I see the darkness where you see the light..

کسی نمی‌پرسد پشتِ این خوبم‌های تکراری، چه ویرانه‌ای پنهان شده‌است...

گاهی باید بگذاری آدم‌ها درباره‌ات اشتباه کنند؛
اصلاح کردنِ تمام برداشت‌های غلط،
کارِ فرسوده‌کننده‌ای‌ست..

پر از حرفی، اما بی‌میل به گفتن...

02:58
Ooh oh
Ooh oh
Ooh oh
Ooh oh

امشب که خبر اکران و نقدهای به‌شدت مثبت فیلم Primetime رو شنیدم، واقعا هیجان‌زده شدم!

«رابرت پتینسون» برام یکی از جذاب‌ترین و کاریزماتیک‌ترین بازیگرهای حال حاضر سینماست. انتخاب‌های اخیرش فوق‌العاده‌ست؛ مخصوصا فیلم قبلیش Mickey 17 (میکی ۱۷) که برام به‌شدت قابل تامل بود؛ یک شاهکار پر از حرف، حقیقت و کمدی سیاه که به بهترین شکل نشون داد پتینسون چطور می‌تونه تو عجیب‌ترین نقش‌ها غرق بشه و ما رو با خودش به دنیای تاریک و بی‌رحم فیلم ببره.

و حالا فیلم Primetime! این دقیقا همون سینمای جسورانه و متفاوتیه که ازش انتظار داریم. با این نقدهای مثبت، این فیلم رسما تبدیل شده به دومین اثری که بی‌صبرانه منتظر دیدنش هستم.

فیلمی که شدیدا منتظر پخشش هستم فیلم The Odyssey (اودیسه) کریستوفر نولانه.

یه پیشنهاد:
می‌دونستید کریستوفر نولان برای اودیسه کل تیم رو برده وسط دریا و داره با طوفان واقعی می‌جنگه؟ قبل از اکران برید مقالات پشت صحنه‌‌اش رو بخونید، واقعا خفن و دیوونه‌کننده‌ست!
وقتی بفهمید نولان چطور این غول رو ساخته، موقع تماشا بیشتر کیف می‌کنید.
این اطلاعات باعث میشه موقع دیدن فیلم، جزئیاتی رو ببینید که بقیه متوجه نمیشن :)

#رابرت_پتینسون #Primetime #میکی۱۷ #کریستوفر_نولان #اودیسه #TheOdyssey #سینما #کمدی_سیاه #نقد_فیلم

عشق به انسان، با عشق به تندیس فرق دارد. اولی پذیرشِ تمامِ ابعادِ یک وجود است، دومی تلاش برای تراشیدنِ او به شکلی که ما می‌پسندیم.
هیچ‌کس حق ندارد خود را مرجعِ مطلقِ درستی بداند و بر اساس آن قضاوت کند یا برچسب بزند.
دوست داشتنِ واقعی یعنی احترام به استقلالِ فکری و شخصیتیِ طرف مقابل، نه تلاش برای همسان‌سازی او با الگوهای ذهنی خودمان.
رابطه‌ای که در آن یکی مدام در حالِ آموزش یا اصلاحِ دیگری باشد، دیگر رابطه نیست؛ کلاسِ درس است. و آدم‌ها در کلاسِ درس عاشق نمی‌شوند، فقط خسته می‌شوند.

رَستان