چند ماه پیش بهم یه پیشنهاد طراحی لباس تئاتر شد که توی دانشگاه انجامش دادم و عکس و فیلماشم براتون گذاشتم.
حالا این کار داره توی یه سالن مرکز شهر اجرا میره و من اینو از ماه ها پیش میدونستم و کارگردان کار بهم گفت که میخوام دوباره با هم همکاری کنیم.

بعد این همه ماه، زنگ زده و بدون عذرخواهی یا حتی تشکر از کارای قبلیم، گقت که طراحی لباسو داده به یه اقایی که خیلی خفنه و‌کلی جایزه برده و حالا نیاز داره برای اجرا ( خیاطی یعنی) کسیو بیاریم من گفتم شما رو داریم:)

من راستش توی دلم خیلی ناراحت شدم. ولی هیچی نگفتم ، گقتم خب نازنین جون تو که کسی نیستی معلومه... وقتی بتونه میده به کسی که یه عالمه جایزه برده و اندازه سن تو کار کرده.
به این کار و کار کردن کنار اون اقا به چشم یه فرصت نگاه کردم برای پیشرفت و هیچی نگفتم. گفتم اوکی فقط باید بدونم کار چیه که قبولش کنیم با بچه ها...

با اون اقا صحبت کردم، تعداد زیادی لباس تو وقت کمی میخواست که برای ما سه تا زیادی بود. خیلی حرف زدیم کلی سبک سنگین کردیم و به هزار و یک دلیل تصمیم گرفتیم قبولش نکنیم.

وقتی که زنگ زدم و کارو در کمال احترام رد کردم. کارگردان کار گقت باشه مرسی خدافظ.
نه یک‌کلمه بیشتر نه کمتر.
فرداش دوباره زنگ زد. من از اون کار آلردی اومدم بیرون ولی طلبکار از این بود که چرا گوشیمو جواب نمیدم و با لحن دستوری بهم گفت که فلان چیزو برام پیگیری کن تا نیم ساعت دیگه خبرشو بده.‌ پیچوندمش و گفتم اون به کار شما نمیاد. دوباره همون سه کلمه باشه مرسی خدافظ.

این کار یه چیزیو‌ بهم ثابت کرد:
نمیدونم شمام اینطورین یا نه که وقتی یه فرصت خاص، یه چیزی که به نظر شبیه شانس میاد براتون پیش میاد، فکر میکنین باید حتما قبولش کنین چون قسمت بوده یا همچین چیزی...

من اکثر وقتا همچین فکری می کردم ، انگار که توی ذهنم میگفتم این خودش سرراهت سبز شده پس حتما دلیلی داره و شاید بهتر باشه امتحانش کنی. ولی چندتا اتفاق افتاد که فهمیدم بعضی وقتا اینا سر راهت میان که تو یاد بگیری چیو کجا رد کنی، مهارت نه گفتنتو ببری. بالا و با خودت صادق باشی و همینطور ادما رو بشناسی که چطوری خودشونو پشت قیافه اوجی بوجی‌مهربون پنهون میکنن...

از طرفی بعضی وقتام میفهمم تقصیر خودمه با ادما مهربونم و توقعشون میره بالا فکر میکنن هر طوری بخوان میتونن رفتار کنن، شابد بهتر بود همون دفعه اول میریدم بهش که بدون حتی اطلاع قبلی رفته طراح اورده، طراح طرح زده اجراها رو هم دیده و الان فقط دنبال خر مفت واسه خیاطی میگرده. اما گفتم شاید این موقعیتو یه فرصت دیدن بهتر از ریدن به مردم باشه.ولی مثل اینکه ریدن بهتر بود و اینم جزو درسای این داستان بود.