برنامه Next Generation Squad Weapon به‌عنوان یک برنامه‌ی تحقیق و توسعه، از سال ۲۰۱۷ توسط ارتش آمریکا آغاز شده است. هدف اصلی این برنامه بهبود قابلیت‌های سلاح و افزایش اثربخشی در عملیات‌های نظامی است.
در این برنامه ارتش امریکا برای جایگزینی کارابین 5.56 میلی متری M4، مسلسل سبک M249 SAW و مسلسل 7.62 میلی متری M240 با تسلیحات جدید و تغییر کالیبر را در دستور کار خود قرارداد.
با توجه به این که سلاح‌های فعلی به طور کلی دارای قدرت و دقت خوبی هستند، اما مشکلاتی مانند وزن بالا، نویز بالا، سرعت کم و قابلیت تنظیم محدود، محدودیت‌هایی را برای کاربران ایجاد می‌کنند. بنابراین، نیاز به سلاح‌های پیشرفته‌تر با قابلیت‌های بیشتری برای مقابله با چالش‌های نظامی وجود دارد.
برای پاسخ به این نیاز، ارتش آمریکا با همکاری شرکت‌های مختلف تولید کننده سلاح، برنامه Next Generation Squad Weapon را آغاز کرد. این برنامه در ابتدا به‌عنوان یک برنامه تحقیقاتی آغاز شده است و پس از مرحله‌ی طراحی و تولید پروتوتایپ‌ها، برنامه به مرحله‌ی تولید سلاح در مقیاس بزرگ‌تر و عرضه به بازار رسید.
از زمان آغاز برنامه، مشارکت شرکت‌های مختلف تولیدکننده سلاح، این برنامه را به یکی از برنامه‌های مهم و استراتژیک برای ارتش آمریکا تبدیل کرده است. این برنامه به عنوان یکی از مهم‌ترین برنامه‌های تحقیق و توسعه در حوزه سلاح‌های جنگی در جهان، در حال حاضر در مراحل پیشرفته‌تری از طراحی و تولید به سر می‌برد و به‌زودی در عملیات‌های نظامی به کار خواهد رفت.
L.t
@InfantryWorld2023

تسلیحات Next Generation Squad Weapon به منظور ارتقا قابلیت‌های سلاح‌های ارتش آمریکا طراحی شده است. این سلاح دارای ویژگی‌هایی است که آن را از سلاح‌های فعلی متمایز می‌کند. به برخی از این ویژگی‌ها می‌توان به شرح زیر اشاره کرد:

۱. دقت و قدرت تیراندازی بیشتر: سلاح Next Generation Squad Weapon از تکنولوژی جدیدی برای کاهش نویز و افزایش دقت تیراندازی استفاده می‌کند که باعث می‌شود قدرت تیراندازی و دقت سلاح افزایش یابد.

۲. کارایی و کاربردی بودن: این سلاح به دلیل وزن کمتر و قابلیت تنظیم بیشتر، کاربردی‌تر و کارایی بیشتری نسبت به سلاح‌های فعلی دارد.

۳. قابلیت اطمینان و کارکرد بالا: سلاح Next Generation Squad Weapon دارای قابلیت اطمینان بالا و کارکرد بدون خطر توقف و قطع شدن است.

۴. مقاومت بالا در برابر شوک و شرایط سخت: سلاح Next Generation Squad Weapon با استفاده از مواد مرغوب و تکنولوژی جدید، دارای مقاومت بالا در برابر شوک و شرایط سخت محیطی است.

۵. قابلیت استفاده در شرایط مختلف آب و هوا: این سلاح در شرایط مختلف آب و هوایی قابل استفاده است و در برابر آب و رطوبت مقاومت بالایی دارد.

۶. مقرون به صرفه بودن: سلاح Next Generation Squad Weapon دارای هزینه‌ی تولید پایین‌تری نسبت به سلاح‌های فعلی است و باعث می‌شود که تعداد بیشتری از این سلاح‌ها در اختیار نیروهای نظامی قرار گیرد.

این ویژگی‌ها به سلاح Next Generation Squad Weapon اجازه می‌دهند که در مقایسه با سلاح‌های فعلی، در بسیاری از جنگ‌ها و ماموریت‌های نظامی، عملکرد بهتری داشته باشد و مزیت‌هایی در برابر حریف را فراهم کند. برای مثال، این سلاح به عنوان یک سلاح هجومی و دفاعی با دقت و قدرت تیراندازی بالا، کارایی بالاتر، و کاربردی‌تری نسبت به سلاح‌های فعلی محسوب می‌شود. همچنین، با استفاده از این سلاح، نیروهای نظامی قادر به برآورده کردن وظایف خود در شرایط مختلفی از جمله شرایط شهری، جنگ در جنگل و جنگ در کوهستان، بهتر خواهند بود.
در سال 2022 ارتش آمریکا اعلام کرد که در این برنامه شرکت SIG Sauer تولید دو اسلحه XM7 rifle و XM250 را بر عهده دارد. شرکت Vortex Optics تولید سیستم کنترل آتش XM157 را بر عهده دارد و شرکت وینچستر نیز وظیفه تولید مهمات 6.8 طراحی شده توسط شرکت سیگ سائر را بر عهده گرفته است.

L.t
@InfantryWorld2023

در این برنامه ارتش امریکا برای دست یابی  به دو سلاح تحت عناوین NGSW-Rifle و NGSW-Automatic Rifle برخی از الزامات عملیاتی خود را به شرکت های سازننده سلاح اعلام کرد :
اسلحه NGSW-Rifle باید دارای عملکرد مشابه با M4A1 باشد و قابلیت اطمینان و سرعت بالاتری نسبت به M4A1 داشته باشد.
اسلحه NGSW-Automatic Rifle باید بتواند به عنوان سلاح اصلی تیم تیراندازی استفاده شود و دارای قابلیت اطمینان و دقت بالاتری نسبت به M249 داشته باشد.
هر دو سلاح باید دارای دقت و دوام بالایی باشند و به عنوان سلاح اصلی تیم تیراندازی قابل استفاده باشند.
وزن هر دو سلاح نباید بیش از حدود 6.35 کیلوگرم باشد.
برای هر دو سلاح باید از تکنولوژی‌هایی مانند باتری‌های لیتیومی قابل شارژ و سیستم‌های تشخیص خطا و تعمیر سریع استفاده شود.
عمر مفید سلاح باید حداقل 25,000 تیر باشد.
اسلحهNGSW-Rifle باید دارای دقت بالایی در برد 600 متری باشد و NGSW-Automatic Rifle باید دارای دقت بالایی در برد 1200 متری باشد.
هر دو سلاح باید قابلیت اتصال به تجهیزات افزایش بصری مانند دوربین‌ها و سایت های اپتیکی را داشته باشند.
هر دو سلاح باید دارای قابلیت کاهش صدای تیراندازی با استفاده از سیستم‌های قطع و وصل سریع باشند.
هر دو سلاح باید از یک نوار تغذیه با قابلیت تغذیه خودکار داشته باشند.
هر دو سلاح باید دارای امنیت بالایی باشند و دارای امکاناتی مانند سیستم‌های حفاظت از بارندگی، سیستم‌های قفل کننده، دستگیره‌های خاص و غیره باشند. همچنین برای اطمینان از عملکرد بهینه و دقت بالا، هر دو سلاح باید در شرایط مختلف آب و هوایی قابل استفاده باشند. علاوه بر این، سلاح‌های این برنامه باید دارای انعطاف پذیری بالا برای توانایی سازگاری با انواع مختلفی از تجهیزات و لوازم جانبی باشند.

L.t
@InfantryWorld2023

اسلحه XM250
L.t
@InfantryWorld2023

اسلحه XM7
L.t
@InfantryWorld2023

سلاح Next Generation Squad Weapon دارای یک سیستم کنترل آتش به نام Fire-control system می‌باشد که به تیرانداز این امکان را می‌دهد تا با دقت بیشتری به هدف شلیک کنند. این سیستم شامل یک دوربین دو چشمی، یک پوینتر لیزر ، یک کامپیوتر و یک سری حسگر است. با استفاده از این سیستم، تیرانداز می‌تواند هدف خود را با دقت بیشتری بشناسد و سپس با استفاده از لیزر پوینتر، موقعیت دقیق هدف را به کامپیوتر ارسال کند. سپس کامپیوتر، اطلاعات موقعیت هدف را با اطلاعاتی که از حسگرهای دیگری مانند شتاب‌سنج، قطب‌نما و GPS دریافت می‌کند، ترکیب می‌کند و اطلاعات دقیقی را در مورد موقعیت هدف به تیرانداز ارائه می‌دهد. با این روش، دقت شلیک بهبود می‌یابد و احتمال برخورد گلوله با هدف بهبود می‌یابد. علاوه بر این، سیستم کنترل آتش به تیرانداز این امکان را می‌دهد تا بتواند به طور همزمان به چندین هدف مختلف شلیک کند. با استفاده از این سیستم، تیرانداز می‌تواند از شرایط آب و هوایی، ارتفاع و فاصله هدف در نظر گرفته تا با دقت بیشتری به هدف شلیک کند.
سلاح Next Generation Squad Weapon در کالیبر 6.8mm تولید می‌شود.
استفاده از کالیبر 6.8mm به سلاح اجازه می‌دهد که دارای توان بیشتری باشد و قابلیت نفوذ بالاتری را داشته باشد. هدف از استفاده از کالیبرهای مختلف در سلاح Next Generation Squad Weapon، ایجاد یک سلاح چندمنظوره است که به طور همزمان قابلیت نفوذ در پوشش‌های مقاوم را داشته باشد و در عین حال دارای دقت بالا و وزن کمتری باشد. استفاده از کالیبر  5.56mm در سلاح‌های نظامی بسیار رایج است و این کالیبر به دلیل وزن کم، اندازه کوچک و توان کمتر، مناسب برای سلاح‌های چندمنظوره و کاربردی است. اما با توجه به تحولات فناوری و بهبود قابلیت‌های دشمنان، نیاز به سلاح‌های با کارایی بیشتر و توان بالاتر در میدان نبرد احساس می‌شود. به همین دلیل، در برنامه Next Generation Squad Weapon از کالیبرهایی مانند  6.8mm استفاده شده که از نظر توان، قابلیت نفوذ و دقت بهبود یافته‌اند. هدف اصلی این برنامه، ایجاد یک سلاح چندمنظوره با قابلیت‌های بالاتر و بهینه برای نیروهای مسلح است.
L.t
@InfantryWorld2023

سیستم اپتیک و کامپیوتر کنترل آتش XM157
L.t
@InfantryWorld2023

مهمات
277 Fury / 6.8×51mm Common Cartridge
L.t
@InfantryWorld2023

کمتر کسی در دنیا وجود دارد که نام تپانچه های نیمه خودکار Glock را نشنیده باشد. تپانچه های گلاک معروفیت خود را مدیون کیفیت ساخت قابل قبول، راحتی کاربری، قیمت تمام شده ارزان و وجود صدها سازنده قطعات جانبی برای شخصی سازی آن می باشد. در فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده تپانچه های گلاک در چهار مدل ۱۷، ۱۹، ۲۶ و ۳۴ در حال خدمت هستند که طبق نامگذاری این فرماندهی به ترتیب تحت نام های ذیل شناخته می شوند :

• گلاک ۱۷ : MK28 Mod 0
• گلاک ۱۹ : MK27 Mod 0
• گلاک ۲۶ : MK26 Mod 0
• گلاک ۳۴ : MK29 Mod 0

Bravo Two

@InfantryWorld2023

در سلاح های کمری بر روی بخش آلات متحرکه تپانچه شیارهایی وجود دارد که به آن front serrations می‌گویند. این شیارها به منظور ایجاد چسبندگی لازم در شرایطی است که دست کاربر ممکن است عرق کرده ، خیس یا خونی باشد و به منظور جلوگیری از سر خوردن دست در حین به عقب کشیدن آلات متحرکه تپانچه این شیار ها ایجاد شده است.

L.t
@InfantryWorld2023

اعضای تیپ ۶۸ام یاگر ارتش اوکراین به سیستم سلاح کنترل از راه دور Shablya ساخت شرکت اوکراینی Roboneers مجهز شده اند.

در این ویدیو اعضای این تیپ سیستم کنترل از راه دور Shablya را به مسلسل PKT مجهز کرده و آزمایش می کنند.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

آشنایی با قدیمی ترین واحد عملیات ویژه جهان:

رنجرهای نیروی زمینی آمریکا

قسمت دوم: رنجرهای داربی و جنگ جهانی دوم

در قسمت اول به بررسی ریشه های تشکیل گروه های رنجر پرداختیم و سابقه آن ها را از دوره مستعمره نشنین ها درآمریکا تا جنگ داخلی آمریکا بررسی کردیم. در این بخش به فعالیت گردان های رنجر در جنگ جهانی دوم خواهیم پرداخت.

Bravo Two
@InfantryWorld2023

پس از وارد شدن آمریکا به جنگ جهانی دوم، ژنرال جورج سی.مارشال، فرمانده ستاد مشترک وقت آمریکا دنبال تشکیل یک واحد عملیات ویژه متشکل از ۵۰ نیروی زبده داوطلب از لشکر ۳۴ام پیاده نظام رفت و وی برای این تصمیم سرگرد ویلیام اورلاندو داربی(William Orlando Darby) را مامور تشکیل یگان جدید کرد.

در تاریخ هشتم ژوئن ۱۹۴۲، داربی اولین واحد رنجر نیروی زمینی آمریکا در جنگ جهانی دوم و پس از حدود یک قرن در چارچوب گردان یکم رنجر راه اندازی کرد. گردان یکم اولین تجربه عملیاتیش در ۱۹ آگوست ۱۹۴۲ و در عملیات ناموفق Dieppe رخ داد.

در این عملیات که در فرانسه اشغالی رخ داد عملیاتی مشترک بین کماندوهای انگلیسی،کانادایی و رنجرهای گردان یکم بود که اولین تلفات آمریکا در جبهه اروپا را رقم زد. ستوان E.V Loustalot فرمانده رنجرها دراین عملیات پس از اینکه فرمانده انگلیسی با آتش سربازان آلمانی کشته می شود رهبری نیروها را بر عهده می گیرد و در زمان حمله به یک آشیانه مسلسل مورد اصابت گلوله قرار می گیرد و کشته می شود، وی به همراه دو رنجر دیگر تلفات رنجرها این عملیات بودند.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

تجربه عملیاتی بعدی رنجرها در جریان عملیات مشعل(Operation Torch) و تهاجم آبی خاکی نیروهای متفقین به شهر ارزیو در الجزایر رخ داد. در جریان این عملیات نیروهای گردان یکم رنجر پیش از پیاده شدن نیروهای لشکر یکم پیاده نظام در ساحل به مقر نیروهای ویشی فرانسه حمله برده و از این طریق راه پیاده شدن نیروها را هموار ساختند.

عملیات بعدی که نام رنجرها را بر سر زبان ها انداخت، عملیات های رزمی رنجرها در جبهه آفریقای شمالی بود. در ۱۱ فوریه ۱۹۴۳ اعضای گردان یکم حمله غالفگیرانه ای را علیه یک ایستگاه قطار تحت کنترل ایتالیایی ها در Sened اجرا کردند. در این عملیات شبانه اعضای گردان یکم در طول ۲۰ دقیقه بدون آنکه مدافعان ایتالیایی متوجه حضور رنجرها شوند، ایتالیایی ها را تارومار کردند.

در این حمله ۷۵ سرباز ایتالیایی کشته شدند و ۱۱ نفر به اسارت نیروهای آمریکایی در آمدند. این عملیات موجب شد تا ایتالیایی ها به رنجرها لقب “ مرگ سیاه “ بدهند. در ادامه عملیات های رزمی در شمال آفریقا اعضای گردان یکم در نبرد القطار در کشور تونس شرکت جستند. این نبرد بین تاریخ های ۲۳ مارس تا سوم آوریل ۱۹۴۳ رخ داد که در جریان آن اعضای رنجر به همراه مهندسان رزمی هنگ ۲۹ام پیاده از لشکر یکم پیاده نظام پس از پیمودن مسافتی ۱۲ مایلی در بیابان محل استقرار نیروهای متحدین را دور زده و حمله غافلگیرانه ای را علیه آن ها ترتیب دادند.

در جریان این نبرد که بیش از ۸ ساعت به طول انجامید، رنجرها و هم رزمانشان مقاومت نیروهای متحدین را درهم شکسته و ۲۰۰ نیرو متحدین را به اسارت گرفتند. پس از موفقیت های رنجرها در تونس و الجزایر بنابر درخواست فرماندهان دستور تشکیل گردان های بیشتر به داربی داده شد. برای تشکیل گردان های سوم و پنجم، به دلیل ناشناخته بودن ماهیت نیروهای رنجر در بین نیروی زمینی آمریکا، شخص داربی مجبور به انجام تبلیغات برای گرفتن نیرو از بین داوطلبان شده بود.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

پس از پیگیری های سرهنگ داربی در ژوئن ۱۹۴۳ گردان سوم به فرماندهی سرگرد هرمان دامر(Herman Dammer) و گردان چهارم به فرماندهی روی موری(Roy Murray) عملیاتی شدند و به این ترتیب نیروی زمینی آمریکا دارای سه گردان عملیاتی رنجر شد که تقریبا اکثر اعضا سابقه عملیاتی خوبی داشتند. در جریان عملیات نیروهای متفقین برای اشغال سیسیل، اعضای گردان های یکم،سوم و چهارم در این عملیات شرکت جستند که مشهورترین آن ها نبرد بر سر شهر Gela بود که بین تاریخ های ۱۰ام تا ۱۲ام ماه جولای ۱۹۴۳ رخ داد.

پس از تسخیر شهر نیروهای رنجر با ضد حمله نیروهای ایتالیایی و آلمانی مواجه شدند که بیش از ۵۰ ساعت به طول انجامید و در ادامه توانستند شهر را حفظ نمایند. در جریان نبرد سیسیل گردان های رنجر نقشی فعال در درهم شکستن مقاومت نیروهای متحدین در شهرهای Butera،Agrigento،Campobello،Naro و Favaro داشتند و در آخرین مرحله عملیات های رزمی در سیسیل رنجرهای گردان سوم شهر ساحلی Porto Empedocle را اشغال کردند.

در پی این موفقیت ها سرهنگ داربی مفتخر به دریافت مدال صلیب خدمت فاخر از دستان ژنرال جورج اس. پاتن گردید و قرار بود وی ترفیع فرماندهی دریافت کند که با مخالفت شخص وی مواجه شد زیرا وی دوست داشت در کنار هم رزمانش باشد. اما در جریان نبرد مشهور آنزیو و درگیری در منطقه Cisterna در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۴ بود که به دلیل تلفات وارد شده به گردان های یکم،سوم و چهارم باعث شد تا این گردان برای همیشه تا آخر جنگ منحل شوند.

در جریان تسخیر شهر سیسترنا، گردان های یکم و سوم وارد بدون اینکه توسط نیروهای آلمانی شناسایی شوند وارد این شهر می شوند و در ادامه با انتخاب مسیر اشتباه توسط گردان چهارم و پراکنده شدن اعضای گردان های یکم و سوم و شناسایی شدن آن ها توسط نیروهای آلمانی، آن ها را وارد درگیری شدیدی کرد. در نتیجه این درگیری گردان های یکم و سوم دراثر اتمام مهمات و آذوقه مجبور به تسلیم شدند و گردان چهارم زمانی که سعی در نجات هم رزمانشان را داشت به دلیل وارد شدن نیروهای توپخانه و زرهی آلمان ها به نبرد مجبور به عقب نشینی شد.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

پس از ۵ ساعت درگیری ممتد، رنجرها به نیروهای مکانیزه و زرهی آلمانی تسلیم شدند. در نتیجه این درگیری گردان های یکم و سوم ۱۲ کشته و ۳۶ زخمی دادند و ۷۴۳ نفر از آن ها تسلیم آلمانی ها شدند و تنها ۸ نفر از آن ها موفق به عقب نشینی شدند. گردان چهارم نیز با ۴۰ کشته و ۵۸ زخمی و نبود پشتیبانی مناسب مجبور به عقب نشینی شد و به این ترتیب نبرد سیسترنا منجر به منحل شدن گردان های یکم،سوم در تاریخ ۱۵ آگوست ۱۹۴۴ و چهارم در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۴۴ گردید. ۴۰۰ رنجر باقیمانده به خدمت در هنگ ۵۰۴ام نیروهای هوابرد پیاده ادامه داند و ۱۳۷ رنجر دیگر به آمریکا بازگشتند.

برای تکمیل نیروهای عملیات ویژه در چارچوب گشودن جبهه اروپای غربی گردان های دوم و پنجم رنجر با تکمیل آموزششان درتاریخ یکم آوریل ۱۹۴۳ پایگاه نظامی Camp Forrest واقع در ایالت تنسی، عملیاتی می شوند. اولین تجربه عملیاتی این نیروها در عملیات Overlord به دست می آید، زمانی که سه دسته از گردان دوم رنجر مامور تسخیر نقطه ای استراتژیک در ساحل یوتا در ششم ژوئن ۱۹۴۴ می شوند. در این نقطه توپ های دفاع ساحلی آلمان ها قرار دارد که رنجرها با موفقیت این نقطه را تسخیر و توپ ها را با قرار دادن مواد منفجره نابود می سازند.

در ادامه عملیات نیروهای متفقین در نورماندی، رنجرهای گردان های دوم و پنجم عملیات های بسیاری را با موفقیت انجام می دهند که می توان به نابود ساختن توپخانه ۲۸۰ میلیمتری آلمانی در شبه جزیره Le Conquet اشاره کرد. با پیشروی قوای متفقین پس از آزادی فرانسه و دیگر قسمت های اروپای غربی از چنگ نیروهای آلمانی، رنجرها نقش مهمی در شکستن خطوط دفاعی آلمان ها در راین لند ایفا کردند که می توان به نابود کردن خط لجستیکی در منطقه Zerf توسط اعضای گردان پنجم رنجر اشاره کرد. رنجرها برای انجام عملیات در منطقه پاسیفیک نیز در سال ۱۹۴۲ گردان ششم را عملیاتی کردند.

Bravo Two

@InfantryWorld2023

با عرض سلام و روز بخیر

ریل پیکاتینی (Picatinny Rail) یک استاندارد برای نصب و اتصال تجهیزات و لوازم جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی است. این استاندارد برای اولین بار در پایان دهه ۱۹۹۰ توسط سازمان استانداردهای نظامی آمریکا (MIL-STD-1913) معرفی شد و اکثر تولیدکنندگان سلاح در دنیا از این استاندارد برای نصب تجهیزات و لوازم جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی استفاده می‌کنند.

ریل پیکاتینی شامل یک سری شیارهای موازی با فاصله دقیق بر روی سطح بالای سلاح می‌باشد که به کمک آن می‌توان تجهیزاتی مانند دوربین، چراغ قوه، لیزر و غیره را به سلاح متصل کرد و به راحتی جایگزینی و تغییر موقعیت آنها را انجام داد.
قبل از ریل پیکاتینی، روش‌های مختلفی برای نصب تجهیزات جانبی بر روی سلاح‌های انفرادی وجود داشت، اما این روش‌ها دارای مشکلاتی مانند ناپایداری، عدم دقت و پایداری ضعیف بودند. با ظهور ریل پیکاتینی، امکان اتصال تجهیزات جانبی به سلاح با دقت بسیار بالا، پایداری و ایمنی فراهم شد و به عنوان یک استاندارد جهانی در صنعت نظامی شناخته شد.
L.t
@InfantryWorld2023

احتمالا تا بحال این قطعه را بر روی سلاح هایی که عموما از خانواده AR مشتق شده اند دیده اید. Forward assist یک دکمه برای رفع مشکلاتی که هنگامی که سلاح توسط خاک، خاکستر و یا مواد دیگری که ممکن است گیر کرده باشد . هدف اصلی این دکمه، تضمین این است که گلوله به طور کامل در آخرین مرحله تغذیه و ورود به جان لوله قرار گرفته باشد. به عبارت دیگر، اگر برخی موارد مانند کثیف بودن تفنگ یا کوچکترین مسدودی در مسیر گلوله باعث عدم ورود کامل گلوله به جان لوله شود، این دکمه می‌تواند با فشار دادن به سمت جلو، تحریک کننده سوزن تفنگ را به سمت جلو حرکت دهد و در نتیجه گلوله را به طور کامل و بدون هیچگونه مشکلی وارد جان لوله کند.

L.t
@InfantryWorld2023

در درگیری های CQB معمولا از اسلحه هایی با طول کوتاهتر از ۸۰ سانتیمتر (حدود ۳۱ اینچ) استفاده می‌شوند. این طول کوتاه‌تر به سرعت و دقت بیشتر در فضاهای بسته کمک می‌کند. همچنین سلاح‌هایی که برای درگیری CQB استفاده می‌شود ، معمولاً با وزن کمتر و اندازه کوچکتری طراحی می‌شوند تا به سرعت تفنگداران بتوانند آن‌ها را حرکت دهند و به سرعت به اهداف خود حمله کنند.

L.t
@InfantryWorld2023