تصاویر ماهواره‌ای نشان می‌دهد که نیروهای واکنش سریع سودان(RSF) در الفاشر گورهای جمعی حفر می‌کنند و اجساد را به گور ها منتقل می‌کنند تا قتل‌عام‌های جمعی را پنهان کنند.

احتمال حمله مجدد به لبنان
رسانه‌های اسرائیلی گزارش می‌دهند که مقدار زیادی تجهیزات نظامی به مرز شمالی کشور منتقل شده است.

توری جمع شونده ضد پهپاد اینبار بر روی M60A1 نزاجا

🔶 ارواح جاده‌ها؛ آنچه شکست در جنگ با بمب‌های دست‌ساز درباره آینده پهپادها می‌گوید

🔹 جهان تجربه‌ای دردناک از جنگ با سلاحی دارد که تقریباً همه آن را با سه حرف می‌شناسند: IED، یا «بمب دست‌ساز». علی‌رغم پیشرفت فناوری، آموزش گسترده و مهارت‌های تاکتیکی، این تهدید هرگز به‌طور کامل مهار نشد. ارتش‌ها فهمیدند که در برابر دشمنی که می‌تواند با کمترین هزینه ابزار کشتار خود را بسازد، حتی گران‌ترین فناوری‌ها هم نمی‌توانند موازنه خطر و هزینه را تغییر دهند. هر سامانه جدید دفاعی، کشورهایی چون آمریکا را در تله‌ای از هزینه فرو برد، جایی که هر گام پیشرفت، صرفاً بهای شکست را بالاتر می‌برد.

🔹 اکنون، در گفت‌وگوهای نظامی سراسر جهان درباره مقابله با پهپادها، همان پژواک شنیده می‌شود. گویی تاریخ در حال تکرار است. فرماندهان نظامی هشدار می‌دهند: «بمب‌های دست‌ساز حالا پرواز می‌کنند، آن‌هم با سرعت صد مایل در ساعت». راهبرد مقابله با پهپادها به‌طرزی نگران‌کننده از مدل سه‌ستونی مقابله با IEDها کپی شده است: حمله به شبکه، نابودی ابزار، و آماده‌سازی نیرو. اما اگر جنگ با بمب‌های دست‌ساز با شکست راهبردی پایان یافت، آیا تکرار همان الگو برای پهپادها عاقلانه است؟

🔹 در عراق و افغانستان، جنگ با IEDها به «جنگی در دل جنگ» بدل شد. در ابتدا، کسی باور نداشت که یک بمب ساده مدفون در خاک، بتواند دو دهه جنگ را تغییر دهد. اما همان بمب‌های ابتدایی با گلوله توپ و صفحه فشاری، خیلی زود به فناوری‌های پیشرفته‌تری مجهز شدند؛ از چاشنی‌های ریموت تا شارژهای شکل‌دار. هیچ جاده‌ای امن نبود. دشمن نیازی به پیروزی در نبردهای بزرگ نداشت؛ کافی بود کاروان‌ها احساس کنند همیشه در کمین‌اند.

🔹 ارتش‌ها با میلیاردها دلار سرمایه‌گذاری پاسخ دادند. خودروهای زرهی غول‌پیکر، سامانه‌های جنگ الکترونیک، آموزش‌های میدانی و تمرین‌های خنثی‌سازی؛ همه این‌ها جان‌های بسیاری را نجات داد، اما موازنه هزینه‌ـ‌خطر هرگز تغییر نکرد. دشمن با ترفندهای ساده، سریع‌تر از فرآیندهای پیچیده قرارداد و تولید واکنش نشان می‌داد. در نهایت، حقیقتی تلخ آشکار شد: فناوری می‌تواند اثر تهدید را کاهش دهد، اما نمی‌تواند از دشمنی پیش‌دست‌تر، ارزان‌تر و سازگارتر پیشی بگیرد.

🔹 امروز، پهپادها همان نقش بمب‌های دست‌ساز را در آسمان بازی می‌کنند. نبردی که در زمین جریان داشت، حالا به آسمان کشیده شده است. این وسایل پرنده ارزان و فراگیر، با قطعات تجاری و طراحی ساده، میدان جنگ را متحول کرده‌اند. هر سرباز، هر تأسیسات، و هر شهر، می‌تواند هدفی بالقوه باشد. پهپادها «نیروی هوایی فقرا» لقب گرفته‌اند؛ آن‌ها همان کاری را می‌کنند که پیش‌تر فقط ارتش‌های قدرتمند می‌توانستند انجام دهند، اما با هزینه‌ای بسیار کمتر.

🔹 تفاوت کلیدی در این است که پهپادها شکارچی‌اند، نه کمین‌گر. درحالی‌که بمب‌های جاده‌ای در مسیر دشمن انتظار می‌کشیدند، پهپادها خود به‌دنبال هدف می‌گردند، از هر زاویه‌ای حمله می‌کنند، و دیگر «منطقه امن پشتی» وجود ندارد.

🔹 شبکه‌های پهپادی نیز پیچیدگی متفاوتی دارند. ساخت بمب‌های دست‌ساز به مهارت فنی نیاز داشت، اما امروز هر گروهی با چند قطعه تجاری می‌تواند پهپادی بسازد. نقش «خلبان» اهمیت یافته است؛ کسی که پهپاد را هدایت می‌کند. و با گسترش هوش مصنوعی، حتی این مهارت نیز در حال بی‌ارزش شدن است.

🔹 بنابراین، تکیه بر مدل قدیمی مقابله با IEDها منطقی نیست. درحالی‌که بیش از ۹۰ درصد زنجیره تأمین پهپادها در چین متمرکز است و میلیون‌ها پهپاد سالانه تولید می‌شود، تصور مهار این جریان جهانی غیرواقع‌بینانه است. این تهدید دیگر محدود به یک کشور یا منطقه نیست، بلکه بخشی از واقعیت ژئوپلیتیکی جدید است: فناوری نظامی ارزان، پراکنده و مردمی شده است.

🔹 با این حال، برخلاف بمب‌های زمینی، برخی راهکارهای ساده برای مقابله با پهپادها وجود دارد: از تورهای الکترونیکی گرفته تا موانع ایستا و سامانه‌های لیزری کم‌هزینه. آموزش نیروها همچنان کلید اصلی است؛ درست همان‌گونه که شناسایی علائم IED روزی نجات‌بخش بود. نیروهایی که خود را برای تغییر آماده نکنند، در نبردی که هر روز چهره‌اش عوض می‌شود، بازنده خواهند بود.
"1/2"




#جنگ_آینده
#پهپادها
#جنگ_نامتقارن