پیمان دفاعی عربستان و پاکستان (SMDA) یک تعهد دفاعی متقابله ، اما فعال‌سازی آن مشروط به شرایط خاص، ارزیابی تهدید، منافع ملی هر دو طرف و اجماع داخلی/بین‌المللیه .

پاکستان در جریان جنگ ۴۰ روزه مستقیماً به ایران حمله نکرد، چون :

یک : ماهیت حملات و سطح تهدید

حملات ایران به عربستان (با پهپاد و موشک به تأسیسات نفتی، پایگاه‌ها یا اهداف مرتبط) عمدتاً محدود و تلافی‌جویانه بود، نه یک حمله تمام‌عیار زمینی یا اشغال‌گرانه که «دفاع متقابل» را به طور کامل فعال کنه


دو : موضع رسمی پاکستان

پاکستان به ایران هشدار داد که حمله بیشتر به عربستان می‌تواند پیمان را فعال کند، اما مستقیم وارد درگیری نشد.

بعد از آتش‌بس، پاکستان نیروهای بیشتری (حدود ۱۳ هزار سرباز و جنگنده) به عربستان اعزام کرد تا امنیت را تقویت کنه

این دقیقاً اجرای جنبه‌های عملی پیمان بود، نه جنگ مستقیم با ایران.

سوم . محدودیت‌های واقعی پاکستان

جنگ تمام‌عیار با ایران برای پاکستان بسیار پرهزینه است: همسایگی مستقیم، مرز طولانی، مسائل قومی/مذهبی (شیعیان پاکستان)، خطر بی‌ثباتی داخلی و اقتصادی.

پاکستان نمیخاد به عنوان «ابزار» عربستان یا آمریکا در جنگی بزرگ ظاهر بشه.

روابطش با ایران هم حساسه

پیمان بیشتر بر همکاری نظامی، آموزش، بازدارندگی و حمایت لجستیکی تمرکز داره تا تعهد به حمله پیش‌دستانه.

چهارم : واقعیت پیمان‌ها در جهان واقعی

بسیاری از پیمان‌های دفاعی (مثل ناتو) در عمل همیشه به معنای ورود فوری به جنگ نیستن.

فعال‌سازی آن بستگی به:

شدت حمله

اراده سیاسی

هزینه-فایده

حمایت بین‌المللی داره.

پاکستان پیمان فعال کرد (با هشدار و اعزام نیرو)، اما حمله مستقیم به خاک ایران را انتخاب نکرد چون منطقی نبود.

در کل بخوام بگم پیمان بیشتر بازدارنده و نمادین-عملیه تا ماشه‌ای برای جنگ منطقه‌ای گسترده.

اگر حمله خیلی جدی‌تر بود، واکنش پاکستان هم می‌توانست متفاوت باشه، اما در واقعیت جنگ ۴۰ روزه، هر دو طرف (عربستان و پاکستان) محتاط عمل کردن

اوه اوه داستان تازه هارد میشه

امکان تکذیب خیلی زیاده