شاید باید پذیرفت که گاهی بستر خواب،
نه محلِ خاموش شدن،
بلکه فضایی است برای هضم کردنِ سنگینیِ روز...

اینجا فقط ایستگاهِ تعویضِ خستگی‌هاست.
افکار مثلِ گرد و خاکِ بعد از طوفان، آرام‌آرام روی همه‌چیز می‌نشینند...

- رَستان
پس از کار

2:58
Ooh oh
Ooh oh
Ooh oh
Ooh oh
'Cause you brought out the best of me
A part of me I'd never seen
You took my soul wiped it clean
Our love was made for movie screens
But if you loved me
Why did you leave me?...

Ben bu sevdayı yemin bildim, söz bildim Ben bu sevdayı kutsal bildim..

خستگی‌ام از جنسِ فرسودگی نیست، از جنسِ "تداوم" است؛
از این‌که جهان بی‌وقفه می‌چرخد و ما را با خود می‌کشد،
بی آن‌که فرصتی برای - بودن - بدهد.

دلم توقف می‌خواهد؛ نه گریز، بازگشت به نقطه‌ی صفر.
جایی که زمان دیگر خطی مستقیم نباشد، دایره‌ای شود دورِ یک فنجان چای،
و هر جرعه‌اش، مکثی باشد بر لبه‌ی ابدیت.

طبیعت در این سکوت، تنها منظره نیست؛
آینه‌ای است که در آن، هیاهوی درون فرو می‌نشیند.
درختان نمی‌شتابند، رودخانه مقصدی ندارد،
و باد، فقط نفسِ زمین است که آرام می‌وزد...


- رستان

دلم مسافرت می‌خواهد..
شاید سفرِ چندروزه، جابه‌جایی در مکان نباشد؛
که مهاجرتی باشد از زمانِ ساعت به زمانِ حضور؛
تا دوباره بفهمیم:
زندگی کردن، دویدن نیست؛
گاهی فقط ایستادن است و تماشای رقصِ بخارِ چای در نورِ عصرگاه،
و شنیدنِ صدای خاموشِ هستی
که زیرِ پایمان، آرام و بی‌صدا، ادامه دارد...

به وقتِ خستگی‌ها..

I see the darkness where you see the light..

کسی نمی‌پرسد پشتِ این خوبم‌های تکراری، چه ویرانه‌ای پنهان شده‌است...

گاهی باید بگذاری آدم‌ها درباره‌ات اشتباه کنند؛
اصلاح کردنِ تمام برداشت‌های غلط،
کارِ فرسوده‌کننده‌ای‌ست..

پر از حرفی، اما بی‌میل به گفتن...