ته شب زنگ بزن
پَک برف کَشِ نقد،کله شق

۶۰ روز خاموشی اینترنت به بهانه امنیت یا تجارت میلیاردی اینترنت؟

در حالی که حدود دو ماه اینترنت را سراسری را به بهانه «امنیت» قطع می‌کنند، بعد که صداها خاموش شد و راه‌ها بسته، همان چیزی را که قطع کرده بودند، می‌گذارند پشت ویترین فروش. این دیگر مدیریت بحران نیست؛ مهندسی کمبود است برای ساختن بازار.

🔹اینترنت که حق پایه هر شهروندی است، یک‌باره تبدیل می‌شود به امتیاز. عده‌ای با دسترسی کامل و میلیون ها نفر در محرومیت و پشت درهای بسته. اسمش را هم می‌گذارند «اینترنت پرو». یعنی اگر پول بدهی و به حلقه‌ی خاص وصل باشی، جهان برایت باز می‌شود؛ اگر نه، در همان شبکه‌ بسته خواهی ماند.

از آن طرف، بازار سیاه هم جان می‌گیرد. آی‌پی‌های رانتی، دسترسی‌های سفید، کانال‌های تلگرامی که قیمت‌ها را با هم تنظیم می‌کنند تا سقف سود پایین نیاید. یک اقتصاد موازی شکل می‌گیرد که سوختش محرومیت عمومی است. اول کمبود را تحمیل می‌کنند، بعد راه‌حلش را می‌فروشند. 

🔹طنز تلخ ماجرا اینجاست: همان چیزی که باید عمومی و برابر باشد، تبدیل شده به کالای لوکس. «اینترنت طبقاتی» یا «اینترنت پرو» دیگر یک اصطلاح نیست؛ یک مدل عملیاتی است. امروز «پرو»، فردا شاید «پرو-پرو». هر مرحله یک لایه جدید برای خالی‌کردن جیب مردم و عادی‌سازی تبعیض!

نوع اثر انتقال دهنده های عصبی در قشر جلو پیشانی چگونه است؟
نوروساینتیست خانم amy arensten ایمی آرنستن نظریاتی معتیر در حوزه علوم شناختی ارائه داده اند که چطور هوشیار هوئستاز تا استرس شدید و متوسط چگونه بر قشر جلو پیشانی اثر میگذارند؟برخلاف مناطق عقبی posterior مغز مثل قشر بینایی که با افزایش تحریک بهتر کار میکنند قشر جلو پیشانی بسیار حساس هست
طبق نظریه آرنستن اثر کتکولامین ها در قشر جلو پیشانی از اصل منحنی U وارونه the goldilocks principleپیروی میکند مثلا سطح پایین کتکولامین ها باعث خواب آلودگی و خستگی و غیر فعال شدن قشر جلو پیشانی میشود و در سطح متوسط کتکولامین ها و هوشیاری بهینه قشر جلو پیشانی در اوج قدرت خود کار میکند و در استرس شدید سطح کتکولامین ها ناگهان بالا میرود و قشر جلو پیشانی از مدار خارج میشود.
در مدل آرنستن نوراپی نفرین مسئول تقویت سیگنال است
در حالت بهینه: نوراپی‌نفرین به گیرنده‌هایa2Aمتصل می‌شود. این گیرنده‌ها باعث بسته شدن کانال‌های نشت یونی در دندریت‌ها می‌شوند و قدرت سیگنال نورون‌های PFC را افزایش می‌دهند. (تمرکز بالا می‌رود).
در حالت استرس: نوراپی‌نفرین به گیرنده‌های a1 &B1 متصل می‌شود که میل ترکیبی کمتری دارند. این کار باعث ضعیف شدن سیگنال و از هم پاشیدن ارتباطات الکتریکی PFC می‌شود.
دوپامین در قشر جلو پیشانی مسئؤل کاهش نویز یا حذف اطلاعات مزاحم و بی ربط است.
در حالت بهینه: دوپامین به مقدار کافی به گیرنده‌های D1 متصل می‌شود. این کار باعث می‌شود نورون‌هایی که مربوط به فعالیت فعلی نیستند، خاموش بمانند. (کاهش حواس‌پرتی).
در حالت استرس: تحریک بیش از حد گیرنده‌های D1 باعث می‌شود که حتی نورون‌های مفید هم خاموش شوند و PFC دیگر نتواند هیچ اطلاعاتی را نگه دارد.
آرنستن نظریه در مورد اثر استرس بر قشر جلو پیشانی ارائه میکند که the stress switch نام دارد که تفکر به غریزه سوییچ میکند.
وقتی با یک خطر جانی (مثل حمله یک حیوان) روبرو می‌شوید، وقت ندارید “فکر کنید” یا “برنامه‌ریزی کنید” (کارهای PFC). مغز با بالا بردن شدید NE و DA، قشر جلوی پیشانی را خاموش می‌کند تا کنترل را به دست بخش‌های پایین‌تر و سریع‌تر مثل آمیگدال (مرکز ترس) و هسته‌های قاعده‌ای (عادات غریزی و مسئول رفتار های حرکتی) بسپارد.در واقع، استرس شما را از یک موجود “متفکر و منطقی” به یک موجود “واکنشی و غریزی” تبدیل می‌کند.
سرتونین در مدل آرنستن نقش تعدیل کننده را دارد.سرتونین به پایداری سیستم کمک میکند کمبود سرتونین در قشر جلو پیشانی باعث میشود قشر جلو پیشانی به استرس آسیب پذیر تر شود یعنی منحنی U وارونه باریکتر میشود.سرتونین از طریق اثر بر گیرنده 5HT1A اثر مهاری خود را در حین استرس بر آمیگدال میگذارد و اجازه میدهد در شرایط سخت قشر جلو پیشانی بتواند فرماندهی را حفظ کند و رفتار ها منطقی،با برنامه،و ارزیابی همراه باشد.همچنین گیرنده 5HT2A سرتونین تحریکی هست که اگر زیاد تحریک شود ترشح دوپامین را در قشر جلو پیشانی مهار میکند که باعث کاهش انعطاف پذیری شناختی و کندی تفکر میشود.
@Stimdate

بخشی از نورولوژی کوالیا و کانشسنس

کوالیا (Qualia) و تجربه آگاهانه نیازمند همکاری شبکه‌های گسترده مغزی هستند. برای شکل‌گیری consciousness ابتدا باید سطحی از برانگیختگی عمومی مغز (arousal) وجود داشته باشد. این برانگیختگی توسط سیستم Ascending Reticular Activating System (ARAS) در brainstem، به‌ویژه تگمنتوم مغز میانی و پل مغزی، حفظ می‌شود.
نورون‌های کولینرژیک و گلوتاماترژیک در brainstem با فعال‌سازی هسته‌های intralaminar تالاموس، hypothalamus و basal forebrain باعث activation گسترده کورتکس می‌شوند. در این فرآیند، شبکه‌های thalamocortical نقش کلیدی در conscious awareness دارند؛ زیرا تالاموس صرفاً یک relay ساده نیست، بلکه در یکپارچه‌سازی اطلاعات آگاهانه مشارکت می‌کند.
بدون arousal، awareness شکل نمی‌گیرد و بدون awareness تجربه conscious ممکن نیست. آسیب به این شبکه‌ها می‌تواند منجر به اختلالات consciousness مانند coma، vegetative state و minimally conscious state شود.
از سوی دیگر، پردازش‌های قشر پیش‌پیشانی (prefrontal cortex) تا حد زیادی از hierarchical processing پیروی می‌کنند؛ یعنی اطلاعات حسی و شناختی به‌صورت سلسله‌مراتبی پردازش و یکپارچه می‌شوند.
به نظر می‌رسد کوالیا صرفاً حاصل فعالیت یک ناحیه خاص نیست، بلکه محصول integration گسترده بین arousal systems، شبکه‌های thalamocortical و self-model مغز است؛ جایی که اطلاعات نه‌فقط پردازش، بلکه به تجربه ذهنی و باخبری تبدیل می‌شوند.

@Stimdate

بله تولدم مبارک☺️😂،چه روز نحسی بود تو ایران متولد شدم خدایا بسه دیگه😂

🧠ادراک خوشبختی
حالات ذهنی رفتار انسانها را کنترل کرده،اگر حالات ذهنی ادراکی در شخص ایجاد کنند که عوامل درونی و محیطی تحت کنترل او هستند،و عاملی در دراز مدت و یا کوتاه مدت توازن داخلی(نیاز های جسمی،باور ها و مقاصد ارتباطی با دیگران) و شخصیت اجتماعی او را بهم نمیزنند به فرد احساس خوشبختی دست میدهد،بهم خوردگی نظم اجتماعی،قحطی و تورم اقتصادی شدید،جنگ های داخلی و خارجی با تهدید نظم اجتماعی باعث ازبین بردن ادراک خوشبختی میشوند،حکومت ها با ارعاب،ظلم،وضع قوانین ناعادلانه،جلو گیری از تهیه کار برای امرار معاش،زندانی کردن یا تهدید و سرکوب اجتماع میتوانند این ادراک کنترل را از افراد سلب کنند،همچنین جنگ این ادراک را همزمان در تعداد زیادی از افراد میگیرد،چون آنها قدرت بدست آوردن ادراک در کنترل بودن را در برابر قدرت غالب را نخواهند داشت.
@Stimdate

چرا شهر پُر تنهاست پس کوشن سر ها باور کن نمیدونم!

ادراک من،یا این احساس که من مرکزی وجود دارد یا ما در سرمان هستیم، در ذهن چیست؟

در مطالعات آگاهی انسان تنها کاری که میتوانیم انجام دهیم،این است که مثلاً با بررسی وضعیت‌های مغزی، تغییرات تجربهٔ ذهنی را با تغییرات وضعیت مغز همبسته کنیم. اما هرچقدر این همبستگی‌ها قوی شوند، هرگز مجاز نیستیم جنبهٔ اول‌شخص و تجربی آگاهی را کنار بگذاریم
برای مثال دقیق‌تر، ما معیارهای عینی و سوم‌شخص بسیار قوی‌ای برای چیزهایی مانند اضطراب و ترس داریم. اگر فردی را به آزمایشگاه بیاوریم و به او بگوییم که ایا احساس ترس می‌کند،یا خیر، برای انجام این آزمایش می‌توانیم با fMRI مغزش را اسکن کنیم و ببینیم فعالیت آمیگدالای او افزایش یافته است. می‌توانیم میزان تعریق کف دستش را اندازه‌گیری کنیم و افزایش هدایت الکتریکی پوست را مشاهده کنیم. همچنین می‌توانیم سطح کورتیزول خون او را بررسی کنیم و ببینیم که بالا رفته است.
امروزه این‌ها معیارهای عینی ترس محسوب می‌شوند. اما اگر از فردا نیمی از افرادی که به آزمایشگاه می‌آیند بگویند که می‌ترسند اما هیچ‌یک از این علائم را نداشته باشند، و در مقابل زمانی که کورتیزولشان بالا می‌رود یا دستشان عرق می‌کند بگویند کاملاً آرام هستند، آن‌وقت این معیارهای عینی دیگر شاخص‌های قابل اعتمادی برای ترس نخواهند بود.
بنابراین ارزش واقعی هر تغییر فیزیولوژیک، در نهایت به تغییری در تجربهٔ آگاهانهٔ فرد بازمی‌گردد. ما ناگزیر هستیم برای درک درستی همبستگی‌های خود، به گزارش‌های ذهنی افراد تکیه کنیم.
پس این امید که بتوانیم دربارهٔ آگاهی بدون هیچ زبان تجربی، درونی و کیفی صحبت کنیم بنظر امیدی نادرست است،ما باید هر دو جنبه ذهنی و عینی را درک کنیم
آگاهی چیزی فراتر از علم یا فراتر از مغز نیست یا اینکه پس از مرگ مستقل از مغز باقی بماند. هیچ ادعای اسرارآمیز متافیزیکی مطرح نیست
اما چیزی که هست این است که «خود» (Self) یک توهم است.
احساس اینکه یک «منِ» مستقل وجود دارد که علاوه بر افکار، به آن‌ها فکر می‌کند؛ یا علاوه بر تجربه‌ها، آن‌ها را تجربه می‌کند؛ این احساس که ما درون سر خود نشسته‌ایم و مانند مسافری در وسیلهٔ نقلیه‌ای به نام بدن زندگی می‌کنیم، یک توهم است.
بیشتر مردم از همین نقطه شروع می‌کنند. آن‌ها خود را با بدنشان یکی نمی‌دانند؛ احساس می‌کنند بدن دارند. احساس می‌کنند درون بدن هستند و حتی بیشتر از آن، درون سر خود قرار دارند.
اما این احساس که یک سوژه یا مرکز آگاهی درون سر وجود دارد، توهمی بیش نیست. از نظر عصب‌شناختی چنین چیزی معنا ندارد. هیچ نقطه‌ای در مغز وجود ندارد که «منِ» شما در آن پنهان شده باشد.
ما می‌دانیم که تمام آنچه تجربه می‌کنید ــ احساسات، افکار، خلق‌وخوها و انگیزه‌هایی که رفتار را آغاز می‌کنند ــ حاصل فرایندهای متعدد و پراکنده‌ای در سراسر مغز هستند. این فرایندها مستقل از یکدیگر عمل می‌کنند.
ما یک سیستم پویا و در حال تغییر هستیم؛ یک فرایند هستیم. هیچ «خودِ» واحد، ثابت و تغییرناپذیری وجود ندارد که از لحظه‌ای به لحظهٔ دیگر منتقل شود. با این حال، احساس می‌کنیم چنین خودی داریم؛ گویی مرکزی برای تجربه وجود دارد.
فیلسوفان و افراد زیادی به حالت headless یا بدون ادراک من رسیده اند، هزاران سال است که افرادی چنین ادعایی کرده‌اند ــ(و حتی این تجربه برای خود من هم پدید اومده) که می‌توان این احساس من مرکزی را از دست داد. می‌توان کاری کرد که این مرکز ظاهری از تجربه حذف شود.
در آن حالت، به‌جای اینکه احساس کنید در یک سوی تجربه ایستاده‌اید و به آن نگاه می‌کنید، یا گویی از روی شانهٔ خود به جهان می‌نگرید و تجربه‌ها را به خود نسبت می‌دهید، مستقیماً با خودِ تجربه یکی می‌شوید؛ با تمام رنگ‌ها، نورها، احساسات و انرژی‌های آگاهی. در آنجا دیگر هیچ مرکز مشخصی وجود ندارد.
این حالت در ادبیات معنوی، عرفانی و دینی معمولاً با عنوان «فراروی از خود» (Self-Transcendence) یا «فراروی از ایگو» (Ego-Transcendence) توصیف می‌شود.
اگر بخواهیم پروژهٔ افرادی مانند Jesus یا Gautama Buddha را جدی بگیریم، باید بدانیم که همین فراروی از خود، در قلب تجربه‌ای قرار دارد که آن‌ها توصیف می‌کنند.
این یک تجربهٔ واقعی است؛ تجربه‌ای که انسان‌ها می‌توانند داشته باشند. این تجربه چیزی دربارهٔ منشأ جهان، آنچه پیش از مهبانگ رخ داده، یا منشأ الهی کتاب‌های مقدس به شما نمی‌گوید. همچنین هیچ‌یک از آموزه‌های دینی را معتبرتر نمی‌کند.
اما دربارهٔ ماهیت آگاهی انسانی چیزهایی به ما می‌آموزد. دربارهٔ امکانات تجربهٔ انسانی اطلاعاتی در اختیار ما می‌گذارد.

مشکل دین این است که مردم از چنین تجربه‌هایی نتیجه‌گیری‌های بسیار بزرگ و اغراق‌آمیزی دربارهٔ ماهیت جهان می‌کنند. اما این تجربه‌ها واقعاً به ما اجازه می‌دهند دربارهٔ ماهیت آگاهی انسان سخن بگوییم.
نکتهٔ جالب این است که تجربهٔ فراروی از خود با آنچه علوم اعصاب دربارهٔ ذهن به ما می‌گوید همسو می‌شود و پلی میان علم و عرفان کلاسیک ایجاد می‌کند.
زیرا اگر احساس وجود یک «خودِ» واحد و ثابت را از دست بدهید، تجربهٔ شما از جهان در واقع به واقعیت نزدیک‌تر می‌شود. این یک تحریف نیست. بلکه تجربهٔ شما را بیشتر با آنچه علوم اعصاب دربارهٔ نحوهٔ کار مغز و ذهن می‌داند، هماهنگ می‌کند.
در طی تمرینات متفاوت ذهنی اگر این نقطه مرجع یا جایگاه ادراک من مشاهده شود یا به عبارتی جایگاه مشاهده کننده مشاهده شود این تجربه من مرکزی از بین میرود زیرا این نقطه مرجع،از سلسله توالی افکار و احساسات و ادراک ساخته شده است که با طی کردن این سلسله توالی از طریق توجه به جزئیات تبدیل میشود و در نهایت با کاوش بیشتر حالت non dual awarness رخ میدهد.
@Stimdate

مهدی رو دنبال کنید عالیه

افراد راس مکتب پهلویسم مثل نور دختر پهلوی میگه ما دنبال سلطنت نیستیم،ولی ازون طرف پروپاگاندا و مشاورین مکتب پهلویسم تمام تلاششون ترویج سلطنت طلبی و به جلوس رسوندن رضا پهلوی بر تخت پادشاهی هست،مثلا آقای شاهین نجفی مدام آهنگ های جاوید شاه و پادکست های با محتوای بهشتی بودن مکتب پهلویسم ارائه میده و جدیدا شاه راه هم درست کرده،آقای پهلوی و طرفدارانش اگر واقعا هدفتون سلطنت طلبی نیست چرا تمام تمرکزتون بجای تلاش برای آزادی ایران القا سلطنت طلبی هست؟و این همه مبارز داخلی و جوانان جان فدا وجود دارند،دختر پهلوی چیکارست که الان وارد فاز سیاست شده؟نه رشته مرتبط داره نه رزومه مبارزه علیه جمهوری اسلامی،ولی از الان پروپاگاندا پهلوی داره ازش حمایت میکنه که فردا آق رضا به تخت جلوس کرد دخترشم قشنگ نون بخوره از سفره سلطنت.
رهبران واقعی مبارزین داخلی و زندانیان سیاسی هستند،نجاتشان دهید تا نجاتتان دهند.