Ba’zan hayot shunaqa sokinlashib ketadiki, hatto yuragingning urishi ham uzoqdan eshitilgandek bo‘ladi. Atrofdagilar kuladi, gaplashadi, odatdagidek yashashda davom etadi… sen esa ichingda nimadir asta-sekin so‘nib borayotganini sezasanki, uni tushuntirishning iloji yo‘q. Hech kim sezmaydi, hech kim so‘ramaydi — lekin sen bilasan: bir paytlar seni ilhomlantirgan narsalar endi shunchaki tovushsiz soya ekanligini. Go‘yo ichingda bo‘sh xona bor, u yerda na ovoz, na rang qolgan. Shunga qaramay, yuragingning eng chekkasida mayin bir titroq bo'ladi: hammasi tugagandek tuyulsa ham, inson ichida hali yo‘qolmagan bir umid, nur borligini baribir sezadi. U sekin, juda sekin qaytadi… lekin baribir qaytadiku.
Ba’zan so‘zlar ko‘p bo‘lishi shart emas. Bir-ikki jumla ham ichingdagi shovqinni pasaytirishi, yurakdagi og'riqni qoldirishi mumkin. Yozish — bu o‘zing bilan gaplashishning eng yaxshi yo‘li. Har safar biror hissiyotingni yozib qo‘ysang, u sening ichingda joy talashmaydi, sekin asta yengillab, o'tib ketadi.
Shu sababli qisqa matnlar atigi bir necha soniyada yozilsa ham, qalbingni tinchlantirib, unga dam beradi. Ba’zan eng qisqa gaplar ham eng katta muammolarni hal qila oladi.
Shu sababli qisqa matnlar atigi bir necha soniyada yozilsa ham, qalbingni tinchlantirib, unga dam beradi. Ba’zan eng qisqa gaplar ham eng katta muammolarni hal qila oladi.
Sevgi ko‘pincha insonning ruhiy holatini chuqur shakllantiradigan hodisadir. U ba’zan baxt manbai bo‘lsa, ba’zan ichki sukunatdir.
Odam ba’zan kimningdir yonida bo‘lish orqali emas, balki uni unutolmay yurishi orqali sevgi ta’sirini his qiladi. Vaqt o‘tishi, sharoitlarning o‘zgarishi yoki masofaning uzoqlashishi bu tuyg‘uni darrov yo‘qota olmaydi — yurak ma’lum bir nuqtada “qolib ketadi”.
Eng og'ir holat bu davom etmagan sevgidir.
U tugallanmagan fikrlar, ifoda topmagan hislar va ichda saqlanib qoladigan sokin iztirob shaklida yashaydi. Inson ko‘pincha ichida shunday bir fikrni jim takrorlaydiki: “Agar boshqacha bo‘lganda…”
Shunga qaramay, vaqt o‘tishi bilan yurak o‘zini qayta tiklaydi. Sevgi insonni izdan chiqaradigan tuyg‘u emas — u shaxsni yanada ehtiyotkor, chuqur va o‘zini anglay oladigan holatga keltiradigan tuygʻudir.
Odam ba’zan kimningdir yonida bo‘lish orqali emas, balki uni unutolmay yurishi orqali sevgi ta’sirini his qiladi. Vaqt o‘tishi, sharoitlarning o‘zgarishi yoki masofaning uzoqlashishi bu tuyg‘uni darrov yo‘qota olmaydi — yurak ma’lum bir nuqtada “qolib ketadi”.
Eng og'ir holat bu davom etmagan sevgidir.
U tugallanmagan fikrlar, ifoda topmagan hislar va ichda saqlanib qoladigan sokin iztirob shaklida yashaydi. Inson ko‘pincha ichida shunday bir fikrni jim takrorlaydiki: “Agar boshqacha bo‘lganda…”
Shunga qaramay, vaqt o‘tishi bilan yurak o‘zini qayta tiklaydi. Sevgi insonni izdan chiqaradigan tuyg‘u emas — u shaxsni yanada ehtiyotkor, chuqur va o‘zini anglay oladigan holatga keltiradigan tuygʻudir.
Ko‘nglimda turli hayollar girdobdek aylanadi: biri boshqacha, boshqasi yanada boshqacha. Ba’zan hamma narsa mening kutganimdan yiroq ketayotgandek tuyuladi. Nimadir joyiga tushmayotgandek, go‘yo qadamlarim ortga tortilayotgandek. Buni tan olish og‘ir, ammo haqiqat shuki, ishlarim ko‘ngildagidek bo‘lmayapti. Balki bu sinovdir, balki taqdirning menga aytmoqchi bo‘lgan biror sabog'i bordir.
💔1
So‘nggi kunlarda ichimda nimadir bezovta. Buni hech kimga aloqasi yo‘q, hech qanday munosabatga bog‘liq emas — bu shunchaki ichki og‘riq, nomi yo‘q bir bosim. Go‘yo fikrlarim bir-biriga urilib, jimjitlikning o‘zida ham shovqin paydo qilayotgandek. Tashqaridan hammasi tinch ko‘rinadi, lekin ichkarida bir narsa tartibidan chiqqan: na xafa, na baxtli — shunchaki charchagan bir ruh holati.
Buni izohlash qiyin. O‘zim ham tushunmayman: ba’zan juda sokin bo‘laman, hatto ortiqcha so‘z aytgim kelmaydi. Kulish ham o‘z-o‘zidan yo‘qoladi — go‘yo ichimdagi kulgi ham bir muddatga meni tark etgandek. Avvalgi holatimga qarasam, umuman boshqa odamnk ko'raman. Hozir esa sokinlik menga yaqinroq. Shovqin emas, tinchlik emas — o‘rtadagi bo‘shliq.
Bu ichkarida qolib ketgan yomon fikrlarimga yuzlashishni majbur qiladigan bir bosim xolos. Ba’zan shunaqa kechinmalar bo‘ladi: odam o‘zini eshitar, o‘zini kuzatar, o‘zini sinovga qo‘yar. Bu jarayonda hech kim aybdor emas, hech kimga qiyin vazifa ham yo‘q — bu shunchaki ruhning o‘sishiga xos og‘riq.
Go‘yo ichimda eski qobiq sekin yorilib, yangisi shakllanayotgandek. Odam shunday pallaga ham yetadi: kulgi kamayadi, so‘zlar qisqaradi, lekin fikrlar chuqurlashadi. Bu davr o‘tadi, lekin aynan hozir — ichimdagi bu og‘ir jimlik men bilan birga yurmoqda. Umid qilamanki, uning zarari yo‘q, faqat tarbiyalaydi, o‘ylatadi, o‘zgartiradi.
Buni izohlash qiyin. O‘zim ham tushunmayman: ba’zan juda sokin bo‘laman, hatto ortiqcha so‘z aytgim kelmaydi. Kulish ham o‘z-o‘zidan yo‘qoladi — go‘yo ichimdagi kulgi ham bir muddatga meni tark etgandek. Avvalgi holatimga qarasam, umuman boshqa odamnk ko'raman. Hozir esa sokinlik menga yaqinroq. Shovqin emas, tinchlik emas — o‘rtadagi bo‘shliq.
Bu ichkarida qolib ketgan yomon fikrlarimga yuzlashishni majbur qiladigan bir bosim xolos. Ba’zan shunaqa kechinmalar bo‘ladi: odam o‘zini eshitar, o‘zini kuzatar, o‘zini sinovga qo‘yar. Bu jarayonda hech kim aybdor emas, hech kimga qiyin vazifa ham yo‘q — bu shunchaki ruhning o‘sishiga xos og‘riq.
Go‘yo ichimda eski qobiq sekin yorilib, yangisi shakllanayotgandek. Odam shunday pallaga ham yetadi: kulgi kamayadi, so‘zlar qisqaradi, lekin fikrlar chuqurlashadi. Bu davr o‘tadi, lekin aynan hozir — ichimdagi bu og‘ir jimlik men bilan birga yurmoqda. Umid qilamanki, uning zarari yo‘q, faqat tarbiyalaydi, o‘ylatadi, o‘zgartiradi.
Men hayotdan charchadim ona,
Tashvishlarim koʻnglim g'ashladi.
Koʻp yiqildim, tik tursam yana,
Hayot meni yanchib tashladi.
Tashvishlarim koʻnglim g'ashladi.
Koʻp yiqildim, tik tursam yana,
Hayot meni yanchib tashladi.
💔1
Kimdir og‘ir kuningda yoningda qoladi — sukutda bo‘lsa ham, yoningda turishi bilan kuch beradi. Yuraging ezilib turganda bir og‘iz so‘zi bilan bo‘lmasa ham, borlig‘i bilan seni yig‘idan qaytaradi. Ammo yana kimdir bor: sen eng pastga tushgan lahzada, qo‘llaring titrab turgan paytda sendan yuz o‘giradi, go‘yoki bir umr yoningda yurgani yolg‘on bo‘lganday. Shunda odamning ichida bir narsa uziladi, dunyoni boshqacha ko‘ra boshlaydi — asl do‘stlik ham, insonning asl chehrasi ham aynan shunday pallada ayon bo‘larkan. Ba’zan kutilgan odam ketarkan, kutmagan odaming esa sen bilan qolarkan. Va bu hayotning eng og‘riqli haqiqatlaridan biri bo‘lib, odamni jimjit, ammo chuqur o‘yga to'ldiradi: kimdir seni eng yomon kuningda qo‘llaydi, kimdir esa aynan shu kuning tufayli sendan uzoqlashadi.
💔1
So‘nggi kunlarda ichimda bir og‘irlik paydo bo‘ldi — na tanam, na fikrim ko‘tarolmaydigan darajada. Go‘yo ruhimning o‘zi charchab, jimlikka cho‘kib qolgandek. Atrofimdagilar kulayotgan lahzalarda ham ichimda bir sokin zulmat yuradi, hech kim sezmaydi, lekin u bor.
Ichimda izoh topib bo‘lmaydigan bosim bor — na ovozi bor, na rangi, lekin og‘irligi yetarli. U odamni yelkasidan emas, yuragining ichidan bosadi. Kun o‘tadi, vaqt o‘tadi, lekin u bosim o‘zgarmaydi.
Ba’zan o‘zimni odamlar orasida turgandek emas, balki o‘zimning ichimda, hech kim bilmaydigan bir xonaga qamalib qolgandek his qilaman. Gapirmoqchi bo‘laman, lekin gaplarim chiqmaydi,hislarimni aytgim keladi, lekin ifodalar yetmaydi. Shuning uchun men yozishini tanlayabman. Ichkarida nimadir sinayotgandek, lekin ovozi tashqariga chiqmayapti.
Ruhimda shunday og‘ir jimlik borki — tashqaridan hech kim uni ko‘ra olmaydi, lekin ichkarida u doimo mehmon. Go‘yo odam tabassum qilishi mumkin, odam suhbat qurishi mumkin, biroq baribir ichida bir joyda ko‘tara olmaydigan bir yuk turaveradi.
Bu holatning o‘zi bir ma’no: insonning ichida ham ba’zida shunday og‘ir fasllar bo‘ladi, shamolsiz,quyoshsiz, tushuntirib bo‘lmaydigan fasllar. Va aynan shu fasllarda odamning ruhi eng og‘ir, yukli bo‘ladi.
Ichimda izoh topib bo‘lmaydigan bosim bor — na ovozi bor, na rangi, lekin og‘irligi yetarli. U odamni yelkasidan emas, yuragining ichidan bosadi. Kun o‘tadi, vaqt o‘tadi, lekin u bosim o‘zgarmaydi.
Ba’zan o‘zimni odamlar orasida turgandek emas, balki o‘zimning ichimda, hech kim bilmaydigan bir xonaga qamalib qolgandek his qilaman. Gapirmoqchi bo‘laman, lekin gaplarim chiqmaydi,hislarimni aytgim keladi, lekin ifodalar yetmaydi. Shuning uchun men yozishini tanlayabman. Ichkarida nimadir sinayotgandek, lekin ovozi tashqariga chiqmayapti.
Ruhimda shunday og‘ir jimlik borki — tashqaridan hech kim uni ko‘ra olmaydi, lekin ichkarida u doimo mehmon. Go‘yo odam tabassum qilishi mumkin, odam suhbat qurishi mumkin, biroq baribir ichida bir joyda ko‘tara olmaydigan bir yuk turaveradi.
Bu holatning o‘zi bir ma’no: insonning ichida ham ba’zida shunday og‘ir fasllar bo‘ladi, shamolsiz,quyoshsiz, tushuntirib bo‘lmaydigan fasllar. Va aynan shu fasllarda odamning ruhi eng og‘ir, yukli bo‘ladi.
Ichimda soʻzsiz bir charchoq bor,
u na tanaga, na uyquga boʻysunadi.
Kunlar oʻtadi, lekin ichimdagi ogʻirlik joyidan qimirlamayabdi.
Hafa ekanimni ayta olmayman —
soʻzlar yelkamdagi yukni koʻtara olmayabdi.
Jimligim beparvolik emas,
bu — ichimda boʻlayotgan kurashning ovozsiz shakli.
Baʼzan kulaman, chunki shunday qilish osonroq.
Baʼzan sukut qilaman, chunki tushuntirishdan charchaganman.
Men sinmaganman,
faqat juda koʻp narsani ichimda saqlab kelganman.
Eng alam qiladigani —
kimdir sezishini kutish.
Savolsiz tushunishini.
Bir qarash bilan anglashini.
Hozir men shunchaki toʻxtab turibman.
Qochmayapman.
Taslim ham boʻlmayapman.
Faqat ogʻirlikni yurak bilan koʻtarayapman.
u na tanaga, na uyquga boʻysunadi.
Kunlar oʻtadi, lekin ichimdagi ogʻirlik joyidan qimirlamayabdi.
Hafa ekanimni ayta olmayman —
soʻzlar yelkamdagi yukni koʻtara olmayabdi.
Jimligim beparvolik emas,
bu — ichimda boʻlayotgan kurashning ovozsiz shakli.
Baʼzan kulaman, chunki shunday qilish osonroq.
Baʼzan sukut qilaman, chunki tushuntirishdan charchaganman.
Men sinmaganman,
faqat juda koʻp narsani ichimda saqlab kelganman.
Eng alam qiladigani —
kimdir sezishini kutish.
Savolsiz tushunishini.
Bir qarash bilan anglashini.
Hozir men shunchaki toʻxtab turibman.
Qochmayapman.
Taslim ham boʻlmayapman.
Faqat ogʻirlikni yurak bilan koʻtarayapman.
“Kalamushlar poygasining muammosi shundaki, hatto yutsang ham, baribir kalamushligingcha qolasan.”
— Lily Tomlin
— Lily Tomlin
Men qanday yashashni bilaman, lekin nima uchun yashayotganligimni bilmay qoldim.
Bilasizmi?
Men oʻzimni oʻtgan asrda qolib ketgan, vokzaldagi yoʻlovchiga o'xshataman. Hamma poyezdlar ketib boʻlgan, vokzal esa bo'm-bo'sh.
Ulgurgan ulgurdi.
Bilasizmi?
Men oʻzimni oʻtgan asrda qolib ketgan, vokzaldagi yoʻlovchiga o'xshataman. Hamma poyezdlar ketib boʻlgan, vokzal esa bo'm-bo'sh.
Ulgurgan ulgurdi.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💋3❤🔥2💔2❤1