«اسپینوزا می‌گوید که ماهی به سکونت در آب تعیّن یافته و بدین کار به‌حق متعیّن شده، درست هم چنان‌که ماهی بزرگ‌تر، نیز به‌حق، به خوردن ماهی کوچک تعیّن یافته است. بخش نخست این مثال به اندازه‌ی کافی واضح می‌نماید: چیزها همان چیزی هستند که هستند، به‌حق در فعلیت‌شان وجود دارند و به‌حقیقت به چه صورت دیگری می‌توانند باشند، به جز این‌که حق [در غیر این صورت] به هنجاری متعالی و فراطبیعی بدل شود که از رهگذرش دست به داوری، نکوهش یا انکار آن چیزی بزنیم که وجود دارد. ماهی‌ها صاحب این حق‌اند که چنان باشند که هستند و نه به‌صورتی دیگر؛ آن‌ها حق دارند در آب سکونت کنند اما این حق را ندارند (یعنی، برای آن‌ها ممکن نیست) که صحبت کنند. اما این مثال نباید ما را گمراه کند: مراد اسپینوزا از ماهی قسمی ماهی انتزاعی یا کلی نیست. همه‌ی ماهی‌های منفرد ساکن آب برای چنین کاری واجد حق‌اند؛ اگر، به هر دلیلی، ماهی خاصی دچار بیماری‌ای شود که مانع از آن شود تا اکسیژن را از آب جذب کند و بنابراین نتواند دیگر در آن زندگانی کند، او دیگر صاحب حق سکونت در آب نیست.»

@Spaph

وارن مونتاگ، «بازگشت [به] اسپینوزا»

Nullum profundum mare, nullum vastum fretum et procellosum tantos ciet fluctus, quantis multitude motus habet.

هیچ دریای ژرفی و هیچ اقیانوس وسیع و طوفان‌زده‌ای، امواجی به عظمت شورها و عواطف انبوه خلق نمی‌آفریند.

کوئینتوس کورتیوس، تاریخچه‌ی اسکندر مقدونی

«راهنمای یک مردم آزاد امید است و نه ترس، در حالی که مردم تحت انقیاد را ترس هدایت می‌کند نه امید.»

@Spaph
اسپینوزا، رساله سیاسی

پس انقلاب و مرزهای آن نزد اسپینوزا همان قلمرویی است که عملیاتی فوق‌العاده بر آن بنا می‌شود، تجسم پیشینی مسئله‌ی بنیادین فلسفه‌ی سده‌های بعد: تأسیس امر جمعی در مقام پراکسیس. از این منظر، فلسفه‌ی اسپینوزا حقیقتاً فلسفه‌ای بی‌زمان است: زمان آن آینده است!

- آنتونیو نگری، «نابهنجاری وحشی: قدرت متافیزیک و سیاست اسپینوزا».

@Spaph

اسپینوزا مردم را به شکل بسیار بسیار زیبایی می‌بیند. حتی زیباتر است وقتی اعتراض‌هایی را، که مردم به او وارد کردند، در نظر می‌گیریم، مثلاً هگل کودن. وقتی هگل علیه اسپینوزا می‌گوید «آه، او هیچ وقت چیزی از کار امر منفی نفهمید». این عالیست کار امر منفی کپه‌ی مدفوع است. نه این که او نمی‌فهمید خیلی خوب هم می‌فهمید کار امر منفی یا شورهای غمگین آن‌هایی هستند که قدرتِ تأثیرپذیری را در شرایطی که قدرت کنشگری لزوماً کاهش می‌یابد محقق می‌کند.

@Spaph

ژیل دلوز، سمینارهای آنتی ادیپ و هزار فلات

«نقد تمام‌عیار همواره شورشگرانه است؛ یورشی لجام‌گسیخته است به ارزش‌های مستقر و قوای حاکمه‌ای که بر آن‌ها تکیه دارند؛ نقد تمام‌عیار mise en cause یا به پرسش کشیدن کل افق معاصر است. نفی‌ای که هستۀ نقد تمام‌عیار را می‌سازد، غیردیالکتیکی است، دقیقاً به این دلیل که نگرش محافظه‌کارانۀ دیالکتیک را کنار می‌زند: چنین نقدی ذاتِ دشمنش را بازیابی نمی‌کند، و «آنچه را که کنار گذاشته شده، حفظ و ابقا» نمی‌کند (ر.ک.: پدیدارشناسی روح، قطعۀ 188). بنابراین، از احیای جادویی دیگری در درون همان خبری نیست، بلکه با آنتاگونیسمی محض و سازش‌ناپذیر سروکار داریم. ... نابودسازی بدون ملاحظه، فضا را برای نیروهای خلاقِ آزاد و اصیل به وجود می‌آورد. ... فقط کسی که می‌داند چگونه به نفی‌ای قدرتمند دست یازد، می‌تواند تأییدی واقعی به وجود آورد. نهِ نقدِ تمام‌عیار، نمودار ساختن نفی‌ای بی‌لجام، آزادی‌بخش است و فرد را به مرتبۀ بالاتری می‌رساند.»

@Spaph

مایکل هارت، «ژیل دلوز: نوآموزی در فلسفه»

قدرت‌های موجود (powers-that-be/pouvoir) فقط با با متأثر کردن ما نگاه‌مان می‌دارند، یعنی با تحقق قدرتِ تأثیر پذیری‌مان با تأثیرهای غمگین، و بی‌شک هزار راه برای این کار وجود دارد. و آن‌چه اسپینوزا در نظر داشت قدرتِ دولت و قدرتِ کلیسا بود. فکر می‌کرد قدرتِ دولت و قدرت كليسا اساساً قدرت‌هایی هستند که سوژه‌های‌شان را با متأثر کردن‌شان یا تأثیرهای غمگین کنترل می‌کنند. به بیان دیگر، قدرت در معنای pouvoir سوژه‌ها را افسرده می‌کند. این امر عملیاتِ بنیادینِ قدرت است؛ که ما را با غمگینی متأثر می‌کند و آشکارا به سرتاسر بازی تاوان دادن‌ها اشاره دارد؛ «اگر عاقل بودید پاداش می‌گرفتید»، به این دلیل است که اسپینوزا لذتِ پاداش را با تأثیرهای غمگین هم‌سو می‌داند، پاداش‌ها مثل تاوانی برای غمگینی بنیادینِ هستی هستند.

@Spaph

ژیل دلوز، سمینارهای آنتی ادیپ و هزار فلات

«اسپینوزا نیز مسیح فلاسفه است و بزرگ‌ترین فلاسفه چیزی بیش از حواریون او نیستند که یا به این راز تقرب می‌جویند یا از آن تبری می‌جویند. اسپینوزا: فیلسوف بی‌کران «شدن». اسپینوزا «بهترین» سطح درون‌ماندگاری* را نشان داده، برپا ساخته و به اندیشه درآورده است، یعنی ناب‌ترین سطح درون‌ماندگاری را، که نه به امر متعالی حواله می‌شود و نه هیچ امر متعالی‌ای را اعاده می‌سازد، و کم‌ترین توهم، احساس‌های بد و ادراک‌های مغلوط را القا می‌کند ... .»
@Spaph

ژیل دلوز و فلیکس گتاری، «فلسفه چیست؟» بخش اول: سطح درون‌ماندگاری

* به عوض ترجمه‌ی طرح‌صفحه‌ی درون‌مانی برای The plane of immanence، ترجمه‌ی سطح درون‌ماندگاری را جایگزین ترجمه کردم.

«تاریخ فلسفه باید نقشی را بازی کند کمابیش معادل با نقش کولاژ در نقاشی. تاریخ فلسفه بازتولید خود فلسفه است. در تاریخ فلسفه، یک شرح باید مثل همزادی راستین عمل کند و بیشترین اصلاح مختص یک همزاد را متحمل شود. می‌توانیم هگلی از حیث فلسفی ریشو یا مارکسی از حیث فلسفی شش تیغه را تصور کنیم، به همان طریقی که مونالیزایی سبیلو را. باید بتوانیم کتابی واقعی از فلسفه‌ی گذشته را بازگو کنیم انگار کتابی خیالی و جعلی باشد. می‌دانیم که بورخس سرآمد بازگویی کتاب‌های خیالی است.»

@Spaph

ژیل دلوز، تفاوت و تکرار

«آنتونیو نگری، با کتاب عظیمی که در زندان نوشته است، فهم ما از اسپینوزا را از جهات بسیاری عوض و احیا می‌کند. نگری به‌راستی و عمیقاً یک اسپینوزایی است».
- ژیل دلوز

@Spaph

#دوشنبه_ها_با_نگری
🎥 نسخه‌ی کامل و باکیفیت «آنتونیو نگری: شورشی که هرگز پایان نمی‌یابد.»

🔹 این مستند بە کارگردانی الکساندر ولتز و آندرس پیچلر به تهیه‌کنندگی کریستن بیتز در سال ۲۰۰۵ منتشر شده است. در این مستند شاهد چم‌‌وخم‌های زندگی فیلسوفی هستیم که شاید بتوان او را همچون متفکر محبوبش، اسپینوزا، قسمی «نابهنجاری وحشی» دانست. نگری آثار بسیاری نوشتە است که از جملە مهمترین آن‌ها می‌توان بە «دکارت سیاسی»، «نابهنجاری وحشی»، «شورش‌ها: قدرت مٶسس و دولت مدرن»، و آثار مشترکش با مایکل هارت از قبیل «امپراتوری»، «انبوه‌خلق»، «جمهور»، و «مجتمع» اشارە کرد. اما همزمان، او را به نوعی رهبر جنبش «اتونومیا» در ایتالیا نیز می‌دانند، جنبشی که ده سال بعد از می ۶۸ نیز به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه ... .

#آنتونیو_نگری، #مایکل_هارت، #پارسا_حبیبی، #الکساندر_ولتز، #آندرس_پیچلر

🔶 ترجمه‌ی پارسا حبیبی

✔️ لینک آپارات (برای دانلود نسخه‌های کم حجم‌تر می‌توانید از گزینه‌ی دانلود آپارات استفاده کنید):
Aparat.com/v/ovOmy
✔️ لینک نسخه‌ی کامل و باکیفیت (حجم تقریبی یک گیگ):
https://t.me/Spaph/252
© اسپینوزا و فلسفه

🖇 @Spaph & @MSandUS

«هدف دولت تبدیل انسان‌ها از موجوداتی عقلانی به جانوران با عروسک‌های خیمه شب‌بازی نیست، بلکه به عکس، هدف توانا ساختن آن‌ها برای بسط و توسعه ذهن‌ها و بدن‌هایشان در امنیت، استفاده از عقلشان بدون قید و بند و ممانعت از ستیزه و سوءاستفاده متقابل شرورانه‌ای است که نفرت، عصبانیت یا فریب محرک آن است. لذا هدف دولت، در واقع آزادی است.»

@Spaph

اسپینوزا، رساله‌ الهیاتی سیاسی

«دولت دموکراتیک نه یک آرمان بلکه نیرویی واقعی است که وضعیت فعلی امور را از میان برمی‌دارد وضعیتی که در آن وجه مشخصۀ دولت ترس، ترور و مرگ است. بنابراین دموکراسی اسپینوزایی فرمی از حکومت نیست بلکه به عکس قسمی فعالیت اجتماعی ناظر بر دگرگونی است، قسمی ″ابدی شدن″».

@Spaph

آنتونیو نگری، دموکراسی و ابدیت از نظر اسپینوزا

«اسپینوزا ضد اورول است. تقلیل و کنترل مطلق معنای واژگان از نظر او امری است تصور‌ناپذیر و به همین میزان تقلیل مطلق فردیت از رهگذر توده یا تقلیل توده از طریق جذب شدن درون فردیت مستقر در قدرت. این موارد افراطی که نفی‌ها یا تجسمات رادیکال مرگ حاضر در خود زندگی‌اند، قصه‌هایی هستند به لحاظ فیزیکی محال و در نتیجه به لحاظ فکری بی‌فایده و به لحاظ سیاسی فاجعه‌بار.»

@Spaph

اتی‌ین بالیبار، اسپینوزا: ضد اورول: ترس [از] توده‌ها

«انسان آزاد زاده نمی‌شود، بلکه به انسان آزاد تبدیل می‌شود انسان از رهگذر دگردیسی‌ای آزاد می‌شود که بدن و ذهن وی در آن، با عمل مشترک عشق را در عقل بازشناسی می‌کنند. بدین سان امر ابدی در پراکسیس برسازنده زندگانی کند و پراکسیس برسازنده ما را ابدی می‌سازد.»

@Spaph

آنتونیو نگری، دموکراسی و ابدیت از نظر اسپینوزا

اسپینوزا به معنای واقعی یک متفکر «رادیکال» است، دقیقاً بدان معنا که به عوض پرداختن به سیمپتوم‌‌های وضعیت (و چه‌بسا تقبیح و ناسزاگویی در مورد خطاهای آشکار و بدیهی انبوه‌خلق) به ریشەها یا علل اصلی بیماری می‌پردازد. از همین رو، اسپینوزا به نقد دولت پنهان‌کار (secret d'Etat) یا پنهان‌کاری دولتی بر‌می‌آید که بنا به «مصلحتِ دولت» (raison d'état)، مسائلی "حساس و حیاتی" را از دید انبوه خلق مخفی نگه می‌دارد. غافل از آن‌کە این امر پیامدی بس خطرناک برای خود پنهان‌کاران در پی دارد و آن هم تهدید همیشگی فروپاشی دولت است. زیرا، انبوه خلقی را که فاقد شناخت کافی است شاید بتوان برای مدتی فریفت و «مدیریت» کرد، اما انبوه خلق در صورت برانگیخته شدن، در هر زمانی، به‌راحتی می‌تواند عمر هر حکومتی پایان دهد. از همین روست که اسپینوزا می‌گوید: «بزرگ‌ترین تهدید برای هر حکومتی شهروندان آن هستند نه دشمنان خارجی.»

@Spaph

«اخلاق اسپینوزا هیچ ربطی به اخلاقیات ندارد؛ او اخلاق را به منزله قسمی کردارشناسی، به سخنی دیگر، به مثابه ترکیبی از سرعت های تند و کند، ترکیبی از ظرفیت‌ها برای تأثیرگذاری و تأثیرپذیری بر این سطح درون ماندگاری، تصور می‌کند. به همین دلیل است که اسپینوزا ما را به انجام دادن امور به شیوه خویش فرامی‌خواند: شما از پیش نمی‌دانید که قادر به انجام دادن چه چیزهای خوب با بدی هستید؛ شما از پیش نمی‌دانید بدن یا ذهن، در مواجهه‌ای معین، بنا به ترتیبی مشخص، در ترکیبی معین، قادر است چه کارهایی انجام دهد.»

@Spaph

ژیل دلوز، اسپینوزا و ما

✅ اگر تلگرام پريميوم دارید، می‌تونید از طريق دکمه زير کانال رو بوست(تقویت) کنید.♥️🌹


https://t.me/Spaph?boost

«هر کدام از ما تلاش می‌کنیم تا بدان‌جا که می‌توانیم همه را وادار کنیم عاشق چیزی باشند که دوست می‌داریم و از چیزی نفرت داشته باشند که ما از آن متنفریم»
اخلاق، بخش سوم، نتیجه‌‌ی قضیه‌ی ۳۱

@Spaph

اسپینوزا در اخلاق می‌گوید که عشاق در عشق خود ثبات ندارند؛ از طرفی قصد دارند که معشوقه‌ی آن‌ها در نظر دیگران «خیر» باشد و از طرفی بیم آن را دارند که نکند دیگران، معشوقِ خیر او را از دستانش بربایند. به بیانی دیگر در اینجا، تعارضی مابین افتخار، یا جاه‌طلبی، با طمع رخ می‌دهد؛ عاشق به معشوق خود افتخار می‌کند و سعی می‌کند این افتخار را به همگان نشان دهد. اما طمع او، او را می‌ترساند که ممکن است رقبایی برای او پیدا شوند؛ این عاطفه سبب می‌شود که عاشق آرزو کند که دیگران خیر اعلابودنِ معشوقه‌اش را باور نکنند. بنابراین ستایدن معشوق نزد دیگران و تلاش برای اثبات خیربودنِ معشوق، همواره با قسمی ترسِ ناشی از طمع همراه است.

«ضروری است که هم قدرت و هم فقدان قدرت طبیعت‌مان را بشناسیم، بدین ترتیب می‌توانیم تعیین کنیم که عقل در تعدیل تأثیرات چه می‌تواند انجام دهد و چه نمی‌تواند.»

@Spaph

اسپینوزا، اخلاق