_تو دوسم داری آگوست، اما نه انقدری که نبودنم ناراحتت کنه.

_هه، بازم همون بحث همیشگیه نبودنت.

_همیشگیه چون ما برای هم ساخته نشدیم.

_نشدیم! ولی اگه قرار باشه همین فردا دنیا به پایان برسه، تو می‌خوای آخرین نفس‌هات بوسه‌ی روی لب‌های من باشه درسته؟

_آگوست... دنیا قرار نیست فردا به پایان برسه، اما من قراره فردا دیگه نباشم.

_و بخشی از من قراره تا ابد منتظرت بمونه سان.

_پس من فقط متعلق به بخشی از توام!

_نه، بخش دیگه‌ای از من برای نداشتنت غمگینه.
‌‌

_برو؛ منم سعی می‌کنم فراموشت کنم.

_هه، فکر می‌کنی فراموش کردن آدما هم همین‌قدر شبیه گفتنش راحته!

_آره هست، تا وقتی واقعا فراموش کردنی در کار نباشه.

_ها! منظورت چیه سان؟

_تلاش و تظاهر... اول تلاش می‌کنم فراموشت کنم و بعد، تظاهر می‌کنم که انجامش دادم.

_اُوه، نابغه. اونوقت با قلبت چیکار می‌کنی؟

_قلب من که تو سینه‌ی تو می‌تپه؛ قلب تو هم که تو دست‌های منَرو، میذارمش روی طاقچه تا خاک بخوره.

_تا کی؟ تا کی همین‌جوری اونجا خاک بخوره!

_تا وقتی به تظاهر کردن عادت کنم، اونوقت قلبتو تو باغچه خاک می‌کنم آگوست.