند و ۱۱ نفر به اسارت نیروهای آمریکایی در آمدند. این عملیات موجب شد تا ایتالیایی ها به رنجرها لقب “ مرگ سیاه “ بدهند. در ادامه عملیات های رزمی در شمال آفریقا اعضای گردان یکم در نبرد القطار در کشور تونس شرکت جستند. این نبرد بین تاریخ های ۲۳ مارس تا سوم آوریل ۱۹۴۳ رخ داد که در جریان آن اعضای رنجر به همراه مهندسان رزمی هنگ ۲۹ام پیاده از لشکر یکم پیاده نظام پس از پیمودن مسافتی ۱۲ مایلی در بیابان محل استقرار نیروهای متحدین را دور زده و حمله غافلگیرانه ای را علیه آن ها ترتیب دادند.

در جریان این نبرد که بیش از ۸ ساعت به طول انجامید، رنجرها و هم رزمانشان مقاومت نیروهای متحدین را درهم شکسته و ۲۰۰ نیرو متحدین را به اسارت گرفتند. پس از موفقیت های رنجرها در تونس و الجزایر بنابر درخواست فرماندهان دستور تشکیل گردان های بیشتر به داربی داده شد. برای تشکیل گردان های سوم و پنجم، به دلیل ناشناخته بودن ماهیت نیروهای رنجر در بین نیروی زمینی آمریکا، شخص داربی مجبور به انجام تبلیغات برای گرفتن نیرو از بین داوطلبان شده بود.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

پس از پیگیری های سرهنگ داربی در ژوئن ۱۹۴۳ گردان سوم به فرماندهی سرگرد هرمان دامر(Herman Dammer) و گردان چهارم به فرماندهی روی موری(Roy Murray) عملیاتی شدند و به این ترتیب نیروی زمینی آمریکا دارای سه گردان عملیاتی رنجر شد که تقریبا اکثر اعضا سابقه عملیاتی خوبی داشتند. در جریان عملیات نیروهای متفقین برای اشغال سیسیل، اعضای گردان های یکم،سوم و چهارم در این عملیات شرکت جستند که مشهورترین آن ها نبرد بر سر شهر Gela بود که بین تاریخ های ۱۰ام تا ۱۲ام ماه جولای ۱۹۴۳ رخ داد.

پس از تسخیر شهر نیروهای رنجر با ضد حمله نیروهای ایتالیایی و آلمانی مواجه شدند که بیش از ۵۰ ساعت به طول انجامید و در ادامه توانستند شهر را حفظ نمایند. در جریان نبرد سیسیل گردان های رنجر نقشی فعال در درهم شکستن مقاومت نیروهای متحدین در شهرهای Butera،Agrigento،Campobello،Naro و Favaro داشتند و در آخرین مرحله عملیات های رزمی در سیسیل رنجرهای گردان سوم شهر ساحلی Porto Empedocle را اشغال کردند.

در پی این موفقیت ها سرهنگ داربی مفتخر به دریافت مدال صلیب خدمت فاخر از دستان ژنرال جورج اس. پاتن گردید و قرار بود وی ترفیع فرماندهی دریافت کند که با مخالفت شخص وی مواجه شد زیرا وی دوست داشت در کنار هم رزمانش باشد. اما در جریان نبرد مشهور آنزیو و درگیری در منطقه Cisterna در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴ بود که به دلیل تلفات وارد شده به گردان های یکم،سوم و چهارم باعث شد تا این گردان برای همیشه تا آخر جنگ منحل شوند.

در جریان تسخیر شهر سیسترنا، گردان های یکم و سوم وارد بدون اینکه توسط نیروهای آلمانی شناسایی شوند وارد این شهر می شوند و در ادامه با انتخاب مسیر اشتباه توسط گردان چهارم و پراکنده شدن اعضای گردان های یکم و سوم و شناسایی شدن آن ها توسط نیروهای آلمانی، آن ها را وارد درگیری شدیدی کرد. در نتیجه این درگیری گردان های یکم و سوم دراثر اتمام مهمات و آذوقه مجبور به تسلیم شدند و گردان چهارم زمانی که سعی در نجات هم رزمانشان را داشت به دلیل وارد شدن نیروهای توپخانه و زرهی آلمان ها به نبرد مجبور به عقب نشینی شد.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

پس از ۵ ساعت درگیری ممتد، رنجرها به نیروهای مکانیزه و زرهی آلمانی تسلیم شدند. در نتیجه این درگیری گردان های یکم و سوم ۱۲ کشته و ۳۶ زخمی دادند و ۷۴۳ نفر از آن ها تسلیم آلمانی ها شدند و تنها ۸ نفر از آن ها موفق به عقب نشینی شدند. گردان چهارم نیز با ۴۰ کشته و ۵۸ زخمی و نبود پشتیبانی مناسب مجبور به عقب نشینی شد و به این ترتیب نبرد سیسترنا منجر به منحل شدن گردان های یکم،سوم در تاریخ ۱۵ آگوست ۱۹۴۴ و چهارم در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۴۴ گردید. ۴۰۰ رنجر باقیمانده به خدمت در هنگ ۵۰۴ام نیروهای هوابرد پیاده ادامه داند و ۱۳۷ رنجر دیگر به آمریکا بازگشتند.

برای تکمیل نیروهای عملیات ویژه در چارچوب گشودن جبهه اروپای غربی گردان های دوم و پنجم رنجر با تکمیل آموزششان درتاریخ یکم آوریل ۱۹۴۳ پایگاه نظامی Camp Forrest واقع در ایالت تنسی، عملیاتی می شوند. اولین تجربه عملیاتی این نیروها در عملیات Overlord به دست می آید، زمانی که سه دسته از گردان دوم رنجر مامور تسخیر نقطه ای استراتژیک در ساحل یوتا در ششم ژوئن ۱۹۴۴ می شوند. در این نقطه توپ های دفاع ساحلی آلمان ها قرار دارد که رنجرها با موفقیت این نقطه را تسخیر و توپ ها را با قرار دادن مواد منفجره نابود می سازند.

در ادامه عملیات نیروهای متفقین در نورماندی، رنجرهای گردان های دوم و پنجم عملیات های بسیاری را با موفقیت انجام می دهند که می توان به نابود ساختن توپخانه ۲۸۰ میلیمتری آلمانی در شبه جزیره Le Conquet اشاره کرد. با پیشروی قوای متفقین پس از آزادی فرانسه و دیگر قسمت های اروپای غربی از چنگ نیروهای آلمانی، رنجرها نقش مهمی در شکستن خطوط دفاعی آلمان ها در راین لند ایفا کردند که می توان به نابود کردن خط لجستیکی در منطقه Zerf توسط اعضای گردان پنجم رنجر اشاره کرد. رنجرها برای انجام عملیات در منطقه پاسیفیک نیز در سال ۱۹۴۲ گردان ششم را عملیاتی کردند.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

با عرض سلام و روز بخیر

ریل پیکاتینی (Picatinny Rail) یک استاندارد برای نصب و اتصال تجهیزات و لوازم جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی است. این استاندارد برای اولین بار در پایان دهه ۱۹۹۰ توسط سازمان استانداردهای نظامی آمریکا (MIL-STD-1913) معرفی شد و اکثر تولیدکنندگان سلاح در دنیا از این استاندارد برای نصب تجهیزات و لوازم جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی استفاده می‌کنند.

ریل پیکاتینی شامل یک سری شیارهای موازی با فاصله دقیق بر روی سطح بالای سلاح می‌باشد که به کمک آن می‌توان تجهیزاتی مانند دوربین، چراغ قوه، لیزر و غیره را به سلاح متصل کرد و به راحتی جایگزینی و تغییر موقعیت آنها را انجام داد.
قبل از ریل پیکاتینی، روش‌های مختلفی برای نصب تجهیزات جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی وجود داشت، اما این روش‌ها دارای مشکلاتی مانند ناپایداری، عدم دقت و پایداری ضعیف بودند. با ظهور ریل پیکاتینی، امکان اتصال تجهیزات جانبی به سلاح با دقت بسیار بالا، پایداری و ایمنی فراهم شد و به عنوان یک استاندارد جهانی در صنعت نظامی شناخته شد.
L.t
@InfantryWorld2023

احتمالا تا بحال این قطعه را بر روی سلاح هایی که عموما از خانواده AR مشتق شده اند دیده اید. Forward assist یک دکمه برای رفع مشکلاتی که هنگامی که سلاح توسط خاک، خاکستر و یا مواد دیگری که ممکن است گیر کرده باشد . هدف اصلی این دکمه، تضمین این است که گلوله به طور کامل در آخرین مرحله تغذیه و ورود به جان لوله قرار گرفته باشد. به عبارت دیگر، اگر برخی موارد مانند کثیف بودن تفنگ یا کوچکترین مسدودی در مسیر گلوله باعث عدم ورود کامل گلوله به جان لوله شود، این دکمه می‌تواند با فشار دادن به سمت جلو، تحریک کننده سوزن تفنگ را به سمت جلو حرکت دهد و در نتیجه گلوله را به طور کامل و بدون هیچگونه مشکلی وارد جان لوله کند.

L.t
@InfantryWorld2023

در درگیری های CQB معمولا از اسلحه هایی با طول کوتاهتر از ۸۰ سانتیمتر (حدود ۳۱ اینچ) استفاده می‌شوند. این طول کوتاه‌تر به سرعت و دقت بیشتر در فضاهای بسته کمک می‌کند. همچنین سلاح‌هایی که برای درگیری CQB استفاده می‌شود ، معمولاً با وزن کمتر و اندازه کوچکتری طراحی می‌شوند تا به سرعت تفنگداران بتوانند آن‌ها را حرکت دهند و به سرعت به اهداف خود حمله کنند.

L.t
@InfantryWorld2023

‏یک فکت ساده اما بسیار عملیاتی‌!
طول سلاح رابطه مستقیم با کاربری عملیاتی آن دارد. سلاح هایی با طول کوتاه در درگیری های CQB و طول بلند برای تیراندازی دقیق کاربرد دارد.
طول سلاح با تغییر طول لوله و قنداق قابل اجرا است.
به طور کلی، سلاح با لوله بلند معمولاً برای برد بلندتر و دقت بیشتر مناسب است. لوله بلند به علت بیشتر بودن طول و مسیر گلوله دارای سرعت و دقت بیشتری است. همچنین، در مواردی که باید از فاصله‌های بیشتری به هدف شلیک شود، سلاح با لوله بلند امکان ایجاد ضربه بیشتر را دارد.

L.t
@InfantryWorld2023

در ۴۳ سال پیش درچنین روزی “ عملیات پنجه عقاب “ در تاریخ ۲۵ آوریل ۱۹۸۰ با برخورد یک فروند بالگرد ترابری RH-53D سپاه تفنگداران دریایی با یک فروند هواپیمای MC-130 نیروی هوایی آمریکا در صحرای طبس باعث کشته شدن ۸ نفر از خدمه این هواگردها گردید.

بر خلاف تصور بسیاری این برخورد و انفجار باعث شکست این عملیات گردید ولی مجموعه ای از مشکلات فنی به خصوص مشکلاتی که بالگردهای RH-53 دچار آن شدند و تصمیمات اشتباه در انتخاب محل فرود و در ادامه نبود تجربه کافی خلبانان در پرواز شبانه باعث شد تا فرمانده میدانی نیروهای آمریکایی، سرهنگ چارلز بکویث تصمیم به لغو عملیات بگیرد که در ادامه برخورد هواگردهای نامبرده و انفجار آنها عقب نشینی نیروهای عملیات ویژه آمریکایی متشکل از دلتا و رنجر را تسریع بخشید.

تجربیات کسب شده در این عملیات در ادامه موجب شکل گیری فرماندهی عملیات ویژه مشترک(JSOC) و هنگ ۱۶۰ام هوانوردی عملیات ویژه نیروی زمینی آمریکا موسوم به نایت استاکرز گردید.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

یکی از مواردی که در طراحی سلاح های کمری اهمیت دارد قابلیت Ambi یا Ambidextrous به معنی یا دسته دو طرفه می‌باشد. یک سلاح با دسته Ambi قابلیت استفاده برای دست چپ و را فراهم می‌کند و کاربر می‌تواند از هر دو دستش از سلاح استفاده کند. قابلیت دسته Ambi همچنین در شرایطی که یک دست درگیر است و یا دست مصدوم شده باشد نیز بسیار مفید است.

L.t
@InfantryWorld2023

سلام و وقت بخیر خدمت دوستان

چهارشنبه خوبی را برای همه شما آرزومندیم.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

پیشرفت چراغ قوه های سلاح های سبک در نیم قرن اخیر


یکی از ایده های پدید آمده از دامن نیروهای عملیات ویژه ای چون SAS یا CAG چراغ قوه های قابل اتصال به سلاح می باشد که ترکیبی ایده آل برای انواع عملیات های رزمی در محیط های تاریک و شبانه به شمار می آید. نسل های اولیه این چراغ قوه ها در دهه ۱۹۷۰ میلادی روی سلاح هایی چون اوزی و MP5 عملیاتی گشت و در برخی موارد توسط نیروهای ویژه به صورت کارگاهی تولید شده بود.

دهه ۱۹۷۰، دهه شکل گیری واحدهای عملیات ویژه مختلفی در غرب و شرق بود و دلیل آن افزایش فعالیت گروه های تروریستی چپگرا و اسلامیست که نقطه پرتاب آن حمله ترویستی المپیک مونیخ و کشتار ورزشکارهای اسراییلی توسط تروریست های فلسطینی گروه سپتامبر سیاه به شمار می آید. تهدیدات جدید باعث تغییر رویکرد در شیوه های آموزشی نیروهای عملیات ویژه و بازبینی در تجهیزات آنان گردید که در عملیات ناموفق پنجه عقاب و عملیات موفق نیمراد(هر دو در سال ۱۹۸۰ رخ دادند) که به ترتیب توسط CAG و بخش مبارزه با گروه های چریکی/تروریستی هنگ ۲۲ام SAS صورت پذیرفت این گونه از تغییرات در ساختار تجهیزات و استفاده از اتصالات جانبی سلاح ها را شاهد هستیم.


Bravo Two

@InfantryWorld2023