چند روز پیش مطلع شدم که مقاله‌مون در RSNA پذیرفته شده و بواسطه‌اش، یک مطلبی رو در مورد «ریسرچ» نوشته‌ام که می‌تونید این‌جا بخونید.

قضیه از این قراره که آخرین کارهای «ریسرچ»ای که من شروع به انجام‌شون کرده بودم، به بیشتر از چهار سال پیش وقتی هنوز ترم یک‌مون شروع نشده بود برمی‌گشت و شانس آوردم که اون کارها، هرگز به جایی نرسیدند. :) در کل این مدت هم، تعداد نسبتا زیادی از پیشنهادات این شکلی رو رد می‌کردم (+) تا درگیر چیزی به نام ریسرچ، که اگر نگم بی‌فایده، کم‌فایده می‌دونستم، نشم. و واقعا هم از این تصمیم راضی‌ام.

اما این کار فرق می‌کرد. و شد اولین مقالهٔ من. که در RSNA 2025 پذیرفته شد. و به زودی قراره که ابزار توسعه داده‌شده در این مقاله، از طریق وب‌سایت AJNR (مجلهٔ نورورادیولوژی آمریکا) برای عموم قابل استفاده بشه. در آینده نزدیک و به محض انتشار، جزئیات کار و محصول نهایی رو هم مفصل‌تر توضیح خواهم داد.

@sinusealpha_channel

تجزیهٔ و ترکیب جملات، یک تمرین برای نوشتن بهتر.

یک تمرین نسبتاً سخت برای بهتر نوشتن، تجزیه و ترکیب جملات است. در این تمرین، شما یا حرف‌هایی که در چند جمله می‌شنوید را در یک جملهٔ بزرگ بیان می‌کنید، یا یک جملهٔ بزرگ را به جملات ساده‌تری که تعداد کلمات کمتر و آشنا‌تری دارند تجزیه می‌کنید. این تمرین به شما محتوای جدیدی اضافه نمی‌کند، اما در تنظیم بهتر متن، که احتمالا‌ً آخرین مرحلهٔ نوشتن است، بسیار موثر است.

من هم معمولاً مرحلهٔ آخر نوشتن را به این کار اختصاص می‌دهم. اول محتوا، و بعد شکل، و نهایتاً روی طولانی/کوتاه و ساده/سخت بودن جملات و ساختار کلی داستان کار می‌کنم. محتوا، و مهم‌تر از هر چیزی، مخاطب محتوا، در این‌که من این تنظیم را به چه شکلی انجام دهم به شدت مؤثرند.

مثلاً اگر مطلب مهم و جدی‌ای نوشته باشم، جملات را طولانی‌تر و کلمات را سخت‌تر انتخاب می‌کنم، تا هر خواننده‌ای که شروع به خواندن متن من کرده است، به پایانش نرسد (!)، و فقط آن افرادی که پیگیری بیشتری دارند بخوانند. اما اگر بخواهم گروه بیشتری از خواننده‌ها، و حتی آن‌هایی که پنجرهٔ توجه خیلی کوتاهی دارند متن من را بخوانند، با کلمات به شدت ساده‌تر و جملات کوتاه‌تر و ساختار داستانی آشناتری متن را تنظیم می‌کنم.

به همین دلیل و به احتمال زیاد دیده باشید که بعضی از متن‌های این کانال و بقیهٔ صفحات، وبلاگ‌ها و...، شامل عبارت‌های در ظاهر [و حتی باطن] سخت‌تری هستند و به مانند همین جمله، پتانسیل بیشتری برای فراری‌دادن گروهی از خوانندگان که احتمالاً استفادهٔ روزمرهٔ بیشتری هم از شبکه‌های اجتماعی دارند، داشته باشند.

اما بعضی متن‌ها ساده‌اند. یا حداقل ساده‌ترند. ساختار داستان آشنایی دارند و خبری از کلمات پیچیده در آن‌ها نیست. مثل همین بخش، که ساده‌تر از بخش قبلی‌ست، و راحت‌تر هم خوانده می‌شود. حتی توجه‌ها را هم جلب می‌کند و روش بهتری برای انتقال پیام است. مخصوصاً برای آن‌هایی که زیاد توجه نمی‌کنند.

این‌ها صرفاً مثال‌های ساده‌ای از تمرینی هستند که پیشنهاد می‌کنم در مکالمات و از آن بهتر، در خواندن رفرنس‌های آکادمیک و کتاب‌های فلسفی فارسی [یا با ترجمهٔ خوب]، که محل مواجهه با جملات طولانی‌تر و پیچیده‌تر است، انجام دهید. به نظرم معجزه می‌کند. در آینده هم بیشتر از این موضوع خواهم نوشت. :)

@sinusealpha_channel

فردا قراره در رویدادی به نام Projects Day، بیایم پروژه‌های برنامه‌نویسی بچه‌های علوم پزشکی البرز رو با هم ببینیم!

شخصا خیلی مشتاق این برنامه‌ام و اگر شما هم علاقه‌مند به حضور هستید، امکانش فراهمه. در ضمن امروز هم روز آخر ثبت‌نامه:
https://t.me/AbzumsAI/95

چند سوال رایج مرتبط با کنکور.

پارسال به پیشنهاد یکی از دوستان چند وویس کوتاه ضبط کردم و درمورد تعدادی از سوالات رایج بچه‌های کنکوری صحبت کردم. حالا که زمان انتخاب رشته فرا رسیده، فکر کنم ارزش شیرکردن رو داشته باشه:

- چرا پزشکی:
https://t.me/epsilongroup_ir/3629
- بار روانی دبیرستان:
https://t.me/epsilongroup_ir/3640
- شرایط دانشگاه علوم پزشکی البرز:
https://t.me/epsilongroup_ir/3644
- شرایط مدرسهٔ دبیرستان:
https://t.me/epsilongroup_ir/3652

پی‌نوشت اول: حقیقتاً هیچ‌وقت مشاور کنکور نبوده‌ام و آشنایی خوبی هم با تغییرات اخیر ندارم. همچنین شناخت دقیقی از این موسسه ندارم و لطفا شیرکردن رو معرفی در نظر نگیرید.

پی‌نوشت دوم: قبلا نظرم درمورد کنکور رو با شیرکردن این ویدئو و نوشتن این مطلب گفته بودم. اگر خواستید بیشتر بخونید، بنظرم اون‌ها دقیق‌ترند.

@sinusealpha_channel

در نکوهش پرسشگری سقراطی در بحث‌ها.

بنجامین فرانکلین، در کتاب زندگی‌نامه‌اش نوشته که در نوجوانی، مسحور روش پرسش‌گری سقراطی در گفتگو و بحث بود و هر مخالفت و جدلی رو به این شکل ادامه می‌داد و برنده می‌شد! اما خیلی زود از این روش منصرف شد، چرا اون رو که مخالف حجب و خویشتن‌داری می‌دونست. از اون به بعد، تصمیم می‌گیره که دیگه هیچ‌وقت از این روش استفاده نکنه، و فروتنی بیشتری در صحبت‌هاش به خرج بده.

خیلی جالب بود این بخش برای من! در اواسط کتاب هم چند بار افرادی که با پرسیدن سوالاتی که به قول خودش «بی‌عفادهٔ عاری از اعمال» هستند، سعی بر اقناع طرف مقابل‌شون می‌کردند، رو ذکر می‌کنه. و اصلا هم از اون‌ها به نیکی یاد نمی‌کنه! همچنین خیلی جدی معتقده که این روش، برای تاثیرگذاری در بلندمدت مناسب نیست، و بهتره که افراد فروتنی رو همواره جزو مسلک گفتگوهای روزمره‌شون در نظر داشته باشند.

@sinusealpha_channel

هر چقدر بیشتر می‌گذره، بیشتر به این می‌رسم که میزان مشارکت و جدیت آدم‌ها خیلی ارتباطی به اندازه و اهمیت پروژه و کار نداره! یعنی اونی که در راه‌اندازی یک گروه کتاب‌خوانی یا یه رویداد ساده بی‌مسئولیته، از زیر کار در میره و...، در کارهای مهم‌تر و بزرگ‌تر هم یا همینه، و یا حتی خیلی وضعیت بدتری داره. از اون سمت، اونی که موقع بازی‌کردن هم جدیت خودش رو داره، موقع کارهای مهم‌تر هم همون قدر - و یا حتی بیشتر - جدیت نشون میده و کار رو به نتیجه می‌رسونه.

بخاطر همین تجربه‌های کوچیک و ساده رو واقعا دست‌کم نگیرید. خیلی چیزها درمورد آدم‌ها به ما یاد میدن، و این‌جا استثنائا می‌تونیم به دقت خوبی تعمیم بدیم!

@sinusealpha_channel

اهمیت داشتن آلترناتیو در سیستم درمان!

یکی از مهم‌ترین پیشنهاداتم به همهٔ افرادی که [به عنوان دانشجو یا...] تازه وارد سیستم درمان شده‌اند، اینه که حتما به اندازهٔ کافی روی چیزی جز درس، دانشگاه، بیمارستان و... سرمایه‌گذاری کنند تا در سال‌های آینده و صرفاً به دلیل نیاز مالی و اعتباری، مجبور به تحمل هر نوع خفتی نشن! این خیلی خیلی موضوع مهمیه، ولی معمولاً کسی درموردش صحبت نمی‌کنه.

دیروز یکی از رزیدنت‌های ما داشت به دزدیده‌شدن چوب لباسی‌اش با چنان شدتی اعتراض می‌کرد که من اصلا باورم نمی‌شد که همچین موضوعی هم می‌تونه محل بحث باشه! قضیه هم از این قراره که سیستم سلامت، آدم‌هاش رو از ابتدا [با انتظار حجم بالای سرمایه‌گذاری زمانی برای درس‌خوندن و کشیک‌دادن و...] وابسته به خودش بار میاره، و وقتی اوضاع سخت می‌شه، و یا مشکلی به‌وجود میاد، هر ظلمی بهشون می‌کنه.

اما فقط کسی که نیازی به سیستم نداره، و حداقل از نظر مالی، اعتباری و... به اندازه‌ای تامینه که بود یا نبودش در سیستم، تغییر بزرگی در زندگی‌اش ایجاد نمی‌کنه، می‌تونه «مستقل» فکر کنه. زیر بار ظلم نره، و هر حرفی رو صرفا به خاطر این‌که مبادا یک اتند، رزیدنت و... (به عبارت بهتر «سال‌بالایی») از دست‌اش ناراحت بشه قبول نکنه!

دوران دانشجویی در علوم پزشکی به نظرم زمان ساختن این «بی‌نیازی از سیستم» عه و اگر کسی از همون ابتدا این قضیه رو جدی نگیره، یهو به خودش میاد و می‌بینه که زیر بار هر ظلمی می‌ره و هر خفتی رو از هر سال‌بالایی‌ای قبول می‌کنه. این با حداقل کرامت انسانی هم در تضاده، ولی متاسفانه جوریه که سیستم کار می‌کنه.

@sinusealpha_channel

#موقت

ما داریم بزرگ‌ترین رویداد «هوش مصنوعی در علوم پزشکی» کشور رو برگزار می‌کنیم، و سخنران‌هایی از بهترین شرکت‌ها، دانشگاه‌ها و بیمارستان‌های دنیا قراره در این رویداد سخنرانی کنند.

توی همین چند روز خیلی استقبال خوبی از رویداد شده، و اگر شما هم علاقه‌مندید، به ادمین پیام بدید و بگید که من معرفی‌تون کردم تا کد تخفیف ویژه‌ای رو براتون ارسال کنند.😁

لینک کانال:
@medaisummit

- functional aesthetics

من قبلا درمورد «زیبایی شناسی» اشتباه فکر می‌کردم. توی این پادکست هم یه جایی به این موضوع اشاره کردم که الان به نظرم درست نیست. در واقع من راجع به این موضوع مطالعه زیادی نکرده بودم، و تقریبا چیزی نمی‌دونستم. اصلا نمی‌دونستم که این‌قدر موضوع گسترده و مهمیه. و چقدر درموردش نوشته‌اند و چه بحث‌هایی حول‌اش وجود داره.

اخیرا چند کتاب از فلسفه‌های شرق و غرب در این زمینه خونده‌ام و واقعا حیرت‌زده‌ام. فکر نمی‌کردم که این‌قدر جدی باشه اصلا. و الان به یک چیزی تحت عنوان functional aesthetics (برای تعریف شخصی) رسیده‌ام که بنظرم خیلی دقیق‌تر و درست‌تر از اون تعریف اشتباهیه که متاسفانه یک‌بار هم در اون پادکست درموردش حرف زدم. البته می‌دونید که همین کلمهٔ aesthetics هم خودش کلمهٔ جدیدی نیست و در عربی و لاتین کلمات قدیمی‌تر و بهتری برای توصیف زیبایی موجودات به کار میره.

حالا نمی‌خوام این‌جا بازش کنم، و هنوز هم دارم درموردش مطالعه می‌کنم. منتهی دیگه اون دیدگاه قبلیم که تمرکزش روی appearance (ظاهر/تجلی) چیزها بود رو ندارم، و ای کاش می‌تونستم همهٔ حرف‌هایی که بر اساس اون فلسفه زده بودم رو پس بگیرم. الان زیبایی‌شناسی معنی دیگری برام داره و احتمالا به زودی خیلی مفصل‌تر درموردش بنویسم.

@sinusealpha_channel