نکته: برنامه نویس میتواند هر کجا که مجاز باشد از تبدیل صریح استفاده کند (حتی جایی که نیازی نباشد). مثلاً برای چاپ (با cout) کد اسکی یک متغیر از نوع char میتوان char را بطور صریح به int تبدیل کرد و سپس به خروجی فرستاد.

تبدیل implicit
قسمتی از تبدیل ها را خود کامپایلر برای شما انجام میدهد. مثلاً اگر f از نوع float با مقدار 2.3 باشد و i از نوع int باشد، حالا با انتساب f به i مقدار 2.3 به 2 تبدیل میشود و درون i ریخته میشود (البته مقدار f بدون تغییر خواهد ماند).

float f = 2.3f;

int i = (int)f;

از دست رفتن داده ها (loss of data)
در اینجا کامپایلر یک warning میدهد که تبدیل float به int احتمال از دست رفتن داده ها را در پی دارد. مثلاً در اینجا سه دهم از 2.3 حذف خواهد شد، یعنی از دست میرود، اما اگر f مقدار 2 داشت (قسمت اعشاری نداشت) هیچ داده ای از دست نخواهد رفت و همان 2 در i ریخته میشود. پس باید در تبدیل ها به احتمال از دست رفتن داده ها توجه داشت، حتی ممکن است یک کامپایلر هشدار هم ندهد و ما از دست رفتن داده ها را متوجه نشویم. بهرحال با تبدیل انواعی که میتوانند مقادیری را نگه دارند که نوع تبدیل شده (مقصد) نمیتواند نگه دارد، احتمال از دست رفتن داده ها وجود دارد. مثلاً تبدیل float یا double به int یا تبدیل int به short int یا char (حتی در تبدیل int به float هم هشدار دریافت میکنید، چون int مقادیر صحیح بزرگتری نسبت به float نگه میدارد، در چنین جایی برای نگه داری تمام مقادیر ممکن میتوان از double بجای float استفاده کرد).

کوچک سازی (truncation)
حتی هنگام تعریف f بصورت float f = 2.3 شما یک هشدار truncation (کوتاه سازی) از double به float را دریافت میکنید، چراکه خود 2.3 هم یک نوع دارد (literal ها هم نوع دارند) و نوعش double است و هنگام ریخته شدن در f به float تبدیل میشود و چون float مقادیر کوچکتری را نگه میدارد پس ممکن است قسمتی از داده ها از دست برود (مثلاً دقت اعشاری کاهش یابد).

double d = 45214.236125;

float f = (float)d;

پس جایی که خود زبان تشخیص دهد که باید به چه نوعی تبدیل صورت گیرد خودش اینکار را انجام میدهد وگرنه خطا میدهد و باید از تبدیل نوع صریح استفاده کنیم.

تبدیل explicit
این تبدیل توسط خود برنامه نویس با نوشتن دستوراتی درون کد برنامه انجام میشود. مثلاً وقتی هنگام انتساب f از نوع float به i از نوع int بنویسید
i = (int)f دیگر هشداری دریافت نمیکنید چون گذاشتن (int) قبل از f آنرا به صراحت به int تبدیل میکند و سپس در i میریزد. میتوان تبدیلات صریح را بگونه ای مثل (int(f هم نوشت که f را به int تبدیل میکند.

int i1 = 10;
int i2 = 4;
float f = (float)i1 / i2;

دوستان برای حل سوالات و تبادل نظر در گروه مربوط به کانال عضو بشید https://telegram.me/joinchat/Cp3i8QXspcSDBJE-v4wd8g

آرایه ها در++c

در آموزش های قبل، داده ها را در درون متغیرها و یا ثوابت ذخیره می کردیم. اما گاهی لازم است تعدادی از داده ها را بگونه ای ذخیره نماییم که متعلق به یک مجموعه بوده و دسترسی به آنها آسان باشد .

گاهی وقتها لازم است که یک سری از داده هم نوع را دریافت کرده و بروی آنها عملیات خاصی را مثل مقایسه یا مرتب کردن و ... را انجام دهیم، لذا باید آنها را بگونه ای خاص در کنار یکدیگر قرار دهیم که این مسئله در برنامه نویسی را با استفاده از آرایه ها حل خواهیم کرد .

آرایه مجموعه ای از عناصر هم نوع است. در برنامه نویسی C++ برای تعریف آرایه باید نوع عناصر آنرا مشخص کنیم و آرایه باید حتما دارای نام باشد که از قانون نامگذاری برای متغیرها تبعیت می کند و بعد از نام از [] استفاده می کنیم که درون آن می توان از یک عدد صحیح برای تعیین طول آرایه استفاده نمود .

int arr[4];

کد برنامه نویسی C++ بالا آرایه ای را با نام arr تعریف می کند که عناصر آن از نوع عدد صحیح هستند و تعداد عناصر آرایه (طول) برابر با 4 است .

به این نکته توجه کنید که تعداد عناصر آرایه بالا 4 است ولی اندیس عناصر آن از صفر شروع شده و به سه ختم می شود و نباید تعداد را با اندیس اشتباه گرفت .

گفتنی است که عناصر آرایه پشت سر هم در خانه های حافظه ذخیره می شوند و هر عنصر (خانه) از آرایه به اندازه طول نوع آرایه فضا اشغال می کند. در آرایه بالا چون نوع آرایه تعریف شده int است پس هر عنصر مقدار 4 بایت و چون طول آن 4 است در نهایت 16 بایت پشت سر هم از حافظه را اشغال می کند .

معمولا آرایه ها با توجه به ابعادشان تقسیم بندی می شوند :

آرایه های یک بعدی :

آرایه های یک بعدی دارای یک سطر و چند ستون و یا دارای یک ستون و چند سطر هستند و فقط دارای یک اندیس برای دسترسی به عناصرشان می باشند .

مقدار دادن به عناصر آرایه ها :

برای مقدار دادن به آرایه ها هم می توان به تمامی عناصر بصورت یکجا مقدار داد که حالت مجموعه در ریاضی را بخود می گیرد و هم بصورت تک به تک. وقتی طول آرایه را مشخص نمی کنیم با مقدار دادن به عناصر، طول آرایه نیز مشخص خواهد شد .

دوستان دقت داشته باشند هنگام تعریف آرایه باید طول را قید کرد مگر اینکه همانجا بدون ذکر طول، به یکایک عناصر مقدار دهیم. پس یا باید طول آرایه را مشخص کنیم یا با مقدار دادن به عنصرهای آرایه،طول برای کامپایلر مشخص شود و اگر غیر از این باشد کامپایلر از برنامه خطا خواهد گرفت .

int x[5] = { 10, 37, -3, 8023, 0 };

//////////// یا \\\\\\\\\\\\

int x[5];

x[0] = 10;
x[1] = 37;
x[2] = -3;
x[3] = 8023;
x[4] = 0;

//////////// یا \\\\\\\\\\\\

int x[] = { 10, 37, -3, 8023, 0 };

نکته : همیشه آخرین اندیس آرایه، یک واحد از طول آن کمتر است و تنها دلیل آن شروع شدن اولین اندیس از صفر برای آرایه می باشد .

برای دسترسی به عناصر آرایه کافی است اندیس آن عنصر از آرایه را در درون [] قید نماییم :