چند سوال رایج مرتبط با کنکور.

پارسال به پیشنهاد یکی از دوستان چند وویس کوتاه ضبط کردم و درمورد تعدادی از سوالات رایج بچه‌های کنکوری صحبت کردم. حالا که زمان انتخاب رشته فرا رسیده، فکر کنم ارزش شیرکردن رو داشته باشه:

- چرا پزشکی:
https://t.me/epsilongroup_ir/3629
- بار روانی دبیرستان:
https://t.me/epsilongroup_ir/3640
- شرایط دانشگاه علوم پزشکی البرز:
https://t.me/epsilongroup_ir/3644
- شرایط مدرسهٔ دبیرستان:
https://t.me/epsilongroup_ir/3652

پی‌نوشت اول: حقیقتاً هیچ‌وقت مشاور کنکور نبوده‌ام و آشنایی خوبی هم با تغییرات اخیر ندارم. همچنین شناخت دقیقی از این موسسه ندارم و لطفا شیرکردن رو معرفی در نظر نگیرید.

پی‌نوشت دوم: قبلا نظرم درمورد کنکور رو با شیرکردن این ویدئو و نوشتن این مطلب گفته بودم. اگر خواستید بیشتر بخونید، بنظرم اون‌ها دقیق‌ترند.

@sinusealpha_channel

در نکوهش پرسشگری سقراطی در بحث‌ها.

بنجامین فرانکلین، در کتاب زندگی‌نامه‌اش نوشته که در نوجوانی، مسحور روش پرسش‌گری سقراطی در گفتگو و بحث بود و هر مخالفت و جدلی رو به این شکل ادامه می‌داد و برنده می‌شد! اما خیلی زود از این روش منصرف شد، چرا اون رو که مخالف حجب و خویشتن‌داری می‌دونست. از اون به بعد، تصمیم می‌گیره که دیگه هیچ‌وقت از این روش استفاده نکنه، و فروتنی بیشتری در صحبت‌هاش به خرج بده.

خیلی جالب بود این بخش برای من! در اواسط کتاب هم چند بار افرادی که با پرسیدن سوالاتی که به قول خودش «بی‌عفادهٔ عاری از اعمال» هستند، سعی بر اقناع طرف مقابل‌شون می‌کردند، رو ذکر می‌کنه. و اصلا هم از اون‌ها به نیکی یاد نمی‌کنه! همچنین خیلی جدی معتقده که این روش، برای تاثیرگذاری در بلندمدت مناسب نیست، و بهتره که افراد فروتنی رو همواره جزو مسلک گفتگوهای روزمره‌شون در نظر داشته باشند.

@sinusealpha_channel

هر چقدر بیشتر می‌گذره، بیشتر به این می‌رسم که میزان مشارکت و جدیت آدم‌ها خیلی ارتباطی به اندازه و اهمیت پروژه و کار نداره! یعنی اونی که در راه‌اندازی یک گروه کتاب‌خوانی یا یه رویداد ساده بی‌مسئولیته، از زیر کار در میره و...، در کارهای مهم‌تر و بزرگ‌تر هم یا همینه، و یا حتی خیلی وضعیت بدتری داره. از اون سمت، اونی که موقع بازی‌کردن هم جدیت خودش رو داره، موقع کارهای مهم‌تر هم همون قدر - و یا حتی بیشتر - جدیت نشون میده و کار رو به نتیجه می‌رسونه.

بخاطر همین تجربه‌های کوچیک و ساده رو واقعا دست‌کم نگیرید. خیلی چیزها درمورد آدم‌ها به ما یاد میدن، و این‌جا استثنائا می‌تونیم به دقت خوبی تعمیم بدیم!

@sinusealpha_channel

اهمیت داشتن آلترناتیو در سیستم درمان!

یکی از مهم‌ترین پیشنهاداتم به همهٔ افرادی که [به عنوان دانشجو یا...] تازه وارد سیستم درمان شده‌اند، اینه که حتما به اندازهٔ کافی روی چیزی جز درس، دانشگاه، بیمارستان و... سرمایه‌گذاری کنند تا در سال‌های آینده و صرفاً به دلیل نیاز مالی و اعتباری، مجبور به تحمل هر نوع خفتی نشن! این خیلی خیلی موضوع مهمیه، ولی معمولاً کسی درموردش صحبت نمی‌کنه.

دیروز یکی از رزیدنت‌های ما داشت به دزدیده‌شدن چوب لباسی‌اش با چنان شدتی اعتراض می‌کرد که من اصلا باورم نمی‌شد که همچین موضوعی هم می‌تونه محل بحث باشه! قضیه هم از این قراره که سیستم سلامت، آدم‌هاش رو از ابتدا [با انتظار حجم بالای سرمایه‌گذاری زمانی برای درس‌خوندن و کشیک‌دادن و...] وابسته به خودش بار میاره، و وقتی اوضاع سخت می‌شه، و یا مشکلی به‌وجود میاد، هر ظلمی بهشون می‌کنه.

اما فقط کسی که نیازی به سیستم نداره، و حداقل از نظر مالی، اعتباری و... به اندازه‌ای تامینه که بود یا نبودش در سیستم، تغییر بزرگی در زندگی‌اش ایجاد نمی‌کنه، می‌تونه «مستقل» فکر کنه. زیر بار ظلم نره، و هر حرفی رو صرفا به خاطر این‌که مبادا یک اتند، رزیدنت و... (به عبارت بهتر «سال‌بالایی») از دست‌اش ناراحت بشه قبول نکنه!

دوران دانشجویی در علوم پزشکی به نظرم زمان ساختن این «بی‌نیازی از سیستم» عه و اگر کسی از همون ابتدا این قضیه رو جدی نگیره، یهو به خودش میاد و می‌بینه که زیر بار هر ظلمی می‌ره و هر خفتی رو از هر سال‌بالایی‌ای قبول می‌کنه. این با حداقل کرامت انسانی هم در تضاده، ولی متاسفانه جوریه که سیستم کار می‌کنه.

@sinusealpha_channel

#موقت

ما داریم بزرگ‌ترین رویداد «هوش مصنوعی در علوم پزشکی» کشور رو برگزار می‌کنیم، و سخنران‌هایی از بهترین شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و بیمارستان‌های دنیا قراره در این رویداد سخنرانی کنند.

توی همین چند روز خیلی استقبال خوبی از رویداد شده، و اگر شما هم علاقه‌مندید، به ادمین پیام بدید و بگید که من معرفی‌تون کردم تا کد تخفیف ویژه‌ای رو براتون ارسال کنند.😁

لینک کانال:
@medaisummit

- functional aesthetics

من قبلا درمورد «زیبایی شناسی» اشتباه فکر می‌کردم. توی این پادکست هم یه جایی به این موضوع اشاره کردم که الان به نظرم درست نیست. در واقع من راجع به این موضوع مطالعه زیادی نکرده بودم، و تقریبا چیزی نمی‌دونستم. اصلا نمی‌دونستم که این‌قدر موضوع گسترده و مهمیه. و چقدر درموردش نوشته‌اند و چه بحث‌هایی حول‌اش وجود داره.

اخیرا چند کتاب از فلسفه‌های شرق و غرب در این زمینه خونده‌ام و واقعا حیرت‌زده‌ام. فکر نمی‌کردم که این‌قدر جدی باشه اصلا. و الان به یک چیزی تحت عنوان functional aesthetics (برای تعریف شخصی) رسیده‌ام که بنظرم خیلی دقیق‌تر و درست‌تر از اون تعریف اشتباهیه که متاسفانه یک‌بار هم در اون پادکست درموردش حرف زدم. البته می‌دونید که همین کلمهٔ aesthetics هم خودش کلمهٔ جدیدی نیست و در عربی و لاتین کلمات قدیمی‌تر و بهتری برای توصیف زیبایی موجودات به کار میره.

حالا نمی‌خوام این‌جا بازش کنم، و هنوز هم دارم درموردش مطالعه می‌کنم. منتهی دیگه اون دیدگاه قبلیم که تمرکزش روی appearance (ظاهر/تجلی) چیزها بود رو ندارم، و ای کاش می‌تونستم همهٔ حرف‌هایی که بر اساس اون فلسفه زده بودم رو پس بگیرم. الان زیبایی‌شناسی معنی دیگری برام داره و احتمالا به زودی خیلی مفصل‌تر درموردش بنویسم.

@sinusealpha_channel

مدتی رو مشغول سامیت بودیم و اتفاقات خیلی جالب و هیجان‌انگیزی برامون افتاد که در این پست به بعضی‌هاشون اشاره کردم. :) به زودی در یک مطلب مفصل‌تر هم درمورد جزئیات داستان ما و سامیت خواهم نوشت.

@sinusealpha_channel

یه چیز ضرب‌المثل‌طور بین استخدام‌کننده‌ها رایجه که میگن:

"if you're talented enough, every company is hiring."

با درست و غلط‌بودنش خیلی کاری ندارم، اما کاملاً مصداق خارجی داره و کمپانی‌ها از عمد مسیری رو برای این نوع از استخدام‌ها ترتیب میدن تا افراد خیلی‌خوب رو با آگهی اشتباه، غیرفیت و... از دست ندن! بخاطر همین معمولا افرادی که از این طریق استخدام می‌شن، قوی‌تر و مهم‌تر هستند. این‌جا یک توضیح مختصری در این مورد اومده:
https://t.me/sharif_work/48

@sinusealpha_channel

مهارت پنهانی که در بیمارستان آموزش می‌دهند!

یکی از مهارت‌هایی که در بیمارستان به ما آموزش می‌دهند، مشغول نشون‌دادن خودمونه. در واقع خیلی مهم نیست که واقعا مشغول به انجام کاری باشیم یا نباشیم، و یا نتیجه‌ای رو اصلا حاصل بکنیم یا نه، اما خب باید حتما این‌طور نشون بدیم که داره این اتفاق می‌افته. باید شرح‌حال طولانی بنویسیم. مهم نیست محتواش چی باشه، همین‌که طولانی باشه کافیه. باید کل آزمایش‌های بیمار رو بنویسیم. مهم نیست اون آزمایش اهمیتی داره یا نداره، یا اصلا می‌فهمیم که نوشتن اون آزمایش لازمه یا نه. همین‌که زیاد بنویسیم کافیه.

در یک و نیم ماهی که از بخش داخلی‌مون می‌گذره، تقریبا به اندازهٔ نصف یک روز محتوای آموزشی دریافت کرده‌ام. اما به اندازهٔ سال‌ها این مهارتی که بالاتر درموردش صحبت کردیم رو یاد گرفتم و هر روز دارم تمرین‌اش می‌کنم. البته از شانس خوبم، بعدازظهرها مشغول کاری هستم که دقیقا برعکس بیمارستانه. یعنی فقط خروجی‌اش مهمه، و نه ساعت، نه حجم کار و... اصلا - و به درستی - مورد ارزیابی قرار نمی‌گیره. و unlearn می‌کنه اون عادت‌های چرت و پرتی رو که صبح‌ها دارم learn می‌کنم (‍‍~می‌شوره می‌بره)!

خودم هم این‌طوری شده‌ام که موقع شروع هر کار جدید، با بیمارستان می‌سنجم. اگر ببینم مدل کاری‌مون داره شبیه به سیستم اونجا می‌شه، تردید می‌کنم که مبادا یه incentiveای چیزی رو اشتباه طراحی کرده‌ایم که داریم اون‌ شکلی می‌شیم. به شما هم پیشنهاد می‌کنم که بیمارستان و مدل کاری این سیستم رو خوب بشناسید، تا شبیه‌اش نشید، چرا که:

"you have to know something to ignore that thing!"

پی‌نوشت: راستش قضیه خیلی هم پنهانی نیست، صرفا عنوان پست رو این‌طوری انتخاب کردم تا بخونید. :)

@sinusealpha_channel

«کار تیمی» کار نمی‌کنه.

دیروز یک‌جایی درمورد مضرات (!) تیم‌ورکینگ صحبت کردیم. انتقاد کردیم. و راه‌های جایگزینی که ما می‌تونیم در اون قالب‌ها سازمان‌دهی بشیم و همکاری کنیم رو معرفی کردیم. در رویداد سامیت هم تلاش کردیم تا این شکلی سازمان‌دهی بشیم و در این مطلب، اندکی درموردش نوشته‌ام. خوش‌حال می‌شم اگر بخونید و نظرتون رو برام بنویسید.

پی‌نوشت: حدس می‌زنم که حجم مخالف‌های این قضیه خیلی زیاد باشه. بخاطر همین به شکل پابلیک دارم می‌نویسم‌اش. اما خب بحث‌کردن درموردش رو واقعا دوست دارم. از طریق لینک‌های موجود در این مطلب هم می‌تونید به کل محتوای جلسهٔ دیروز دسترسی داشته باشید.

@sinusealpha_channel

این توییت‌ها خیلی برای من جالب‌‌ان. یه نفری یه جایی تصمیم گرفته که مسیر نرمال‌اش رو بیخیال بشه و بره توی یه استارتاپ ناشناخته‌ای کار کنه، و بعدش اون استارتاپه اون‌قدری موفق می‌شه که طرف با یه توییت، این‌قدر دیده می‌شه و این‌قدر تصمیم‌اش ارزشمند به حساب میاد و مورد احترام قرار می‌گیره.

در حاشیه جذب سرمایهٔ جدید Kalshi (یه وب‌سایت شرط‌بندی)، یه سری افراد جدید این‌طوری هم پیدا شدند. از فاندرش که میلیاردر شد، تا کارمندهاشون که احتمالا بواسطه سهام‌شون الان به نقطهٔ خوبی رسیده باشن. هر از گاهی از این اخبار میاد، و واقعا انگیزه‌بخش و باحال‌ان.

در ضمن برای شتابدهنده‌ها هم این اتفاقات جالب‌ان. همین YC و Neo (شتابدهنده‌های معروفی هستند و روی kalshi هم سرمایه‌گذاری کرده بودند)، بین ۳۰۰ تا ۱۵۰۰ برابر بازده گرفته‌اند (البته هنوز خروج نکرده‌اند). در حدود ۶ سال. که واقعا در هیچ جایی جز استارتاپ (و البته شت‌کوین‌ها) ممکن نیست!

@sinusealpha_channel