در «نمیدونم چی باید بگم»ترین حالتِ ممکن، برای چهارمین بار ی کانال زدم و میو :>

هروقت از زندگی و زیستن گله می‌کنم و دلم نمی‌خواد دیگه باشم؛ یه جوری بهم ثابت می‌کنه که هیچ راه فراری وجود نداره!
آدم مجبوره تا آخرین قطره، پای زندگی بمونه و برای هر بخشش جداگونه بجنگه. یه روز برای آرامش، یه روز برای امید، یه روز هم صرفاً فقط برای زنده موندن ...

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند؛
اما برای من همه‌چیز بیش‌از حد جدی بود ...
من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش‌از حد حس میکردم؛
و این استعداد، راه را بر هر گونه آسودگی و سبک‌سری می‌بست!