تصویر مربوط به ارائه‌ی دیروز دکتر مکری است و از دیروز دارم به این جملات فکر می‌کنم. این‌جا گذاشتم، تا هم شما به این‌ها فکر کنید و هم اگر نظری دارید، درموردش صحبت کنیم.

@sinusealpha_channel

این توییت به‌نظرم یکی از مهم‌ترین درس‌هایی هستش که هر کدوم‌مون یه‌جای زندگی می‌گیریم.

ترجمه: مراقب کسی باشید که شما را نصیحت می‌کند و به شما می‌گوید که کار خاصی از طرف شما برای شما خوب است، در حالی که [عمل شما] برای او نیز مفید است! اما [این عمل] ممکن است به شما آسیبی را وارد کند و این آسیب، تأثیر مستقیمی بر او ندارد! ( = در سود آشنا و در ضرر غریبه!)

پی‌نوشت اول: مصداق‌های این افراد زیادند و فکر نکنم نیازی به توضیح داشته باشه.

پی‌نوشت دوم: یاد اون جمله افتادم که می‌گفت «کسی که نصیحت خوب رو از بد تشخیص می‌ده، نیازی به نصیحت نداره» و به‌نظرم این توییت [و کتاب skin in the game]، ممکنه بتونه یه‌کمی به این کار کمک کنه.

@sinusealpha_channel

من دو سال پیش تصمیم گرفتم که هر دو سال یک‌بار، مدل یادگیری‌ام رو بنویسم. امروز که داشتم متن دو سال پیش (۱۹ سالگی) رو می‌دیدم، شرم کردم و روم نشد منتشرش کنم! :))

اما امسال هم چنین مطلبی رو نوشتم و [فعلا] خوشحالم که منتشرش کنم و در لینک زیر می‌تونید [مقدمه‌اش رو] بخونید:
Link

🔹دم poly A شبیه به پلاستیک ابتدا و انتهای بند کفش است.

جمله‌ی بالا را از این ویدئو شنیدم و بسیار برایم جالب بود. دوستان علوم پزشکی نیازی به توضیح ندارند، اما برای بقیه‌ی دوستان یک توضیحی می‌دهم تا جذابیت این تشبیه بسیار زیبا را درک کنند.

رشته‌های DNA انسانی، از واحدهایی به‌نام نوکلئوتید تشکیل شده‌اند و این واحد‌ها، با هم متفاوت‌اند. برخی از آن‌ها را A و برخی را T و C و G می‌نامیم. این واحدها در کنار هم قرار می‌گیرند و یک رشته‌ی DNA را می‌سازند. اما این رشته‌ی DNA، در انتهای خود به یک سری A ختم می‌شود. به این معنی که از یک جایی به بعد [و تا انتهای رشته]، فقط آن واحد A را داریم. به همین دلیل به آن بخش poly A tail (دمی که سرشار از A است) می‌گوییم.

این بخش‌های poly A، در روند تقسیم سلول‌ها [در اثر آنزیم‌هایی] کوتاه‌تر می‌شوند. یعنی هر زمانی که یک سلول تصمیم به تقسیم می‌گیرد، رشته‌های DNA را دو برابر می‌کند و این دوبرابر شدن، هزینه‌اش کوتاه‌تر شدن آن بخش poly A از انتها و ابتدای رشته‌ها است.

یکی از مکانیسم‌هایی که با کمک آن می‌توان جلوی پیری سلول‌ها را گرفت هم جلوگیری از کوتاه‌شدن این دم poly A، و یا حتی طولانی‌تر کردن آن است که در پژوهش‌های aging بررسی می‌شود. اما مسئله‌ی من این نیست.

مسئله‌ی من این است که من [به‌عنوان دانشجوی پزشکی] این موضوع را حداقل ده بار مطالعه کرده‌ام. یعنی حداقل ده درس و استاد مختلف، در سال‌های مختلف این‌ها را به من آموزش داده‌اند و مشکل من این است که «چرا تا به حال کسی نگفته بود که این دم poly A، شبیه به پلاستیک ابتدا و انتهای بند کفش است»!؟ چرا من باید این را از یک «مهندس» بشنوم و این تعداد «دکتر» که استاد و معلم من بوده‌اند، همچین تشبیهی را استفاده نکرده‌اند؟

لازم به ذکر است که مشکلی در این تشبیه وجود ندارد [و به طور کلی و برای یادگیری و تصور این قضیه بسیار عالی است] و علتی که به نظر من می‌رسد این است که همه‌ی ما (حتی همان استادها) این چیزهایی که داریم یاد می‌گیریم را به «سخت‌ترین» روش ممکن یاد گرفته‌ایم و «بلد نیستیم»‌ آن‌را به زبان ساده‌تر و بهتری توضیح بدهیم.

پی‌نوشت: این می‌شود که بعد از مدتی، باید از دیگران [که متخصص حیطه‌ی ما نیستند] بخواهیم که این موضوعات را برای‌مان توضیح بدهند! اگر باور نمی‌کنید، پیشنهاد می‌کنم که سری به کلاس‌های زیست‌شناسی که توسط مهندسان برگزار می‌شود و در دانشکده‌های مهندسی تدریس می‌شود بزنید و ببینید که چقدر راحت‌تر و قابل فهم‌تر صحبت می‌کنند و اصلا نیازی به ده‌بار تکرار هم ندارند.

#پزشکی
@sinusealpha_channel

الان کمی بیشتر از یک ماه می‌شه که ما پادکست ۳۰دی رو شروع کردیم و توی این مدت، خیلی از دوستان از من سوالاتی رو درمورد این موضوع می‌پرسیدند. درمورد پادکست، این‌که چرا همچین کاری می‌کنیم، انگیزه‌مون چی بوده، قراره به کدوم سمت بریم و این‌جور چیزها.

این شد که تصمیم گرفتم یک لایو برگزار کنم و درمورد این موضوعات صحبت کنم. این لایو روز پنج‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۲، ساعت ۱۹ و در اکانت اینستاگرام من برگزار می‌شه (متاسفانه جای بهتری رو پیدا نکردم) و اصولا هم جزو محتواهای پادکست نیست. صرفا پاسخ من به سوالات تعداد زیادی از دوستانم هستش که ترجیح دادم یک‌بار و در یک مکان مشخص این کار رو انجام بدم.

چند مورد مهم هست که قراره درموردشون صحبت کنم و اگر شما هم موردی به‌نظرتون می‌رسه و فکر می‌کنید که بهتره درموردش صحبت کنیم، لطفا برای اکانت @sinusealpha بفرستید. صحبت‌های من نهایتا ۳۰ دقیقه طول بکشه و در انتها، به سوالاتی که در طول لایو پرسیده بشه پاسخ میدم.❤️

@Podcast30D
@sinusealpha_channel

داشتم نقد متمم بر کتاب اثر مرکب رو می‌خوندم که به این بخش رسیدم. بسیار مهم و جالب بود و تصمیم گرفتم که این‌جا هم قرارش بدم.

هرچند که این نقد، جزو ضعیف‌ترین و سطحی‌ترین نقدهایی بود که درمورد این کتاب خوندم و اصلا باورم نمی‌شد که این‌ها در متمم نوشته شده است، اما [شاید فقط] این بخش از مطلب، ارزش توجه داشته باشد و بیایید کمی درموردش فکر کنیم.

پی‌نوشت۱: همچنین بگم که این موضوع نه‌تنها درمورد کتاب‌های حیطه‌ی رشد فردی، بلکه حتی در خود «علم» هم دیده می‌شود. درصورتی که شعارِ علمِ تجربه‌گرا، با رفتار بسیاری از دنبال کننده‌ها و افراد مطرح آن متفاوت است. تجربه‌ی مشابهی داشته‌اید؟

پی‌نوشت۲: لطفا اگر در این زمینه نظری دارید، در کامنت‌ها بنویسید تا صحبت کنیم.

@sinusealpha_channel

گروهی از مهارت‌ها هستند که ابتدای مسیر خوب‌شدن در آن‌ها، با کمی بدترشدن در نتیجه‌ی بیرونی آغاز می‌شود. «نویسندگی» یکی از آن‌هاست.

فردی که می‌خواهد نویسندگی را آغاز کند، در ابتدای مسیر، بسیار شیفته‌ی استفاده از اعراب و علائم نگارشی صحیح است. گویا تمام نویسندگی را در رعایت همین چیزها می‌بیند. آن‌چنان که این توجه بیش از حد، مخاطب را «دل‌زده» می‌کند و احتمالا، نمونه‌اش را در استفاده‌ی افراطی از «نی‌م‌فاصل‌ه»، «هکسره‌ه» و… دیده باشید.

قسمت منفی‌تر ماجرا آن‌جاست که این اتفاق، با خواندن چندین و چندباره‌ی یک متن تازه نوشته شده، توسط خود نویسنده تشدید می‌شود و هر بار، به خودش آفرین می‌فرستد که عامل نثار فاتحه‌ای به روح فردوسی مرحوم شده است. همان داستان دوپامین ارزان و حلقه‌ی بازخورد منفی.

اما زمانی فرا می‌رسد که این نویسنده، یکی از متون قبلی خودش [که چند ماه و یا بعضا، چند سال پیش نوشته است و به تازگی نخوانده] را نگاه می‌کند و می‌بیند که متن او، اصولا قابلیت خوانده شدن ندارد. در همین لحظه، ممکن است به این نتیجه برسد که تنها معیار خوب نوشتن، بعد از ارزشمند بودن اصل حرف، «راحت‌تر خوانده شدن» است و بقیه‌ی اطوارهای ما، فقط اضافات بوده‌اند.

این، همان لحظه‌ای است که نوشتن واقعی را شروع می‌کند و می‌توان نام «نویسنده‌ی تازه‌کار» را بر او گذاشت. اما حقیقت تلخی وجود دارد و آن، این است که زمان تبدیل‌شدن به نویسنده‌ی تازه‌کار، برای برخی از ما چند سال و برای بیشتر ما، به اندازه‌ی همه‌ی عمرمان طول خواهد کشید!

همین باعث می‌شود که «خوب نوشتن»، سخت‌تر از چیزی که فکرش را می‌کنیم باشد و شاید بهتر است که نوشته‌های قدیمی «خیلی خوب» را کمی بیشتر ارزش گذاری کنیم.


پی‌نوشت: بخشی از یک نوشته‌ی روزانه :)

@sinusealpha_channel

اگر دانشجوی علوم پزشکی هستید، این برنامه‌ی رایگان احتمالا برای‌تان جذاب باشد:

👉https://t.me/ABZUMS_SRC/197

@sinusealpha_channel

این‌جا بحث ساده‌نوشتن شد. به همین واسطه، پیشنهاد می‌کنم که مطالب زیر [از paul graham] رو هم ببینید. به‌نظر من، تقریبا هر چیزی که برای نوشتن اهمیت دارند رو شامل می‌شه و اتفاقا می‌تونن براتون انگیزه‌بخش هم باشند.

— “write simply”: https://paulgraham.com/simply.html

— “writing, briefly”: https://paulgraham.com/writing44.html

— “how to write usefully”: https://paulgraham.com/useful.html

— “write like you talk”: https://paulgraham.com/talk.html

— “writing and speaking”: https://paulgraham.com/speak.html

@sinusealpha_channel

من یه چند وقتی می‌شد که حس می‌کردم unlearning خیلی به درد «من» نمی‌خوره. ولی خب خیلی درموردش مطمئن نبودم و بهش فکر هم نمی‌کردم.

اما امروز یک مطلبی رو خوندم [که توی بلاگ بهش اشاره کردم] و بیشتر فکر کردم و نهایتا هم مطمئن شدم که این توصیه، «فعلا» به کار «من» و همچنین بیشتر آدمایی که می‌شناسم نمیاد.

بخاطر همین، این مطلب رو نوشتم که بعضی از دلایلم رو توضیح بدم. تا این‌طوری هم یه کمی موضوع برای خودم شفاف‌تر بشه، هم اگر فرد دیگری به این نتیجه رسیده، بیاد تا درموردش صحبت کنیم.

👉Link: https://open.substack.com/pub/sinamoradi/p/unlearning-is-not-my-thing?r=1vtpit&utm_medium=ios&utm_campaign=post

@sinusealpha_channel

چند ماه پیش بود که توی پست ریپلای زده‌شده، فصل چهارم سری مصاحبه‌های «آدم‌ها و ریاضیات» رو معرفی کردم و از اون موقع، هر زمان که فرصت می‌شد به سراغ این مصاحبه‌ها می‌رفتم.

امروز که داشتم این قسمت تازه منتشر شده‌اش (مصاحبه با خانم دکتر ماندانا احمدی) رو نگاه می‌کردم، اون‌قدر برام جالب بود که تصمیم گرفتم این قسمت رو جداگونه معرفی کنم.

شدیدا پیشنهاد می‌کنم دیدن این قسمت رو در برنامه‌تون قرار بدید. پشیمون نخواهید شد! :))

#ریاضی
@sinusealpha_channel

تعصب، همیشه من رو به یاد underfitting می‌اندازه و اغلب این مدلی بهش فکر می‌کنم. تازگی‌ها هم سعی کردم و می‌کنم که کمتر متعصب باشم و این‌جا، درموردش نوشتم. اگر لطف کردید و خوندید، خیلی خوشحال می‌شم که بهم فیدبک بدید.

👈لینک:
https://sinamoradi.substack.com/p/prejudice-under-fitting

@sinusealpha_channel

یکی از امکانات جالب substack که به تازگی کشف‌اش کردم هم این block ai training هستش!

به این صورت که می‌تونید اجازه ندید که مدل‌های هوش مصنوعی با مطالب شما آموزش ببینند. نمی‌دونم چقدر خوب کار می‌کنه. اما اگر خوب کار کنه، خیلی چیز خوبی محسوب می‌شه. :))

@sinusealpha_channel

داشتم یه ویدئو می‌دیدم که توی بخشی از جلسه، داشتند مدل‌های text to image اون موقع (۲۰۲۲) و دو سال قبل‌اش (۲۰۲۰) رو مقایسه می‌کردند. مدرس‌اش هم از این حجم از تفاوت بسیار شگفت‌زده بود و واقعا هم حق داشت!

توضیح تصویر: تصویر سمت راست مربوط به عملکرد مدل در سال ۲۰۲۰ و تصویر سمت چپ مربوط به عملکرد dall-e در سال ۲۰۲۲ هستش.

اما برای این‌که بیشتر شگفت‌زده بشید، مقایسه‌اش کنید با نتایج مدل جدید openAI (یا همون sora) که نمونه‌هاش رو توی صفحه‌ی توییتر سم آلتمن می‌تونید ببینید.

#هوش_مصنوعی

@sinusealpha_channel

اگر یادتون باشه، من قبلا توی این پست بیشتر کانال‌های جالبی که دنبال می‌کنم رو لیست کردم. اما الان تصمیم دارم که وبلاگ‌های جالبی که اغلب چک‌شون می‌کنم و ممکنه برای شما هم جالب باشند رو معرفی کنم. :)

بیشترشون انگلیسی هستند و متاسفانه، وبلاگ فارسی خوب خیلی کم دیده‌ام. بخاطر همین، سعی می‌کنم کلا فارسی‌ها رو در نظر نگیرم و بعد از جستجوی بیشتر، در جای دیگری معرفی‌شون کنم.

- وبلاگ paul graham:
https://www.paulgraham.com/articles.html
- وبلاگ naval ravikant:
https://nav.al/
- وبلاگ sam altman:
https://blog.samaltman.com/
- وبلاگ mark manson:
https://markmanson.net/
- وبلاگ greg brockman:
https://blog.gregbrockman.com/
- وبلاگ seth godin:
https://www.sethgodin.com/
- وبلاگ patrick collison:
https://patrickcollison.com/blog
- وبلاگ bujan tunguz:
https://bojan.substack.com/
- وبلاگ alexandr wang:
https://alexw.substack.com/
- وبلاگ reid hoffman:
https://greylock.com/reids-posts/
- وبلاگ lenny rachitsky:
https://www.lennysnewsletter.com/
- وبلاگ bill gurley:
https://abovethecrowd.com/
- وبلاگ noah smith:
https://www.noahpinion.blog/
- وبلاگ arjun khemani:
https://www.arjunkhemani.com/
- وبلاگ rona wang:
https://rona.substack.com/
- وبلاگ sigil wen:
https://sigilwen.ca/
- وبلاگ david perell:
https://perell.com/
- وبلاگ james somers:
https://jsomers.net/
- وبلاگ andrew chen:
https://andrewchen.substack.com/

این‌ها رو در حقیقت bookmark کرده‌ام و لزوما همه‌شون رو نه خونده‌ام و نه تایید می‌کنم. ولی اگر قرار باشه وبلاگ بخونم، قطعا اولویت‌م با یکی از این‌ها خواهد بود و طبق تجربه های قبلی‌م، ارزش وقت گذاشتن دارند. در ادامه هم اگر وبلاگ دیگری به نظرم رسید، به این لیست اضافه می‌کنم. :)

پی‌نوشت: معیار انتخاب من، محتوای وبلاگ‌ها بوده‌اند. اما از نظر تقویت زبان انگلیسی (مخصوصا در مورد writing) هم واقعا می‌شه بهشون جدی نگاه کرد و برای خود من، خیلی موثر بوده‌اند.

شما هم اگر وبلاگ جالبی رو دنبال می‌کنید، خیلی خوشحال می‌شم که به من (@sinusealpha) هم معرفی‌اش کنید!😁

@sinusealpha_channel

🔹خوندن وبلاگ

این‌که «چرا بلاگ بخونیم» رو راستش من بلد نیستم و نمی‌تونم پاسخ بدم. یک‌جورهایی علاقه است و خیلی هم آش دهن‌سوزی نیست. اما خب اگر می‌خونید، یه سری اشتباهات رو من انجام دادم و در ادامه، در قالب چند تا مورد می‌نویسم تا هم یه یادآوری به خودم بشه و هم اگه کسی توی این جایگاه هست، ممکنه یه کمکی محسوب بشه.

- قبول کنید که هنوز هم وبلاگ‌ها بهترین محتواهای سطح اینترنت هستند و در این روزها که توجه ما بیش از چند دقیقه در یک‌جا جمع نمی‌شه، از بهترین ابزارها برای افزایش attention span هستند. بخاطر همین خیلی خوبه که جدی بگیریم‌شون.

- معروف‌ترین وبلاگ‌ها لزوما وبلاگ‌های بدی نیستند. اما لزوما هم ارزشمند نیستند. من کلا ارتباط خیلی مستقیمی بین معروفیت و ارزشمند بودن حرف یک وبلاگ ندیده‌ام و بهتره خیلی جدی نگیرید‌ش.

- به نظر من معیار انتخاب یک وبلاگ برای خوندن، «معرفی بقیه» (از جمله من) نیست. جستجوی خود ما، درمورد موضوع مورد نیاز یا مورد علاقه‌مون [و یا یک شخص موفق] هستش که ممکنه ما رو به یک وبلاگ برسونه. من تقریبا همه‌ی وبلاگ‌هایی که معرفی کردم رو هم به همین صورت پیدا کردم.

- اصلا لازم نیست که وبلاگ‌های زیادی رو بخونید. یک بلاگ در روز هم ممکنه زیاد باشه. کلا به وبلاگ به چشم یک گفتگوی عمیق با یک فرد ارزشمند نگاه کنید که یک ایده‌اش می‌تونه محتوای فکر ادامه‌ی هفته رو تشکیل بده. به‌جای این‌کار، خیلی خوب می‌شه که اگه یه وبلاگی رو خوندید، نظرتون رو برای نویسنده‌اش بنویسید. اغلب نویسنده‌ها هم می‌خونن و هم پاسخ می‌دن و این‌مدلی یه گفتگوی عمیق جالبی شکل می‌گیره.

- اغلب وبلاگ‌هایی که توی جاهای عمومی معرفی می‌شن خیلی ارزش خوندن ندارند. وبلاگ خوب رو یا خودتون پیدا می‌کنید و یا «یک» فرد در نتیجه‌ی جستجوی شما بهتون معرفی می‌کنه. نه یک سازمان یا شرکت. با همین حساب پست‌های معرفی وبلاگ‌های خوب اغلب ارزش زیادی ندارند.

- اگه توی دنیای هوش مصنوعی فعالیت می‌کنید، بعضی از وبلاگ‌ها مهم‌تر از حتی مقاله‌ها هستند. بخاطر همین فکر نکنید اگه یه مطلبی در قالب وبلاگ نوشته شده ارزش کمتری از مقاله‌های آکادمیک داره و این‌جا یه کمی قوانین بازیش فرق می‌کنه. :)

@sinusealpha_channel

🔹نوشتن وبلاگ

همه‌ی خطوط بالا، درمورد «خوندن» وبلاگ بود و نه نوشتن. درمورد نوشتن، اشتباهات من در یک پست تلگرام (بدون داشتن اکانت پریمیوم) جا نمی‌شه :) و احتمالا بهتره که یک بلاگ رو بهش اختصاص بدم! اما اگر تازه شروع به نوشتن کردید و یا دوست دارید این کار رو انجام بدید، شنیدن یه‌سری چیزها می‌تونه کمک‌کننده باشه (به قولی i wish i knew) که این‌ها رو در ادامه و در قالب چند مورد می‌نویسم. بعدا به تفصیل درموردشون توضیح خواهم داد.

- به نظر من بهتره که برنامه‌ی نوشتن نداشته باشید! شاید بدترین چیزی که می‌تونید برای نوشتن استفاده کنید و متاسفانه خیلی هم تبلیغ می‌شه، همین منظم بودنه! این‌طوری که هر روز یا هر فلان تعداد روز یک‌بار بشینید یه سری چیزها رو بنویسید. نوشتن این مدلی کار نمی‌کنه. نوشتن از جنس نوآوری هستش و پیشنهاد می‌کنم که هر وقت یک فکری داشتید، اون رو بنویسید. همین.

- نوشتن برای منتشر کردن نیست، ولی خوبه که اگر قراره نوشته‌تون رو منتشر کنید، به چشم نامه‌ای به «یک» (و دقیقا یک) فرد خاص بهش نگاه کنید. اون فرد رو هم قبل از نوشتن انتخاب کنید. این‌طوری هم تمرکزتون قوی‌تر می‌شه و هم اون نوشته خیلی جذاب‌تر خواهد شد. مدل نوشتن من هم همین «توضیح یک ایده یا نظر جدید برای یکی از دوستان واقعی‌ام» هستش و حتی قبل از نوشتن یک مطلب میرم و صحبت‌هام با اون فرد رو مرور می‌کنم! :)

- ترجیحا همه‌ی متن وبلاگ رو یک‌جا ننویسید. این‌طوری معمولا چیز خوبی از آب در نمیاد. اولش یک پیش‌نویس از نکات اصلی بنویسید و بعدش در روزهای زیادی اون پیش‌نویس رو بارها و بارها بخونید و ویرایش کنید و توی این ویرایش‌ها بقیه‌ی نکات رو اضافه کنید. این مدل از نوشتن به شدت متن شما رو ارزشمندتر می‌کنه. البته خیلی‌ها هم با این مخالف‌اند و خب این صرفا تجربه‌ی منه.

- خیلی خوبه که هدف‌تون از نوشتن وبلاگ، «سر و سامان دادن به فکرهای بهم ریخته» باشه تا جا برای فکرهای جدیدتر باز بشه. این تقریبا بهترین هدفی هستش که می‌شه داشت و هر چیز دیگری، byproduct این موضوع محسوب می‌شن و بهتره خیلی روی اون‌ها تمرکز نکنید.

- هیچ کس نمی‌تونه بگه که چه چیزی رو باید منتشر کنید و چه چیزی رو نه. ولی صادقانه میگم بهتون که اگر حاضر نیستید متن‌تون رو بارها و بارها بخونید و ازش لذت ببرید، شاید بهتر باشه که فعلا اون رو منتشر نکنید. اتفاقا خیلی هم طبیعی هستش که تعداد متن‌های منتشر نشده‌تون چندین برابر منتشر شده‌ها باشه و برای من هم همین‌طوره دقیقا.

- این‌که پیش‌نویس‌تون رو برای افرادی بفرستید و نظرشون رو بخواهید، خیلی کار خوبیه. ولی بهتره اولش این کار رو انجام ندید. این کار رو نگه دارید برای زمانی که یه کمی متن‌هاتون ارزشمندتر شدند و اون موقع هستش که این افراد هم حس «تلف‌کردن وقت با خوندن متن شما» نخواهند داشت. برام اتفاق افتاده که میگم. :)

- اگر نوشته‌تون رو منتشر کردید، منتظر فیدبک نباشید. هیچ کس به کسی که تازه شروع به نوشتن کرده فیدبک «صادقانه» نمی‌ده و وقتی هم که کمی بیشتر مخاطب داشته باشید، فقط به صورت منفی نقد می‌شید و بازهم فیدبک نمی‌گیرید. برای گرفتن فیدبک، باید خودتون به افرادی که فیدبک‌شون رو ارزشمند می‌دونید reach out کنید و ازشون بخواهید که متن‌تون رو بخونن و نظرشون رو بگن. اما اگر کسی رو دیدید که واقعا داره فیدبک می‌ده و کمک‌تون می‌کنه، بذاریدش روی چشم‌هاتون. :)

پی‌نوشت: کلی مورد دیگه هم هستش که دوست دارم مطرح‌شون کنم. اما متاسفانه فعلا فرصتش نیست. به‌زودی توی ساب‌استک درمورد این موضوع هم مفصل می‌نویسم.

@sinusealpha_channel

🔹چی می‌شه که بعضی از ایده‌ها موندگار میشن و همه درموردشون حرف می‌زنن، ولی بعضی‌های دیگه نه؟

راستش من اولین باری که این سوال برام پیش اومد رو یادم نمیاد. خیلی وقت پیش بوده احتمالا. ولی تا جایی که یادم میاد، همیشه جزو مهم‌ترین سوال هایی بوده که داشته‌ام و چندتا کتاب هم درموردش خوندم. سر همین هم به موضوع «مدیریت تغییر» خیلی علاقه‌مند شدم و یکی از بهترین کتاب هایی که در این زمینه خونده‌ام، همین کتاب made to stick (یا همون ایده عالی مستدام) هستش!

این کتاب، به شدت جذابه و هم از طرف چندین نفر به من پیشنهاد شده بود که بخونم و هم من بارها اون رو به افراد خیلی مختلفی پیشنهاد کرده‌ام. فلذا خیلی کتاب ارزشمندیه و واقعا لیاقت خونده‌شدن رو داره! :) اما اگه توی کار تولید محتوا هستید و یا کلا کارهاتون به این حیطه یه ربط کوچیکی داره، احتمالا خوندن این کتاب از نون شب براتون واجب‌تر باشه! اصلا اغراق نمی‌کنم و بعد از خوندن‌اش، احتمالا از من متشکر خواهید بود :)))

دیگه بیشتر از این معطل‌تون نمی‌کنم و پیشنهاد می‌کنم این اپیزود رو گوش کنید.❤️

👈لینک:
https://castbox.fm/vd/675138587

پی‌نوشت: ضبط‌کردن این اپیزود، واقعاً سخت‌ترین کاری بود که توی هفته‌ی گذشته انجام دادم :) علتش هم این بود که من بلد نبودم داستان جنایی تعریف کنم و هر مدلی که ضبط می‌کردم، خوب نمی‌شد. بخاطر همین، بعد از تلاش های فراوان به یه چیز قابل انتشاری رسیدم و امیدوارم که به عنوان اولین تجربه‌ی این شکلی، چیز بدی از آب در نیومده باشه! :))

@Podcast30D
@sinusealpha_channel

اگه مطلب how to do great work از پاول گراهام رو خونده باشید، احتمالا این نمودار که visual شده‌ی همون مطلب هستش هم براتون جالب باشه.

- منبع

@sinusealpha_channel

🔹این آخرین فرصت ماست!

پیش‌نوشت: بحث بسیار مهمی است. خواهش می‌کنم که اگر فرصت کردید، حتما این مطلب را بخوانید.

اگر نگویم همه، احتمالا بیشتر ما درگیر استفاده‌ی بیش از حد از فضای مجازی هستیم و برخی از ما [که متاسفانه تعدادمان کم هم نیست] به آن «اعتیاد» داریم.

البته این‌جا قرار نیست از منظر علمی این موضوع را بررسی کنیم، اما از آن‌جایی که بنده تا به حال بارها درمورد این موضوع با دوستان زیادی صحبت کرده‌ام و کمی هم درمورد نحوه‌ی طراحی این سیستم‌ها خوانده‌ام، به تازگی به این نتیجه رسیده‌ام که ترک «اعتیاد» به فضای مجازی در این روزهای زندگی ما، اگر سخت‌ترین کار نباشد، قطعا از سخت‌ترین هاست.

اما این سخت بودن، یک تفاوت مهم با کارهای سخت دیگر دارد. یک تفاوت بسیار مهم که علت نوشتن این مطلب بود!

در ابتدا لازم است که دو نکته‌ی مهم را ذکر کنم. نکته‌ی اول این‌که بیشتر بحث ما، حول اعتیاد است و نه استفاده‌ی [حتی زیاد]! استفاده‌ی زیاد ممکن است به راحتی به اعتیاد تبدیل شود، اما اعتیاد را به همین راحتی‌ها نمی‌توان ترک کرد. البته تفاوت‌های دیگری هم دارند که موضوع بحث ما نیست.

نکته‌ی دوم هم این‌که این اعتیاد، به مرور زمان قرار نیست توسط یک عامل بیرونی حل شود. شبکه‌های اجتماعی قرار نیست در آینده الگوریتم‌های کمتر اعتیادآوری را استفاده کنند. بلکه حتی روز به روز به قدرت‌شان اضافه می‌کنند و ترک اعتیاد به آن‌ها، سخت‌تر هم خواهد شد.

همان‌طور که گفتم، سختی ترک اعتیاد به فضای مجازی، یک تفاوت مهم با دیگر سختی‌ها دارد و آن هم این است که روز به روز قرار است سخت‌تر شود. بسیار سخت‌تر.

فلذا به نظرم رسید تا این موضوع را حتما مطرح کنم که با توجه به روندی که در حال اثرگذاری بر زندگی ما است، زمان زیادی برای ترک اعتیاد به فضای مجازی نداریم! به عقیده‌ی من، از یک‌جایی به بعد دیگر توان این‌کار را نخواهیم داشت. چنان‌چه ممکن است این امکان همین حالا هم برای برخی از ما وجود نداشته باشد! پس بهتر است که همین الان به صورت کاملا جدی به فکرش باشیم.

این حرف را با علم اندک به دیزاین پشت این اپلیکیشن‌ها عرض می‌کنم و امیدوارم که حداقل یک نفر هم این پیام را جدی بگیرد و هر چه سریع‌تر تصمیم بگیرد که روش استفاده‌اش از این پلتفرم‌ها را [اگر به صورت اعتیاد درآمده است] تغییر دهد! در ضمن بنده، هم به سختی این کار آگاهم و هم افراد بسیار با اراده‌ای را می‌شناسم که نتوانسته‌اند این کار را انجام دهند. فلذا همه‌ی شرایط را درک می‌کنم و از روی ناآگاهی این پیام را نمی‌نویسم.

درمورد روش ترک اعتیاد به فضای مجازی هم حتما منابع بسیار خوبی در سطح اینترنت موجود است و می‌توان از آن‌ها کمک گرفت. اما بنده تجربه‌ی شخصی خودم و روشی که برای من جواب داد را در بخشی از اپیزود چهارم پادکست ۳۰دی تعریف کرده‌ام و می‌توانید آن‌را گوش کنید. اگر هم این روش را استفاده کردید و نظری درموردش داشتید، از شنیدن و گفتگو درمورد آن بسیار استقبال می‌کنم.

پی‌نوشت اول: خیلی خوب می‌شود و ضروری تر از هر چیزی به نظر می‌رسد که اگر در این زمینه، تجربه‌ی موفقی داشته‌ایم، آن‌را به اشتراک بگذاریم. این کار در بلندمدت به نفع همه‌ی ما خواهد بود.

پی‌نوشت دوم: هدف من از این نوشته، صرفا یادآوری روند موجود [که اغلب هم با آن آشنا هستیم] بود و امیدوارم اثربخش باشد.

@sinusealpha_channel