کمال‌گرایی

بعد قبول اینکه باید شروع کنی تا به کمال برسی ، خوندن من برای کنکور آغاز شد .
فکر کردم همون لحظه شمشیری در قلب کمال فرو بردم و نابودش کردم ..
ولی متوجه شدم این حس ناکافی بودن و به دنبال بهترین بودن ، اشتباه نکردن ، امتحان نکردن با من مثل سایه هنوز دنبالمه ؛ زمانی فهمیدم که هنوز درگیر کمال‌گرایی منفی هستم ، که برگشتم گذشته ، از فداکاری‌هایی که کردم تشکر نکردم و همه رو پوچ بی‌ارزش دونستم ، اون زمانی که بدون انگیزه قدم گذاشتم یا به سختی سینه خیز رو به جلو حرکت کردم .. همه این‌هارو نادیده گرفتم و با یک جمله ' تو باید بیشتر تلاش میکردی ' خودم رو سرزنش کردم ؛ درسته آدم باید به دنبال کمال و بهترشدن باشه ؛ ذات آدمی همینه .
ولی من متوجه شدم برای من خیلی سمی‌تر از این حرفاست ؛ فهمیدم این یک توهمی بیشتر نیست و خب خیلی وقتاهم من رو به روی پسرفت میبره ؛ تمام پیشرفتی که تو این طرز فکره توهمی بیش نیست .
من تو این مسیر کنکور یاد گرفتم ، با چیزهای جدید روبه‌رو بشم ، آزمون خطا بکنم و شکست بخورم تا درسی بگیرم برای قدم بعدی ؛ شاید به اندازه تصوراتم عالی نشدم ولی همینکه تا اینجا اومدم و هنوز دارم ادامه میدم با وجود درگیری‌های درونی و بیرونی ، یعنی من شکست نخوردم ، یعنی من صد خودمو گذاشتم شاید صد من همینقدر ، همینکه جا نزنم .
من فهمیدم فکر کردن به گذشته یا حتی آینده به‌صورت افراطی خیلی من رو از زمان حال عقب میندازه ، شاید کلید موفقیت من اینه که رها کنم و بگم من تلاشم رو کردم ؛ و هروقت که کمال‌گرایی دهنش رو باز کنه ، مشتی بهش بزنم و از خودم تشکر کنم ، چه من قبول بشم یا نشم باید خودم رو دوست داشته باشم و با مهربونی مسیرهای دیگه رو امتحان کنم ؛ کنکور برای من یک آزمون ساده نبود ، من خیلی تغییر کردم و از خودِ گذشته ممنونم که این مسیر رو شروع کرد .

۲۳ مرداد ۱۴۰۵ . حیاط دل‌نشین .

زمانی که داشتم میکشیدمش هیچ ایده‌ای نداشتم ..
نور ؟ ولی انگار با تاریکی ترکیب شده ؛ شاید تجربه امید و ناامیدی همزمان ، نمیدونم .