هر چه می کنم نمی توانم از چشمانت نگویم، نمیتوانم از آن درخششِ درونشان ننویسم.
از آن حالتِ غمگینش که با خنده مخلوط شده است و ز شوقِ سخن، هیجان را به روی صورتت می ریزد.
نمی توان از چشمان و آن سایه ی مژگانت نگویم‌.
از همان ها که مرا در خود کشیده اند و روزگارم را رنگ زده اند.

سرم که تا می خورد و رویِ سینه می افتد ، افکاری که درونِ جمجمه بودند و خون به آنها چسبیده با مقدارِ قابل توجهی اشک از پرتگاهِ بهت زده ی صورتم رویِ قلبِ پینه بسته سقوط می کنند‌.

و آنگاه که صورتت درونِ دستانم می نشیند و گرمایِ پوستِ چهره ات به رگ های سبزم سرازیر می شود زندگی ، در من شروع به نفس کشیدن می کند.

درد می خندید ، وقتی تبرش استخوانم را می شکافت و خون ضجه زنان از آن خارج می شد.

شده ام درختی که میل به مرگ دارد و خاک، ریشه اش را در آغوش گرفته و می بوسدش تا او را ترک نکند.

ما نیازِ وافر به آغوشیم و تو آن پیکری هستی که در بر نمیگیرد تنِ مارا.

من خویش را کوفتم ، درونِ تنِ زمین گذاشتم و گلی شدم که به دستانِ تو آویز شود.
تو اما ، منِ گل پیکر را پژمرده نمودی و گوشه ای رهایم کردی تا توسطِ نور های چکه چکه ی خورشید ، خشک شوم و بمیرم.

سرزمینِ ذهن من

ما دل به رُخی بستیم که در پیاله ی چشمانِ دیگری افتاده است.

نگهی وصلِ تو کردیم که زنده بماند جان؛
تو با همان نگاه سلاخی اش کردی.

حضور شما تلالو خورشید است ، به زندگیِ افتاده در خموشیِ بنده.

تهی بودن را احساس می کنم ، هرگاه که گرگ و میش برای حضورِ خورشید به تالارِ آسمان ، خود را آماده می کند.

مغموم شده ، نگاهِ آدمکی که می گفت ، جهان هنوز سبز است.

انسان ها بر اساسِ داستان هایی که شرح می دهند شناخته می شوند ، بر اساسِ نگاه هایی که دارند، بر اساسِ لبخند هایشان یا عطرِ تلخ و شیرینشان.
و من بر اساسِ دلتنگی ای که از تو است و همیشه آن را بر شانه می کشم ، شناخته می شوم.

باید که جاده ای به سوی تو بیابم و با شاخه گلِ نرگسی به سمتت آیم ، هنگامی که یافتمت نرگس را میان گیسوانت جای دهم و در آغوشت پناه گیرم ، تا جهانم عطرِ پیکرِ تورا گیرد.

تو را می خواهم برای روزنه ای نور که از چشمانت به رویِ قالیِ چهره ام بی افتد و مرا از تاریکی برهاند.