✨‌‌

کاش ریکت بغل داشتیم. واقعا بعد از نوشتن بعضی پست‌ها نیاز به یه آغوش گرم دارم، اما خب به جاش می‌تونید بوسم کنید؟

مثلا دیشب موقع نوشتن این پست، داشتم به فردای ترک شدن فکر می‌کردم. و وقتی به خودم امدم دیدم نشستم دارم برای اونایی که این حسو تجربه کردن گریه میکنم...

میدونین بدترین شکنجه برای آدما چیه؟

آره بچه‌ها...

نصفه رها شدن داستان مورد علاقتون، اجبار زندگی توی فقر، دونستن زمان مرگ برای یک انسان فانی، آسیب رسوندن به چشم‌های یک نفر، گرفتن آزادی‌های فردیِ یه آدم، آسیب زدن به عزیزترین یه نفر، غیرفعال کردن آمیگدال مغز و... همشون شکنجه محسوب میشن.

ولی تا حالا به این فکر کردین که دیده نشدن، زمانی که تمنای دیدن شدن دارید، چه حسی داره؟ اونم از سمت آدمی که دوسش دارید.

↬ #Sope | #Scenario ♡ ˊˎ -
#March

من معمولا زیاد در شهری نمی‌مانم؛ طولانی‌ترین اقامتم مربوط می‌شود به ساحل مارسی، حدود یک هفته.

آدمی هم نیستم که راجب خودم زیاد صحبت کنم. حتی گاهی فراموش می‌کنم که نام واقعیم را به مردم بگویم؛ آنها اغلب مرا این‌گونه خطاب می‌کنند، هی کولی.

من هی کولی‌ام، پدرم یک دوک فرانسویِ اصیل و با اصل و نسب بود. مادرم‌ دختری پرتغالی که در خیابان‌ها ساز می‌زد و آواز می‌خواند. آنها هیچ‌کدامشان کولی نبودند، اما من هی کولی شدم.

ازدواج پدر و مادرم شبیه خودشان ساده بود. پدرم دل‌ باخت، آنها بی‌هیچ تشریفات اضافه‌ای در کلیسای نوتردام ازدواج کردند و به مناسبت ازدواج‌شان در خیابان رقصیدند و شامپاین خوردند.

اما پدرم هیچ‌گاه مادرم را به عنوان همسر رسمی و قانونیِ خودش نپذیرفت و تنها می‌گفت، مِی مایه‌ی خوشحالیِ من است.

پدرم زنی را می‌خواست که شبیه خودش عصا قورت داده و اصیل باشد. و یا حداقل وقتی در یک مهمانی اشرافی حاضر می‌شوند بتواند طبق اصول تانگو برقصد و با پاهایش ضرب آهنگ را نگیرد و خلخال‌هایش صدا نکند، اما مگر رقص اصول دارد؟

شاید برای همین بود که بلاخره روزی من و مادرم را بی‌صدا در خیابان ترک کرد و دیگر هیچ‌گاه خبری از او نشد.

من و مادرم، سال‌های زیادی را در خیابان‌ها به دنبال دوکی که دل از مادرم برده بود گشتیم، اما هیچ‌گاه موفق به پیدا کردن او نشدیم.

برای همین معمولا سرانجامِ تمام گشتن‌هایمان ختم می‌شد به ساز زدن مادرم و رقصیدن من،
تا آنکه او هم روزی مرا در خیابان ترک کرد و یادداشتی با این مضمون...
می‌رود سوار کولی، اما خاطراتش به جا می‌ماند.
برایم به جا گذاشت.

من، هی‌ کولی‌ام. به هیچ‌کجا تعلق ندارم، هیچ چراغ و هیچ خانه‌ای در اینجا متعلق به من نیست و حتی سقفی ندارم تا هنگام باران مرا پناه بدهد.

من زیاد در شهری نمی‌مانم، راجب خودم زیاد صحبت نمی‌کنم و حتی گاهی فراموش می‌کنم به مردم بگویم که من، مارسی‌‌ام(مارسِل).
پایان همان فصلی که مادرم از آن متنفر است.

☼ ִֶָ 𓂃 @Sun_August ࿐ ִֶָ 𓃠
↬ᴡʀɪᴛᴛᴇɴ ʙʏ ᴛɪɴᴀ ִֶָ 𓈒𓏸
‌‌‌‌‌

#part_1