_برگشتی.

_برگشتم.

_چرا؟

_دلتنگ بودم؟

_دروغه.

_نیست، اما در حقیقت امدم دنبال چیزی که مدتی رهاش کرده بودم.

_اوه. اونوقت چیشد که با خودت فکر کردی ماهی‌ای که یه بار رهاش کردی ممکنه دوباره به قلابت برگرده؟

_برمی‌گرده. چون چیزی که من رهاش کردم ماهی نیست. دزدیه که دلمو دزدیده و یه مجرم، همیشه دوباره به صحنه‌ی جرمش برمی‌گرده.

_هه... یه مجرم نه مین یونگی، یه احمق. و من اصلا اون آدم احمقی که تو فکرشو می‌کنی نیستم.

_حواسم هست این روزا اصلا درست و حسابی نمی‌خوابی هوبی.

_اوه نه هیونگ، تو داری زیادی شلوغش می‌کنی. من به اندازه‌ی کافی استراحت می‌کنم.

_دروغ گفتنم که بلد نیستی.

_...، می‌ترسم هیونگ. می‌ترسم یه روز صبح از خواب بیدارشم و ببینم دیگه ندارمش. ببینم توی نیمه‌شبی که داشتم خوابشو می‌دیدم، ترکم کرده... مثل بقیه.

_می‌دونی که آدما شبیه هم نمیشن هوبی!

_می‌دونم هیونگ، ولی آخرین بار توی خواب دیدم که به آستین لباسش چنگ زدم و دارم التماسش می‌کنم که ترکم نکنه.

_ و حالا فقط بخاطر یه خواب داری خودتو عذاب میدی؟

_نه، من فقط تا حالا انقدر خودمو بی‌پناه ندیده بودم.
‌‌‌‌

_میشه لطفا برام خم بشی جانگ، نیاز دارم که ببوسمت.

_جانگ... اوه. البته، با کمال میل جناب مین.

_می‌دونی بدترین شکنجه برای یه آدم چیه سان؟

_نه.

_خوبه، نمی‌دونی ولی انقدر خوب داری انجامش میدی.

_چیو؟

_شکنجه کردن منو مین هوسوک، شکنجه کردن منو.

_ها!!! منظورت چیه آگوست؟ معلوم هست داری چی میگی؟

_بدترین شکنجه برای یه آدم نادیده گرفتنشه سان، کاری که تو خیلی خوب داری با من انجامش میدی.