Ba’zan hech kim bilmaydi…
qaysi joying og‘riyapti,
nima yetmayapti,
nima ichingni ezayapti.
Tashqaridan hammasi joyidadek ko'rinadi lekin Ichkarida esa … .
so‘z bilan aytib bo‘lmaydigan jimlik.
Ba’zan odamning o‘zi ham nimani yo‘qotganini bilmaydi — faqat bo‘sh joy qoladi. Shu yetadi og‘riq bo‘lishga.
qaysi joying og‘riyapti,
nima yetmayapti,
nima ichingni ezayapti.
Tashqaridan hammasi joyidadek ko'rinadi lekin Ichkarida esa … .
so‘z bilan aytib bo‘lmaydigan jimlik.
Ba’zan odamning o‘zi ham nimani yo‘qotganini bilmaydi — faqat bo‘sh joy qoladi. Shu yetadi og‘riq bo‘lishga.
Haqiqiy kuch — jim ishlashda, natija esa o‘zi gapiradi🥷
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Yaqinda 18 ga to'laman. Yoshligimda rosa ham ko'p orzu qilardim. Qaniydi men ham tez 17-18 yosh bo'lib qolsam deb.
Buni qarangki!:
Vaqt tez, u judayam tez o'tib ketdi. Endi nima qilaman.
Hali qilmagan ishlarim judayam ko'p.
Xuddi vaqt bizni ustimizdan kuylayotganday.
Buni qarangki!:
Vaqt tez, u judayam tez o'tib ketdi. Endi nima qilaman.
Hali qilmagan ishlarim judayam ko'p.
Xuddi vaqt bizni ustimizdan kuylayotganday.
💔4
sirojiddinov | blog
Yaqinda 18 ga to'laman. Yoshligimda rosa ham ko'p orzu qilardim. Qaniydi men ham tez 17-18 yosh bo'lib qolsam deb. Buni qarangki!: Vaqt tez, u judayam tez o'tib ketdi. Endi nima qilaman. Hali qilmagan ishlarim judayam ko'p. Xuddi vaqt bizni ustimizdan…
Ammo bir narsani tushundim:
Vaqt bizdan qochayotgandek ko‘rinishi mumkin, lekin aslida u bizni uyg‘otayotgandek.
“Shoshil, hayotingni o‘zing qur,” deb turibdi go‘yo.
Yillar uchib ketdi, ha.
Lekin qilinadigan ishlar — hali oldinda.
O‘zimni kechikkanim uchun ayblagim kelmaydi:
chunki har bir insonning vaqti — o‘z vaqtida keladi.
Ehtimol men ham endi boshlayotgandirman.
Ehtimol hayotning eng qiziq joyi aynan hozir ochilayotgandir.
Bir narsa aniq:
Vaqt mendan tezroq yugurishi mumkin, lekin men undan kuchliroq bo‘lishni tanlayman.
Orzularim ortidan yuguraman.
Hali qilinmagan ishlarni bajaraman.
Va kelajakda ortga qarab:
“Ha, men o‘zimni yengdim,” deyman.
Vaqt bizdan qochayotgandek ko‘rinishi mumkin, lekin aslida u bizni uyg‘otayotgandek.
“Shoshil, hayotingni o‘zing qur,” deb turibdi go‘yo.
Yillar uchib ketdi, ha.
Lekin qilinadigan ishlar — hali oldinda.
O‘zimni kechikkanim uchun ayblagim kelmaydi:
chunki har bir insonning vaqti — o‘z vaqtida keladi.
Ehtimol men ham endi boshlayotgandirman.
Ehtimol hayotning eng qiziq joyi aynan hozir ochilayotgandir.
Bir narsa aniq:
Vaqt mendan tezroq yugurishi mumkin, lekin men undan kuchliroq bo‘lishni tanlayman.
Orzularim ortidan yuguraman.
Hali qilinmagan ishlarni bajaraman.
Va kelajakda ortga qarab:
“Ha, men o‘zimni yengdim,” deyman.
Ichimda nima bo‘layotganini o‘zim ham tushunmayapman.
Go‘yo kimdir meni ko‘rinmas qop-qonga tashlab yuborgandek. Nafasim bor — lekin tinchim yo‘q.
Har kuni miyamda bir xil savol aylanadi: “Qachon tugaydi bu zo‘riqish?”
Uyqu qochgan. Ruh charchagan. Hislar karaxt.
O‘zimni go‘yo bir joyda turib qolgandek his qilaman, ammo atrofimdagi dunyo meni turtib o‘taveradi.
Bunaqa paytda odam hatto shubhalanadi: bu sinovmi… yoki o‘zim yashab kelgan hayotning soyasi qaytib kelyaptimi?
Ba’zan o‘zimga qattiqroq savol berib qo‘yaman:
“Bu hammasi jazomi? O‘zimning ichimdan o‘tgan qilichning izi emasmi?”
Lekin ichimdagi ovoz boshqasini aytadi:
bu jazo emas… bu yig‘ilib ketgan og‘riqlarning jim qichqirig‘i.
Odam ba’zan o‘zidan boshqasidan emas, aynan ichidagi sukutdan qo‘rqadi.
Va men ham shu sukut ichida qolib ketdim.
U juda baland.
Go‘yo kimdir meni ko‘rinmas qop-qonga tashlab yuborgandek. Nafasim bor — lekin tinchim yo‘q.
Har kuni miyamda bir xil savol aylanadi: “Qachon tugaydi bu zo‘riqish?”
Uyqu qochgan. Ruh charchagan. Hislar karaxt.
O‘zimni go‘yo bir joyda turib qolgandek his qilaman, ammo atrofimdagi dunyo meni turtib o‘taveradi.
Bunaqa paytda odam hatto shubhalanadi: bu sinovmi… yoki o‘zim yashab kelgan hayotning soyasi qaytib kelyaptimi?
Ba’zan o‘zimga qattiqroq savol berib qo‘yaman:
“Bu hammasi jazomi? O‘zimning ichimdan o‘tgan qilichning izi emasmi?”
Lekin ichimdagi ovoz boshqasini aytadi:
bu jazo emas… bu yig‘ilib ketgan og‘riqlarning jim qichqirig‘i.
Odam ba’zan o‘zidan boshqasidan emas, aynan ichidagi sukutdan qo‘rqadi.
Va men ham shu sukut ichida qolib ketdim.
U juda baland.
💋1
Yana bir yil nihoyasiga yetmoqda. Qolgan vaqt esa juda kam. Bu yil menga bir haqiqatni o'rgatdi. Ba'zan, qancha xohlasang ham, ayrim narsalar senga nasib etmaydi.
Ajabki, yana orzu-umidlarimizni yirtiq cho'ntakka joylabmiz.
Ajabki, yana orzu-umidlarimizni yirtiq cho'ntakka joylabmiz.
Birpasda dekabr. Va sen endi 17 yosh emassan. Allaqachon 17 yoshdan o‘tib ketgansan. Ba’zan buni o‘zingga eslatib turishing kerak.
Chunki vaqt hech kimni kutmaydi. U jim, og‘ir qadamlarda yoningdan o‘tib ketadi. Sen esa shuncha yil o'tganini sezmay ulg‘ayibsan.
Bir paytlar “17 yosh bo‘lsam edi” deb orzu qilgan bola endi yo‘q. Uning o‘rnida boshqacha odam turibdi: biroz tinchroq, biroz jiddiyroq, biroz ko‘proq hayot ko‘rgan.
Endi sening ko‘zlaringda bolalikning beg‘uborligi emas — tajriba, o‘ylash, va biroz og‘riqdan o‘tgan kuch bor.
Hayot seni o‘zgartiribdi. Sen ham hayotdan ko‘p narsani o‘rganibsan.
Ammo baribir… ba’zan kechalari o‘zingni yana o‘sha 15–16 yoshdagi kabi his qilasan: orzular katta, qo‘rquvlar ham, savollar ham.
Shunda ichingdan bir ovoz chiqadi:
“Vaqt juda tez ketyapti… men-chi? Men yetishyapmanmi?”
Ushbu savolning og‘irligi seni jim bo‘lib qolishga majbur qiladi. Chunki javob har doim oson emas.
Lekin shuni bil:
Sen hech nimadan kechikkan emassan.
Sen o‘syapsan.
Va o‘sish — doimo biroz og'riqli bo'ladi.
Bugungi sen — kechagi orzularingning eng yaqin davomchisi.
Sen qilinmagan ishlar uchun o‘kinib emas, balki qilinadigan ishlar uchun uyg‘onishing kerak.
Chunki hali oldinda ko‘p yo‘llar bor, ko‘p imkonlar bor, va sen ularga qarab yuryapsan.
Shunchaki o'zingni yo'qotib qo'yma. Vaqt tez o'tyabdi lekin sen undan ham tezroq ulg'ayyabsan.
Chunki vaqt hech kimni kutmaydi. U jim, og‘ir qadamlarda yoningdan o‘tib ketadi. Sen esa shuncha yil o'tganini sezmay ulg‘ayibsan.
Bir paytlar “17 yosh bo‘lsam edi” deb orzu qilgan bola endi yo‘q. Uning o‘rnida boshqacha odam turibdi: biroz tinchroq, biroz jiddiyroq, biroz ko‘proq hayot ko‘rgan.
Endi sening ko‘zlaringda bolalikning beg‘uborligi emas — tajriba, o‘ylash, va biroz og‘riqdan o‘tgan kuch bor.
Hayot seni o‘zgartiribdi. Sen ham hayotdan ko‘p narsani o‘rganibsan.
Ammo baribir… ba’zan kechalari o‘zingni yana o‘sha 15–16 yoshdagi kabi his qilasan: orzular katta, qo‘rquvlar ham, savollar ham.
Shunda ichingdan bir ovoz chiqadi:
“Vaqt juda tez ketyapti… men-chi? Men yetishyapmanmi?”
Ushbu savolning og‘irligi seni jim bo‘lib qolishga majbur qiladi. Chunki javob har doim oson emas.
Lekin shuni bil:
Sen hech nimadan kechikkan emassan.
Sen o‘syapsan.
Va o‘sish — doimo biroz og'riqli bo'ladi.
Bugungi sen — kechagi orzularingning eng yaqin davomchisi.
Sen qilinmagan ishlar uchun o‘kinib emas, balki qilinadigan ishlar uchun uyg‘onishing kerak.
Chunki hali oldinda ko‘p yo‘llar bor, ko‘p imkonlar bor, va sen ularga qarab yuryapsan.
Shunchaki o'zingni yo'qotib qo'yma. Vaqt tez o'tyabdi lekin sen undan ham tezroq ulg'ayyabsan.
Ba’zan insonning qalbi shunaqa og‘riydi-ki, hech kimga aytolmaydi. Tashqaridan kulib yurgandek ko‘rinadi, gaplashadi, hazillashadi, lekin ichida bir sukut bor — hech kim ko‘rmaydigan, hech kim sezmaydigan, faqat u bilan birga yashaydigan sukut. Bu sukut shunchaki jimlik emas, bu chiqib keta olmagan ko'zyoshlar, aytilmagan gaplar, o‘z vaqtida qabul qilinmagan qarorlar va kechikkan haqiqatlardir.
Bir vaqtlar sodda, toza, osmon kabi baland bo‘lgan orzular bor edi. O‘sha orzular hech kimning fikriga qaramasdan yashar edi. Hech qanday qo‘rquv va shubha tan olmaydigan yurak bor edi. Lekin vaqt o‘tgan sari bu yurak ham o‘zgardi tabiiyki hamma narsa sekin-sekin o‘zgaradi, lekin eng ko‘p o‘zgaradigan narsa bu insonning o‘zi.
Ba’zan o‘zingni qayerdadir yo‘qotib qo‘ygandek yuraverasan. Qayerdadir kulgingni, qayerdadir umidingni, qayerdadir o‘zingga nisbatan ishonchingni yo‘qotgan bo‘lasan. Aytmoqchi bo‘lgan gaplaring, berilmagan imkonlaring, bosib o‘tgan yo‘llaring — hammasi bir joyga jam bo‘lib, yuraginga g'ulg'ula solib stressga solib qo'yadi. O‘sha stress — hech kim ko‘rmaydigan og‘riqdir.
Ba’zan odamning ruhi juda charchaydi. Odamlar hayotim normal deb o‘ylaydi, lekin hech kim bilmaydiki: ichingda o‘zing ham tushunmayotgan bir to‘lqin borligini. Har kuni ichingda aytilmagan yig‘i yig‘ilib boradi. Uni chiqarishga harakat qilasan, lekin ko‘z yoshing chiqmaydi. Chunki ko‘p vaqt davomida xayolingni tarqatish, o‘zingni ushlab turish, o‘zingni yupatish bilan band bo‘lgansan.
Ba’zan shunday daqiqalar bo‘ladiki, odam o‘zining qanday ahvolda ekanini ham bilmay qoladi. Xursandmi, xafami — farqlay olmaydi. Faqat bo‘shliq. Faqat sukut. Faqat ichida nimadir butunlay o‘zgargandek hissiyot bo'ladi. Hech kim sezmaydi, hech kim so‘ramaydi. Bu holatning eng og‘riqli tomoni ham shu — hech kim sezmasligidadir.
Bir vaqtlar hech qachon yo‘qotmayman degan odamlarni yo‘qotib qo‘ygansan. Bir vaqtlar hech qachon tugamaydi degan davr tugab ketgan. Bir vaqtlar hech kim o‘zgarmaydi deb o‘ylagan odamlar o‘zgargan. Va eng og‘iri — o‘zing ham o‘zgargansan. Buni tan olish ham og‘riq beradi.
Lekin shu og‘riq — sening tirikligingning belgisidir. Bu og‘riq seni sindirish uchun emas, seni shakllantirish uchun kelgan. Ba’zan eng katta o‘sish aynan eng og‘ir kechinmalardan boshlanadi. Ba’zan yuragingda yig‘ilgan toshlar seni pastga tortayotgandek tuyuladi, lekin aslida ular seni boshqacha inson qilib tarbiyalayotgan bo‘ladi.
Chunki har bir og‘riq ortida bir haqiqat yotadi:
sen hali tugamading.
Sen o‘zingni yo‘qotmagansan.
Sen shunchaki o‘sayotgan, o‘zgarayotgan, chuqurlashayotgan insonsan.
Bir kun keladi, bugun og‘ir tuyilgan kunlarga orqaga qarab: Mana shu kunlar meni kuchli qilgan ekan deb aytasan.
Shu payt eslab qo‘y, qalbing og‘riyotgani — zaiflik emasligini. Chunki bu insoniylik, bu yurakning tirikligi va bu davom etish uchun kuch to‘plash jarayonidir.
Bir vaqtlar sodda, toza, osmon kabi baland bo‘lgan orzular bor edi. O‘sha orzular hech kimning fikriga qaramasdan yashar edi. Hech qanday qo‘rquv va shubha tan olmaydigan yurak bor edi. Lekin vaqt o‘tgan sari bu yurak ham o‘zgardi tabiiyki hamma narsa sekin-sekin o‘zgaradi, lekin eng ko‘p o‘zgaradigan narsa bu insonning o‘zi.
Ba’zan o‘zingni qayerdadir yo‘qotib qo‘ygandek yuraverasan. Qayerdadir kulgingni, qayerdadir umidingni, qayerdadir o‘zingga nisbatan ishonchingni yo‘qotgan bo‘lasan. Aytmoqchi bo‘lgan gaplaring, berilmagan imkonlaring, bosib o‘tgan yo‘llaring — hammasi bir joyga jam bo‘lib, yuraginga g'ulg'ula solib stressga solib qo'yadi. O‘sha stress — hech kim ko‘rmaydigan og‘riqdir.
Ba’zan odamning ruhi juda charchaydi. Odamlar hayotim normal deb o‘ylaydi, lekin hech kim bilmaydiki: ichingda o‘zing ham tushunmayotgan bir to‘lqin borligini. Har kuni ichingda aytilmagan yig‘i yig‘ilib boradi. Uni chiqarishga harakat qilasan, lekin ko‘z yoshing chiqmaydi. Chunki ko‘p vaqt davomida xayolingni tarqatish, o‘zingni ushlab turish, o‘zingni yupatish bilan band bo‘lgansan.
Ba’zan shunday daqiqalar bo‘ladiki, odam o‘zining qanday ahvolda ekanini ham bilmay qoladi. Xursandmi, xafami — farqlay olmaydi. Faqat bo‘shliq. Faqat sukut. Faqat ichida nimadir butunlay o‘zgargandek hissiyot bo'ladi. Hech kim sezmaydi, hech kim so‘ramaydi. Bu holatning eng og‘riqli tomoni ham shu — hech kim sezmasligidadir.
Bir vaqtlar hech qachon yo‘qotmayman degan odamlarni yo‘qotib qo‘ygansan. Bir vaqtlar hech qachon tugamaydi degan davr tugab ketgan. Bir vaqtlar hech kim o‘zgarmaydi deb o‘ylagan odamlar o‘zgargan. Va eng og‘iri — o‘zing ham o‘zgargansan. Buni tan olish ham og‘riq beradi.
Lekin shu og‘riq — sening tirikligingning belgisidir. Bu og‘riq seni sindirish uchun emas, seni shakllantirish uchun kelgan. Ba’zan eng katta o‘sish aynan eng og‘ir kechinmalardan boshlanadi. Ba’zan yuragingda yig‘ilgan toshlar seni pastga tortayotgandek tuyuladi, lekin aslida ular seni boshqacha inson qilib tarbiyalayotgan bo‘ladi.
Chunki har bir og‘riq ortida bir haqiqat yotadi:
sen hali tugamading.
Sen o‘zingni yo‘qotmagansan.
Sen shunchaki o‘sayotgan, o‘zgarayotgan, chuqurlashayotgan insonsan.
Bir kun keladi, bugun og‘ir tuyilgan kunlarga orqaga qarab: Mana shu kunlar meni kuchli qilgan ekan deb aytasan.
Shu payt eslab qo‘y, qalbing og‘riyotgani — zaiflik emasligini. Chunki bu insoniylik, bu yurakning tirikligi va bu davom etish uchun kuch to‘plash jarayonidir.
💔1
Ba’zan hayot shunaqa sokinlashib ketadiki, hatto yuragingning urishi ham uzoqdan eshitilgandek bo‘ladi. Atrofdagilar kuladi, gaplashadi, odatdagidek yashashda davom etadi… sen esa ichingda nimadir asta-sekin so‘nib borayotganini sezasanki, uni tushuntirishning iloji yo‘q. Hech kim sezmaydi, hech kim so‘ramaydi — lekin sen bilasan: bir paytlar seni ilhomlantirgan narsalar endi shunchaki tovushsiz soya ekanligini. Go‘yo ichingda bo‘sh xona bor, u yerda na ovoz, na rang qolgan. Shunga qaramay, yuragingning eng chekkasida mayin bir titroq bo'ladi: hammasi tugagandek tuyulsa ham, inson ichida hali yo‘qolmagan bir umid, nur borligini baribir sezadi. U sekin, juda sekin qaytadi… lekin baribir qaytadiku.
Ba’zan so‘zlar ko‘p bo‘lishi shart emas. Bir-ikki jumla ham ichingdagi shovqinni pasaytirishi, yurakdagi og'riqni qoldirishi mumkin. Yozish — bu o‘zing bilan gaplashishning eng yaxshi yo‘li. Har safar biror hissiyotingni yozib qo‘ysang, u sening ichingda joy talashmaydi, sekin asta yengillab, o'tib ketadi.
Shu sababli qisqa matnlar atigi bir necha soniyada yozilsa ham, qalbingni tinchlantirib, unga dam beradi. Ba’zan eng qisqa gaplar ham eng katta muammolarni hal qila oladi.
Shu sababli qisqa matnlar atigi bir necha soniyada yozilsa ham, qalbingni tinchlantirib, unga dam beradi. Ba’zan eng qisqa gaplar ham eng katta muammolarni hal qila oladi.
Sevgi ko‘pincha insonning ruhiy holatini chuqur shakllantiradigan hodisadir. U ba’zan baxt manbai bo‘lsa, ba’zan ichki sukunatdir.
Odam ba’zan kimningdir yonida bo‘lish orqali emas, balki uni unutolmay yurishi orqali sevgi ta’sirini his qiladi. Vaqt o‘tishi, sharoitlarning o‘zgarishi yoki masofaning uzoqlashishi bu tuyg‘uni darrov yo‘qota olmaydi — yurak ma’lum bir nuqtada “qolib ketadi”.
Eng og'ir holat bu davom etmagan sevgidir.
U tugallanmagan fikrlar, ifoda topmagan hislar va ichda saqlanib qoladigan sokin iztirob shaklida yashaydi. Inson ko‘pincha ichida shunday bir fikrni jim takrorlaydiki: “Agar boshqacha bo‘lganda…”
Shunga qaramay, vaqt o‘tishi bilan yurak o‘zini qayta tiklaydi. Sevgi insonni izdan chiqaradigan tuyg‘u emas — u shaxsni yanada ehtiyotkor, chuqur va o‘zini anglay oladigan holatga keltiradigan tuygʻudir.
Odam ba’zan kimningdir yonida bo‘lish orqali emas, balki uni unutolmay yurishi orqali sevgi ta’sirini his qiladi. Vaqt o‘tishi, sharoitlarning o‘zgarishi yoki masofaning uzoqlashishi bu tuyg‘uni darrov yo‘qota olmaydi — yurak ma’lum bir nuqtada “qolib ketadi”.
Eng og'ir holat bu davom etmagan sevgidir.
U tugallanmagan fikrlar, ifoda topmagan hislar va ichda saqlanib qoladigan sokin iztirob shaklida yashaydi. Inson ko‘pincha ichida shunday bir fikrni jim takrorlaydiki: “Agar boshqacha bo‘lganda…”
Shunga qaramay, vaqt o‘tishi bilan yurak o‘zini qayta tiklaydi. Sevgi insonni izdan chiqaradigan tuyg‘u emas — u shaxsni yanada ehtiyotkor, chuqur va o‘zini anglay oladigan holatga keltiradigan tuygʻudir.
Ko‘nglimda turli hayollar girdobdek aylanadi: biri boshqacha, boshqasi yanada boshqacha. Ba’zan hamma narsa mening kutganimdan yiroq ketayotgandek tuyuladi. Nimadir joyiga tushmayotgandek, go‘yo qadamlarim ortga tortilayotgandek. Buni tan olish og‘ir, ammo haqiqat shuki, ishlarim ko‘ngildagidek bo‘lmayapti. Balki bu sinovdir, balki taqdirning menga aytmoqchi bo‘lgan biror sabog'i bordir.
💔1
So‘nggi kunlarda ichimda nimadir bezovta. Buni hech kimga aloqasi yo‘q, hech qanday munosabatga bog‘liq emas — bu shunchaki ichki og‘riq, nomi yo‘q bir bosim. Go‘yo fikrlarim bir-biriga urilib, jimjitlikning o‘zida ham shovqin paydo qilayotgandek. Tashqaridan hammasi tinch ko‘rinadi, lekin ichkarida bir narsa tartibidan chiqqan: na xafa, na baxtli — shunchaki charchagan bir ruh holati.
Buni izohlash qiyin. O‘zim ham tushunmayman: ba’zan juda sokin bo‘laman, hatto ortiqcha so‘z aytgim kelmaydi. Kulish ham o‘z-o‘zidan yo‘qoladi — go‘yo ichimdagi kulgi ham bir muddatga meni tark etgandek. Avvalgi holatimga qarasam, umuman boshqa odamnk ko'raman. Hozir esa sokinlik menga yaqinroq. Shovqin emas, tinchlik emas — o‘rtadagi bo‘shliq.
Bu ichkarida qolib ketgan yomon fikrlarimga yuzlashishni majbur qiladigan bir bosim xolos. Ba’zan shunaqa kechinmalar bo‘ladi: odam o‘zini eshitar, o‘zini kuzatar, o‘zini sinovga qo‘yar. Bu jarayonda hech kim aybdor emas, hech kimga qiyin vazifa ham yo‘q — bu shunchaki ruhning o‘sishiga xos og‘riq.
Go‘yo ichimda eski qobiq sekin yorilib, yangisi shakllanayotgandek. Odam shunday pallaga ham yetadi: kulgi kamayadi, so‘zlar qisqaradi, lekin fikrlar chuqurlashadi. Bu davr o‘tadi, lekin aynan hozir — ichimdagi bu og‘ir jimlik men bilan birga yurmoqda. Umid qilamanki, uning zarari yo‘q, faqat tarbiyalaydi, o‘ylatadi, o‘zgartiradi.
Buni izohlash qiyin. O‘zim ham tushunmayman: ba’zan juda sokin bo‘laman, hatto ortiqcha so‘z aytgim kelmaydi. Kulish ham o‘z-o‘zidan yo‘qoladi — go‘yo ichimdagi kulgi ham bir muddatga meni tark etgandek. Avvalgi holatimga qarasam, umuman boshqa odamnk ko'raman. Hozir esa sokinlik menga yaqinroq. Shovqin emas, tinchlik emas — o‘rtadagi bo‘shliq.
Bu ichkarida qolib ketgan yomon fikrlarimga yuzlashishni majbur qiladigan bir bosim xolos. Ba’zan shunaqa kechinmalar bo‘ladi: odam o‘zini eshitar, o‘zini kuzatar, o‘zini sinovga qo‘yar. Bu jarayonda hech kim aybdor emas, hech kimga qiyin vazifa ham yo‘q — bu shunchaki ruhning o‘sishiga xos og‘riq.
Go‘yo ichimda eski qobiq sekin yorilib, yangisi shakllanayotgandek. Odam shunday pallaga ham yetadi: kulgi kamayadi, so‘zlar qisqaradi, lekin fikrlar chuqurlashadi. Bu davr o‘tadi, lekin aynan hozir — ichimdagi bu og‘ir jimlik men bilan birga yurmoqda. Umid qilamanki, uning zarari yo‘q, faqat tarbiyalaydi, o‘ylatadi, o‘zgartiradi.
Men hayotdan charchadim ona,
Tashvishlarim koʻnglim g'ashladi.
Koʻp yiqildim, tik tursam yana,
Hayot meni yanchib tashladi.
Tashvishlarim koʻnglim g'ashladi.
Koʻp yiqildim, tik tursam yana,
Hayot meni yanchib tashladi.
💔1
Kimdir og‘ir kuningda yoningda qoladi — sukutda bo‘lsa ham, yoningda turishi bilan kuch beradi. Yuraging ezilib turganda bir og‘iz so‘zi bilan bo‘lmasa ham, borlig‘i bilan seni yig‘idan qaytaradi. Ammo yana kimdir bor: sen eng pastga tushgan lahzada, qo‘llaring titrab turgan paytda sendan yuz o‘giradi, go‘yoki bir umr yoningda yurgani yolg‘on bo‘lganday. Shunda odamning ichida bir narsa uziladi, dunyoni boshqacha ko‘ra boshlaydi — asl do‘stlik ham, insonning asl chehrasi ham aynan shunday pallada ayon bo‘larkan. Ba’zan kutilgan odam ketarkan, kutmagan odaming esa sen bilan qolarkan. Va bu hayotning eng og‘riqli haqiqatlaridan biri bo‘lib, odamni jimjit, ammo chuqur o‘yga to'ldiradi: kimdir seni eng yomon kuningda qo‘llaydi, kimdir esa aynan shu kuning tufayli sendan uzoqlashadi.
💔1
So‘nggi kunlarda ichimda bir og‘irlik paydo bo‘ldi — na tanam, na fikrim ko‘tarolmaydigan darajada. Go‘yo ruhimning o‘zi charchab, jimlikka cho‘kib qolgandek. Atrofimdagilar kulayotgan lahzalarda ham ichimda bir sokin zulmat yuradi, hech kim sezmaydi, lekin u bor.
Ichimda izoh topib bo‘lmaydigan bosim bor — na ovozi bor, na rangi, lekin og‘irligi yetarli. U odamni yelkasidan emas, yuragining ichidan bosadi. Kun o‘tadi, vaqt o‘tadi, lekin u bosim o‘zgarmaydi.
Ba’zan o‘zimni odamlar orasida turgandek emas, balki o‘zimning ichimda, hech kim bilmaydigan bir xonaga qamalib qolgandek his qilaman. Gapirmoqchi bo‘laman, lekin gaplarim chiqmaydi,hislarimni aytgim keladi, lekin ifodalar yetmaydi. Shuning uchun men yozishini tanlayabman. Ichkarida nimadir sinayotgandek, lekin ovozi tashqariga chiqmayapti.
Ruhimda shunday og‘ir jimlik borki — tashqaridan hech kim uni ko‘ra olmaydi, lekin ichkarida u doimo mehmon. Go‘yo odam tabassum qilishi mumkin, odam suhbat qurishi mumkin, biroq baribir ichida bir joyda ko‘tara olmaydigan bir yuk turaveradi.
Bu holatning o‘zi bir ma’no: insonning ichida ham ba’zida shunday og‘ir fasllar bo‘ladi, shamolsiz,quyoshsiz, tushuntirib bo‘lmaydigan fasllar. Va aynan shu fasllarda odamning ruhi eng og‘ir, yukli bo‘ladi.
Ichimda izoh topib bo‘lmaydigan bosim bor — na ovozi bor, na rangi, lekin og‘irligi yetarli. U odamni yelkasidan emas, yuragining ichidan bosadi. Kun o‘tadi, vaqt o‘tadi, lekin u bosim o‘zgarmaydi.
Ba’zan o‘zimni odamlar orasida turgandek emas, balki o‘zimning ichimda, hech kim bilmaydigan bir xonaga qamalib qolgandek his qilaman. Gapirmoqchi bo‘laman, lekin gaplarim chiqmaydi,hislarimni aytgim keladi, lekin ifodalar yetmaydi. Shuning uchun men yozishini tanlayabman. Ichkarida nimadir sinayotgandek, lekin ovozi tashqariga chiqmayapti.
Ruhimda shunday og‘ir jimlik borki — tashqaridan hech kim uni ko‘ra olmaydi, lekin ichkarida u doimo mehmon. Go‘yo odam tabassum qilishi mumkin, odam suhbat qurishi mumkin, biroq baribir ichida bir joyda ko‘tara olmaydigan bir yuk turaveradi.
Bu holatning o‘zi bir ma’no: insonning ichida ham ba’zida shunday og‘ir fasllar bo‘ladi, shamolsiz,quyoshsiz, tushuntirib bo‘lmaydigan fasllar. Va aynan shu fasllarda odamning ruhi eng og‘ir, yukli bo‘ladi.
Ichimda soʻzsiz bir charchoq bor,
u na tanaga, na uyquga boʻysunadi.
Kunlar oʻtadi, lekin ichimdagi ogʻirlik joyidan qimirlamayabdi.
Hafa ekanimni ayta olmayman —
soʻzlar yelkamdagi yukni koʻtara olmayabdi.
Jimligim beparvolik emas,
bu — ichimda boʻlayotgan kurashning ovozsiz shakli.
Baʼzan kulaman, chunki shunday qilish osonroq.
Baʼzan sukut qilaman, chunki tushuntirishdan charchaganman.
Men sinmaganman,
faqat juda koʻp narsani ichimda saqlab kelganman.
Eng alam qiladigani —
kimdir sezishini kutish.
Savolsiz tushunishini.
Bir qarash bilan anglashini.
Hozir men shunchaki toʻxtab turibman.
Qochmayapman.
Taslim ham boʻlmayapman.
Faqat ogʻirlikni yurak bilan koʻtarayapman.
u na tanaga, na uyquga boʻysunadi.
Kunlar oʻtadi, lekin ichimdagi ogʻirlik joyidan qimirlamayabdi.
Hafa ekanimni ayta olmayman —
soʻzlar yelkamdagi yukni koʻtara olmayabdi.
Jimligim beparvolik emas,
bu — ichimda boʻlayotgan kurashning ovozsiz shakli.
Baʼzan kulaman, chunki shunday qilish osonroq.
Baʼzan sukut qilaman, chunki tushuntirishdan charchaganman.
Men sinmaganman,
faqat juda koʻp narsani ichimda saqlab kelganman.
Eng alam qiladigani —
kimdir sezishini kutish.
Savolsiz tushunishini.
Bir qarash bilan anglashini.
Hozir men shunchaki toʻxtab turibman.
Qochmayapman.
Taslim ham boʻlmayapman.
Faqat ogʻirlikni yurak bilan koʻtarayapman.
“Kalamushlar poygasining muammosi shundaki, hatto yutsang ham, baribir kalamushligingcha qolasan.”
— Lily Tomlin
— Lily Tomlin