ایده مفهومی «پروژه کریسالیس» که در مسابقه طراحی Project Hyperion برنده شده، سفینه‌ای غول‌پیکر به طول ۵۸ کیلومتر را به تصویر می‌کشد که توانایی حمل ۲۴۰۰ نفر را برای سفر میان‌ستاره‌ای دارد.

مقصد این سفر، سیاره‌ای فراخورشیدی با احتمال سکونت است و مسیر یک‌طرفه آن حدود ۴۰۰ سال طول می‌کشد. در این مدت، نسل‌های متوالی از مسافران در فضا متولد شده و زندگی خواهند کرد.

کریسالیس با طراحی استوانه‌ای و چرخش مداوم، گرانش مصنوعی ایجاد می‌کند. از شرایط خاص پیش از پرواز، زندگی ۷۰ تا ۸۰ ساله نسل نخست مسافران در محیط ایزوله قطب جنوب برای سازگاری با شرایط سفینه عنوان شده است.


@SpacePassengers

🧠 ناسا داره یه ربات طراحی می‌کنه که مثل مار حرکت می‌کنه...
ولی نه روی زمین — توی یخ، لوله‌های گدازه، و حتی زیرسطح قمر زحل! 🌌
✅ این ربات هوشمند EELS نام داره (Exobiology Extant Life Surveyor)
و مخصوص جاهایی ساخته شده که هیچ کاوشگر دیگه‌ای نمی‌تونه بره.
🎯 هدف؟ پیدا کردن نشونه‌هایی از زندگی فرازمینی!
از یخ‌های انسلادوس (قمر زحل) تا تونل‌های ناشناخته‌ی دیگر دنیاها...


@SpacePassengers

پروفسور ریچارد فاینمن نازنین در باب این‌که آدم‌های معمولی هم می‌تونن فیزیک کوانتوم یاد بگیرن و بدون استعداد، ولی با صرف تلاش و انگیزه و ممارست یه دانشمند مثل خودشون بشن!

خودش می‌گه: «من یه آدم معمولی بودم که حسابی خوندم و یاد گرفتم.»


@SpacePassengers

دانشمندان سنگین‌ترین سیاه‌چاله جهان را با جرم ۳۶ میلیارد برابر خورشید کشف کردند!

کهکشانی بسیار پرجرم که میلیاردها سال نوری از زمین فاصله دارد، ممکن است سنگین‌ترین سیاه‌چاله جهان را در خود جای داده باشد.

D4-mcid4
یک سیاه‌چاله‌ی فوق‌العاده عظیم که در کهکشانی در فاصله پنج میلیارد سال نوری پنهان شده است، پرجرم‌ترین سیاه‌چاله‌ای محسوب می‌شود که به‌طور مستقیم اندازه‌گیری شده است. جرم این ابرغول کیهانی به بیش از ۱۰ هزار برابر سیاه‌چاله کلان‌جرم مرکز کهکشان راه شیری و حدود ۳۶ میلیارد برابر خورشید ما می‌رسد.

توماس کولت، اخترفیزیکدان و کیهان‌شناس در دانشگاه پورتسموث بریتانیا و نویسنده‌ی مطالعه‌ای که سیاه‌چاله‌ی مورد بحث را بررسی کرده است، می‌گوید: «این سیاه‌چاله یکی از ۱۰ سیاه‌چاله‌ی عظیم کشف‌شده تاکنون و احتمالاً سنگین‌ترین از بین آن‌ها است. جرم آن با کهکشانی کوچک در یک تکینگی برابری می‌کند.»

سنگین‌ترین سیاه‌چاله کلان‌جرم دنیا در فاصله‌ی تقریباً پنج میلیارد سال نوری از ما در کهکشان «نعل اسبی» قرار دارد که یکی از پرجرم‌ترین کهکشان‌های شناخته‌شده است.

ادامه مطلب را اینجا بخوانید

@SpacePassengers

اثبات آهسته شدن زمان
چرا ساعت های متحرک آهسته تر کار میکنند؟
«برایان گرین»


@SpacePassengers

هر چه بیشتر بدانی، واقعیت بدتر بنظر می‌رسد؛
هر چه کمتر بدانی، خوشحال‌تر هستی!


@SpacePassengers

فیزیکدانان می‌گویند زمان سه بعد دارد، نه یک بعد!

دکتر گونتر کلتچکا از دانشگاه آلاسکا فربنکس در مقاله‌ای (ژوئن ۲۰۲۵) پیشنهاد کرده که زمان، برخلاف تصور سنتی ما، تنها یک خط پیش‌رونده‌ی واحد نیست، بلکه سه بُعد مستقل دارد؛ درست مثل فضا. در این دیدگاه، کل کیهان بر پایه‌ی یک ساختار شش‌بعدی (سه بُعد زمان + سه بُعد فضا) بنا شده است.

🔹 تفاوت اصلی با فیزیک کلاسیک
تا امروز، مدل پذیرفته‌شده "چهاربعدی" بود: سه بُعد فضا و یک بُعد زمان (اسپیس‌تایم اینشتین). اما در این نظریه، زمان "بافت اصلی" هستی است و فضا تنها محصول یا برون‌داد این چندبُعدی‌بودن زمان به حساب می‌آید.

🔹 چرا مهم است؟
این ایده فراتر از یک بازی ریاضی است. کلتچکا می‌گوید فرمول ریاضی او می‌تواند ویژگی‌های بنیادی ذرات ـ مثل جرم الکترون، میون و کوارک‌ها ـ را توضیح دهد و حتی آن‌ها را پیش‌بینی کند؛ مسئله‌ای که فیزیک استاندارد هنوز به‌طور کامل حل نکرده.

🔹 چالش بزرگ فیزیک: وحدت
بزرگ‌ترین مشکل امروز علم، ناسازگاری نسبیت عام اینشتین (که گرانش را توضیح می‌دهد) با مکانیک کوانتومی است.

ادامه مطلب رو اینجا بخونید...

📄 منبع

@SpacePassengers

به NGC 460 خوش آمدید! 💫

🌀 در این نمای هابل، یک خوشه ستاره‌ای باز از میان ابرهای گازی مه‌آلود و پیله مانند می‌درخشد.
خوشه‌های باز مانند NGC 460 از ده‌ها هزار ستاره تشکیل شده‌اند که توسط گرانش به هم پیوسته‌اند.
این خوشه‌ها عموما حاوی ستارگان جوانی هستند که ممکن است با گذشت زمان به سمت بیرون و به درون کهکشان‌های خود مهاجرت کنند.
ستارگان NGC 460 ممکن است روزی در ابر ماژلانی کوچک پراکنده شوند، که یکی از نزدیکترین همسایگان کهکشانی راه شیری در فاصله حدود ۲۰۰۰۰۰ سال نوری است.


@SpacePassengers

🌊 جذر و مد دریاها و اقیانوس ها چطور اتفاق میوفته؟

🌔 از آنجا که ماه یک جسم نسبتاً بزرگ در فضا است که بسیار به زمین نزدیکه، گرانش آن در واقع آب زمین را به سمت خود می‌کشد. هرجا که ماه وجود دارد و همانطور که ماه به دور زمین می‌چرخد ​یک برآمدگی به وجود می‌آید که تا زمانی که ماه در فراز آن ناحیه قرار دارد این برآمدگی وجود خواهد داشت.


@SpacePassengers

برخی دانشمندان و فیزیکدانان تئوری‌ای دارند که می‌گوید کیهان ما شبیه به یک مغز عظیم عمل می‌کند. اتصالات کهکشان‌ها در مقیاس کلان بسیار شبیه شبکه‌های عصبی مغز انسان است. حتی نحوه انتقال انرژی و اطلاعات در این شبکه‌های کیهانی با مکانیزم‌هایی که در مغز رخ می‌دهد، شباهت‌های عجیب و غیرقابل‌انکاری دارد.

یعنی شاید ما فقط یک فکر در ذهن یک موجود عظیم‌تر هستیم!

پژوهشگران شباهت‌های جالبی بین ساختار شبکه عصبی مغز انسان و شبکه کهکشانی کیهان یافته‌اند. در مطالعه‌ای که در مجله «Frontiers in Physics» منتشر شد، اخترفیزیکدان فرانکو وازا و جراح مغز و اعصاب آلبرتو فلتی نشان دادند که توزیع نوسانات درون شبکه عصبی مخچه در مقیاس‌های میکرومتری تا میلی‌متری، شباهت‌هایی با توزیع ماده در شبکه کیهانی دارد. این شباهت‌ها در ساختار و توزیع اتصالات در هر دو سیستم مشاهده

Source

@SpacePassengers

تصاویر نادری که وب‌سایت علمی Cosmic Adventure منتشر کرده، لحظه برخورد یک سنگ فضایی به سطح #ماه را نشان می‌دهد. این برخورد به انفجار شدید و شکل‌گیری یک دهانه تازه روی سطح ماه منجر شد.⁣
⁣

@SpacePassengers

المپیاد نجوم ایران امسال با اقتدار تو دنیا اول شده
نه تنها هر 5 نفر #طلا شدن بلکه 3 نفر اول دنیا هم از #ایران بوده

افسوس که در حال حاضر تو ایران بهشون بها نمیدن 💔


@SpacePassengers

همه چیز از اینجا شروع شد...

از غارهای تاریک و آتش‌های ابتدایی...
از نقاشی روی سنگ تا لمس ستاره‌ها…
انسان، از هیچ به همه‌چیز رسید.
ولی شاید همین "همه‌چیز"، پایان ما باشد.
جنگ، تکنولوژی افسارگسیخته، تغییرات اقلیمی، یا شاید فقط سکوتی کیهانی…
هیچ‌کس نمی‌داند پایان انسان چگونه خواهد بود... اما شروعش را زمین هنوز به یاد دارد.

🌍✨ ما فرزندان سنگ و آتش بودیم… شاید روزی خاکستر دوباره خانه‌مان شود.


@SpacePassengers

🔭 از فاصله ۱۸۰ میلیون مایلی، Psyche این عکس را از زمین گرفته است.
فقط کمی درخشش در تاریکی. با نگاه کردن به آن، نمی‌توانم جلوی خودم را بگیرم و به این فکر نکنم که آن نقطه کوچک، خانواده‌ام، دوستانم و تمام بشریت را از ابتدای منظومه شمسی در خود جای داده است.
این واقعاً حس عجیبی داره.


@SpacePassengers

⁉️ چرا فضا با وجود این همه ستاره تاریک است؟

✅ این معمای معروف که نخستین بار در سـدهٔ شـانزدهم مـطرح شد، اکنون با نام پارادوکس اولبرس شناخته می‌شود. در سال 1823 ویلهلم اولبرس، منجم آلمانی، این مـعما را به ساده‌ترین شکل بیان کرد: در عالمی نامتناهی، که همه جای آن با ستاره‌هایی بـه اندازه‌های متناهی اشغال شـده اسـت، هر خط دید در هر راستا، هنگامی که در فضا امتداد پیدا کند، در نهایت باید با سطح ستاره‌ای برخورد کند، در نهایت باید با سطح تمام آسمان را بپوشانند. اگر تمام ستاره‌ها شبیه خورشید بـاشند، هر نقطه از آسمان باید به درخشنده‌گی قرص خورشید باشد.

اولبرس اگرچه برخلاف آن‌چه معروف است کاشف این معما نیست، اما به‌هرحال آن را به صورت روشنی بیان کرد و نشان داد که حتا اگر سـتاره‌ها بـه‌طور نامرتب و به صورت خوشه‌ای توزیع شده باشند نیز این معما هم‌چنان به قوت خود باقی است.


@SpacePassengers

بهترین خاطره سال ۲۰۲۰ این بود که وقتی انسانها به خاطر کرونا در قرنطینه بودند، حیوانات آزادانه در طبیعت سیر میکردند. ❤️

@SpacePassengers

سالگرد ثبت نخستین تصویر زمین از مدار ماه؛ میراث ماندگار ماموریت لونار اوربیت ۱ 🌔

💫 ناسا در ۲۳ اوت ۱۹۶۶ نخستین تصویر زمین را از مدار ماه ثبت کرد؛ تصویری تاریخی که توسط فضاپیمای بدون سرنشین لونار اوربیت ۱ گرفته شد.


@SpacePassengers

اونایی که می‌خوان فضانورد بشن به دنبال کشف رازهای بی‌پایان جهانن

Astronomer 🧑🏻‍🚀👩🏻‍🚀🪐

آیا شما هم این رویا رو دارید 👍👎


@SpacePassengers

🌌 ستاره نوترونی | Neutron Star

ستاره نوترونی زمانی شکل می‌گیرد که یک ستاره پرجرم، حدود ۱۰ تا ۲۵ برابر خورشید، سوخت هیدروژن خود را تمام کرده و در انفجار عظیم ابرنواختری فرو می‌پاشد.

هسته‌ی باقی‌مانده، تحت فشار گرانشی شدید، در کره‌ای به قطر تنها ۲۰ کیلومتر فشرده می‌شود. اگر جرم این هسته بین ۱٫۴ تا ۳ جرم خورشیدی باشد، گرانش آن چنان قدرتمند است که پروتون‌ها و الکترون‌ها ترکیب می‌شوند و نوترون‌ها را شکل می‌دهند؛ و ستاره‌ای تقریباً تمام‌نوترونی پدید می‌آید.

ساختار این اجسام شگفت‌انگیز احتمالا از پوسته‌ای جامد (غالبا آهنی) و درونی فوق‌چگال با حالت مایع‌مانند تشکیل شده است.

ستاره‌های نوترونی کوچک‌ترین و چگال‌ترین ستارگان شناخته‌شده‌اند؛ آزمایشگاه‌هایی طبیعی برای بررسی ماده در شدیدترین شرایط کیهان.


@SpacePassengers

کل پرتاب‌های فضایی به تفکیک کشورها 🌍✨

این ویدیو نشان می‌دهد از سال ۱۹۵۷ تا ۲۰۲۴، چه تعداد اشیای فضایی توسط کشورهای مختلف به مدار زمین فرستاده شده‌اند؛ از ماهواره‌ها و کاوشگرها گرفته تا فضاپیماهای سرنشین‌دار و ماژول‌های ایستگاه فضایی.

منبع داده: دفتر امور فضای ماورای جو سازمان ملل متحد (UNOOSA) 📊

هر کشور با رنگ مخصوص نمایش داده شده:
🔵 ایالات متحده
⚪ روسیه
🔴 چین
🟢 سایر کشورها

مسابقه فضایی را در گذر زمان ببینید، به‌ویژه نقطه عطف سال ۲۰۱۹؛ زمانی که آمریکا برای نخستین بار با اختلاف قابل‌توجهی از روسیه پیشی گرفت. 🚀

حقایق جالب:

تا ۲۰۲۴ بیش از ۲۰٬۰۰۰ شیء به فضا پرتاب شده است.

ایالات متحده با ۱۱٬۰۰۰ پرتاب رکورددار جهان است.

بیشتر این اشیاء، ماهواره‌ها هستند.

داده‌ها حدود ۸۸٪ از کل پرتاب‌های فضایی ثبت‌شده را پوشش می‌دهند.



@SpacePassengers