درد می خندید ، وقتی تبرش استخوانم را می شکافت و خون ضجه زنان از آن خارج می شد.

شده ام درختی که میل به مرگ دارد و خاک، ریشه اش را در آغوش گرفته و می بوسدش تا او را ترک نکند.

ما نیازِ وافر به آغوشیم و تو آن پیکری هستی که در بر نمیگیرد تنِ مارا.

من خویش را کوفتم ، درونِ تنِ زمین گذاشتم و گلی شدم که به دستانِ تو آویز شود.
تو اما ، منِ گل پیکر را پژمرده نمودی و گوشه ای رهایم کردی تا توسطِ نور های چکه چکه ی خورشید ، خشک شوم و بمیرم.

سرزمینِ ذهن من

ما دل به رُخی بستیم که در پیاله ی چشمانِ دیگری افتاده است.

نگهی وصلِ تو کردیم که زنده بماند جان؛
تو با همان نگاه سلاخی اش کردی.

حضور شما تلالو خورشید است ، به زندگیِ افتاده در خموشیِ بنده.

تهی بودن را احساس می کنم ، هرگاه که گرگ و میش برای حضورِ خورشید به تالارِ آسمان ، خود را آماده می کند.

مغموم شده ، نگاهِ آدمکی که می گفت ، جهان هنوز سبز است.

انسان ها بر اساسِ داستان هایی که شرح می دهند شناخته می شوند ، بر اساسِ نگاه هایی که دارند، بر اساسِ لبخند هایشان یا عطرِ تلخ و شیرینشان.
و من بر اساسِ دلتنگی ای که از تو است و همیشه آن را بر شانه می کشم ، شناخته می شوم.

باید که جاده ای به سوی تو بیابم و با شاخه گلِ نرگسی به سمتت آیم ، هنگامی که یافتمت نرگس را میان گیسوانت جای دهم و در آغوشت پناه گیرم ، تا جهانم عطرِ پیکرِ تورا گیرد.

تو را می خواهم برای روزنه ای نور که از چشمانت به رویِ قالیِ چهره ام بی افتد و مرا از تاریکی برهاند.

به ظاهر می خندید در باطنش اما ، کِرم های اشک می لولیدند.

هر چه انتظار برای بهبودِ خراش هایِ دل کشیدیم بی فایده بود ، حال آن خراش ها عفونت کرده اند و بوی تعفنشان جان را برداشته است.

باور کن لیلی، دنیا آن قدر که دیگران برایش می نویسند و از وجناتش خود را قاصر می دانند نیست.
گویِ کرویِ لاجوردی ای است که تنها درد را به انسان ها تحمیل می کند.

از نامه های محمود به لیلی اش.

خواننده ی قابلی نبودم اما ، کتابِ چشمانش مرا وادار می کرد ، خط به خطش را بخوانم و آن را از بَر شوم.

بعضی از انسان ها ، مترسک هایی هستند با چشمانی دکمه ای ، مغزی کاهی و تنی ژنده و متعفن ؛ که سخن می گویند و هر کلامشان، کثافتی است بر رویِ روانِ انسان های فهمیده.