2:10
از بس تی اسمه من بزومه هی فریاد
تموم شهر تی اسمه بیته یاد...

روزم برای خودم مبارک✨️🫠

اینکه چند هفته نیستی ازم خبر نداری و اسمم یادت نمیاد ولی من موقع نا امیدیا، خستگیا، بی حوصلگیا تورو کنارم تصور می کنم، بهت فکر می کنم حالم خوب می شه و لبخند می آد رو لبم، اینکه موقع خوشحالیا هنوز دلم می خواد بهت زنگ بزنم و اولین نفر با تو درمیونش بذارم و بگم بیای جام، اینکه وقتی می رم اینستا توی آنلاین شاپا هرچی به چشمم می خوره رو می خوام بگیرم بهت کادو بدم، اینکه حتی به فکرتم خیانت نمی کنم و بهت توی ذهنم متعهدم، اینکه با وجود این همه آدم دورم تنها آدم توی قلب منی. اینکه هنوز دارم راجبت می نویسم. اینکه دلتنگتم و هنوز کسی نتونسته جاتو بگیره داره فاکینگ نا امیدم می کنه. یعنی تا کی قراره نباشی و من به زندگی کردن باهات ادامه بدم؟

موهات یه دشت بزرگ پر از لاله‌های مشکی و خوش بوعه، انقدر خوشبو که دلم میخواد ساعت ها نفس بکشمت.

...:

‏«می‌خواهم بروم، به جایی بروم که واقعاً جای من باشد‌، جایی که با آن جور دربیایم...»
‌
- تهوع؛ ژان پل سارتر.

دیدار یار غایب دانی چه ذوق دارد؟
ابری که در بیابان بر تشنه ای ببارد!

من میتونم شبانه روز بهت فکر کنم، به خودت، موهات، چشات و تمام خاطره هایی که تو خیالم ساختم، ولی وقتی دیدمت حتی نیم نگاهی‌ام بهت نکنم. من میتونم وقتی بغض کردم و ناراحتم، ساعت ها باهات بگم و بخندم. من میتونم عکساتو نگاه کنم و بهت پیام ندم که این همه زیبایی رو چرا ازم دور کردی؟ من میتونم از حسادت بمیرم، ولی بهت نگم اون که باهاش خوبی و میخندی داره منو حرص میده. من میتونم با بی رحمی به آدمی که داره میمیره نگاه کنم و کمک نکنم. من حتی وقتی تو باتلاق بدبختی گیر کردمم، لبخند میزنم. آره، من از اون چیزی که فکر میکنی خیلی ترسناک ترم.

بهترین دیس بک تاریخ رو افشین یداللهی میزنه که میگه:
تا آخر عمر درگیر من خواهی بود،
و تظاهر میکنی که نیستی
من میدانم به کجای قلبت شلیک کردم..!
تو دیگر خوب نخواهی شد!

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم
باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

روزت مبارک مو فرفری✨️

چه لذت‍‍ی بالاتر از اینه که یه نفر بتونه با بودنش بهانه قشنگی باشه برای خنده های از ته دلت :)
1403/3/3💜✨️

+ رنج واقعی؟
- دور افتادن از آدمی که نزدیک‌ترین فاصله‌ رو باهاش داشتی.

من ممکنه شبانه روز دلتنگه آدمی باشم
که اگه برگرده به هیچ وجه دیگه قبولش
نکنم‌ تو زندگیم ، بحث علاقه نیست،
بحث دوست داشتن یا نداشتن اون شخص
نیست، بحث آزار و عذابیه که با رفتنش
به روحم تحمیل کرده و دوباره نمیخوام‌
تکرار بشه.

یه جایی هست که به خودت میای
میبینی مدتهاست نه عکساشو نگاه
کردی، نه پروفایلشو چک کردی
و نه حتی آخرین باری بهش فک کردی
رو یادته، احساس رهایی خالصه.

چرا
وقتی
خدایِ
من
بودی؛
رفتی
بنده
یکی
دیگه
شدی؟!

شب، شب که می‌شه خیلی چیزا عوض می‌شه، انگار زورِ آدم به غم‌ها نمی‌رسه.

+++

“ترک ما کردی برو هم‌صحبت اغیار باش
یار ما چون نیستی با هر که خواهی یار باش”.