در «نمیدونم چی باید بگم»ترین حالتِ ممکن، برای چهارمین بار ی کانال زدم و میو :>

هروقت از زندگی و زیستن گله می‌کنم و دلم نمی‌خواد دیگه باشم؛ یه جوری بهم ثابت می‌کنه که هیچ راه فراری وجود نداره!
آدم مجبوره تا آخرین قطره، پای زندگی بمونه و برای هر بخشش جداگونه بجنگه. یه روز برای آرامش، یه روز برای امید، یه روز هم صرفاً فقط برای زنده موندن ...

دیگران می‌توانستند وقایع را به مستی و شوخی بگذرانند؛
اما برای من همه‌چیز بیش‌از حد جدی بود ...
من همیشه رنج‌ها و ترس‌ها را بیش‌از حد حس میکردم؛
و این استعداد، راه را بر هر گونه آسودگی و سبک‌سری می‌بست!

همه‌چیز در آخرین آدمی خلاصه می‌شود که در تنگـنای شب به یاد می‌آورید. قلب شما آنجاست ...

‏-چارلز بوکوفسکی

اسم شب: باید ندونی چی‌و فراموش کردی، وگرنه فراموش نکردی..!

انسان اشرف مخلوقاته؟!
همین انسان که حتی نمیتونه خودشو از دست افکارش نجات بده؟!

زنده نبود. مُـرده هم نبود. هیچ چیز نبود. فقط بود. اما در هیچ کدام از لحظه هایش، حضور نداشت.