در «نمیدونم چی باید بگم»ترین حالتِ ممکن، برای چهارمین بار ی کانال زدم و میو :>

هروقت از زندگی و زیستن گله می‌کنم و دلم نمی‌خواد دیگه باشم؛ یه جوری بهم ثابت می‌کنه که هیچ راه فراری وجود نداره!
آدم مجبوره تا آخرین قطره، پای زندگی بمونه و برای هر بخشش جداگونه بجنگه. یه روز برای آرامش، یه روز برای امید، یه روز هم صرفاً فقط برای زنده موندن ...

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند؛
اما برای من همه‌چیز بیش‌از حد جدی بود ...
من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش‌از حد حس میکردم؛
و این استعداد، راه را بر هر گونه آسودگی و سبک‌سری می‌بست!

همه‌چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگـنای شب به یاد می‌آورید. قلب شما آنجاست ...

‏-چارلز بوکوفسکی

اسم شب: باید ندونی چی‌و فراموش کردی، وگرنه فراموش نکردی..!

انسان اشرف مخلوقاته؟!
همین انسان که حتی نمیتونه خودشو از دست افکارش نجات بده؟!

زنده نبود. مُـرده هم نبود. هیچ چیز نبود. فقط بود. اما در هیچ کدام از لحظه هایش، حضور نداشت.

برای اینکه هروقت ترکی قشنگ گوش میدادیم میگفت: «چشمات‌و ببند وُ فکرکن رسیدی استانبول،
تو راهِ فرودگاه به شهر؛ یه کوچولو هوا اَبری و خنکه وُ منتظری برسی اولین جایی که دیدی، کوله به دوش،
یه چای کمرباریک بخوری و سربالاییُ بگیری تا برسی به هاستل …
با ترجمه‌ش ممکنه گریه کنم ولی کیف مطلقه :›

به زندگی بزرگسالی نمره ۲ از ۱۰ رو می‌دم، با ارفاق.

هر پنج دقیقه یک‌بار با خودم می‌خونم:
"أهواك
و اتمنى لو انساك،
و انسى روحی ویاك."
…

-آرزوها؟!
+خـود را می‌بازند؛
در همآهنـگیِ بی‌رحـمِ هزاران در …
-بسته؟!
+آری، پیوســـته بسته بسته …

اگه سیگاری بودم، یه شبایی رو تا صبح به آسمون زُل می‌زدم وُ پشت به باد، سیگار می‌کشیدم …

تو بیوش نوشته بود:
«دیگر نه بَرَم دل، نه به کس دل‌ بسپارم؛
من مهرهٔ بازندهٔ این کهنه قمارم …»