ممکنه تجربه‌ی این رو داشته باشید که برای امتحان یک درس خیلی خوب بخونید و اصطلاحا sense خوبی از اون درس پیدا کنید. اما استادتون یک سوال خارج از مبحث در آزمون طرح کنه و [فقط به‌خاطر این‌که sense خوبی پیدا کرده‌اید] بتونید اون سوال رو «هم» پاسخ بدید. من یک زمانی اسمش رو «منطق» می‌گذاشتم، اما بعدا ترجیح دادم که همون sense رو استفاده کنم.

این، توی کار [و احتمالا هر جای دیگری] هم اتفاق می‌افته! و یکی از اون senseها، «آدم‌خوب بودن» هستش! عوامل موثر بر این موضوع هم زیاده، ولی مثلا همین long-term thinking [که کلی درموردش صحبت می‌کنیم هم] به صورت خیلی عجیب و غریبی به آدم‌خوب بودن کمک می‌کنه.

فرض کنید شما به جایی می‌رسید که تصمیمی رو [که از نظر مالی خیلی هم درست به نظر نمی‌رسه ولی] صرفا به این دلیل که کار خوبی هستش و با اون آدم‌خوب بودن‌تون متناسبه، می‌گیرید. چند ماه و یا حتی چند سال بعد متوجه می‌شوید که این تصمیم‌تون، نه‌تنها در بلندمدت بهتون کمک کرده، بلکه حتی از نظر مالی هم درست بوده! این موضوع اون‌قدری عجیب هستش که درست نباشه، ولی درسته!

پی‌نوشت اول: پیشنهاد می‌کنم این پست رو ببینید و بعدش اگر کنجکاو شدید، مقاله‌ی be good رو هم مطالعه کنید.

پی‌نوشت دوم: من هم تجربه‌ی این موضوع رو داشته‌ام، ولی خب صرفا چون خیلی تازه‌ست، بیانش نمی‌کنم و یه کمی که بگذره، درموردش بیشتر صحبت خواهم کرد.

@sinusealpha_channel

من واقعا نمی‌دونم که چطور باید قدردانی کنم از این استقبال!

ما تا حالا دو تا اپیزود منتشر کردیم و هنوز سه هفته از اولین اپیزود نمی‌گذره که بیشتر از ۳۵۰ نفر (به‌جز کانال تلگرام) اون‌ها رو شنیدند! همچنین تعداد شنونده‌های پادکست در یک هفته‌ی اخیر، از کل دو هفته‌ی قبل از اون بیشتر بوده و همین‌طور هم داره سرعتش بیشتر می‌شه!

نتونستم صبر کنم تا توی خود پادکست این موضوع رو اعلام کنیم و همین‌جا گفتم. در نهایت هم امیدوارم که بتونیم لایق این محبت باشیم.❤️

👉@Podcast30D

سلام دوستان!

من پس از مدت‌ها گشتن برای پیدا کردن «جایی خوب برای نوشتن»، نوشتن در substack رو شروع کردم و این هم اولین پست هستش😄

https://sinamoradi.substack.com/p/the-first-post

این‌جا قرار هستش بعضی از متن‌هایی که در یادداشت‌های روزانه‌ام می‌نویسم و با ترجمه‌ی دست و پاشکسته‌ای در این کانال منتشر می‌کردم رو به صورت اصولی‌تر و با نظم بیشتری منتشر کنم.

👈اگر دوست داشتید، می‌تونید سابسکرایب کنید تا همه‌ی مطالب رو به صورت رایگان در ایمیل‌تون دریافت کنید.

همچنین می‌تونید از این فرم هم برای سابسکرایب کردن استفاده کنید. چنان‌چه بعضی از دوستانی که قبلا این فرم رو پر کرده بودند رو به صورت دستی اضافه کردم [و اولین مطلب براشون ایمیل شد].

پی‌نوشت اول: قبلا مدیوم، لینکدین و خیلی از جاهای دیگر رو هم امتحان کرده بودم. اما هیچ کدوم این‌قدر ساده، سرراست و حرفه‌ای نبودند و چیز جالب‌تر هم این هستش که خوانند‌گان مطلب، می‌تونند «کل مطلب» رو در ایمیل‌شون داشته باشند که خب یعنی قرار نیست کلا توی فضای اعتیادآور سوشال‌مدیا باشه تا distract ایجاد کنه و امیدوارم که مفید هم باشه.

پی‌نوشت دوم: همون‌طور که احتمالا می‌دونید من خیلی مایل نیستم که از این کانال برای اطلاع رسانی مطالب بلاگ استفاده کنم و به همین دلیل، خیلی پیشنهاد می‌کنم که سابسکرایب کنید :)

@sinusealpha_channel

این‌جا درمورد یکی از مشکلاتی که خیلی باهاش مواجه شدم نوشتم و ممکنه برای شما هم پیش اومده باشه.
Link

تصویر مربوط به ارائه‌ی دیروز دکتر مکری است و از دیروز دارم به این جملات فکر می‌کنم. این‌جا گذاشتم، تا هم شما به این‌ها فکر کنید و هم اگر نظری دارید، درموردش صحبت کنیم.

@sinusealpha_channel

این توییت به‌نظرم یکی از مهم‌ترین درس‌هایی هستش که هر کدوم‌مون یه‌جای زندگی می‌گیریم.

ترجمه: مراقب کسی باشید که شما را نصیحت می‌کند و به شما می‌گوید که کار خاصی از طرف شما برای شما خوب است، در حالی که [عمل شما] برای او نیز مفید است! اما [این عمل] ممکن است به شما آسیبی را وارد کند و این آسیب، تأثیر مستقیمی بر او ندارد! ( = در سود آشنا و در ضرر غریبه!)

پی‌نوشت اول: مصداق‌های این افراد زیادند و فکر نکنم نیازی به توضیح داشته باشه.

پی‌نوشت دوم: یاد اون جمله افتادم که می‌گفت «کسی که نصیحت خوب رو از بد تشخیص می‌ده، نیازی به نصیحت نداره» و به‌نظرم این توییت [و کتاب skin in the game]، ممکنه بتونه یه‌کمی به این کار کمک کنه.

@sinusealpha_channel

من دو سال پیش تصمیم گرفتم که هر دو سال یک‌بار، مدل یادگیری‌ام رو بنویسم. امروز که داشتم متن دو سال پیش (۱۹ سالگی) رو می‌دیدم، شرم کردم و روم نشد منتشرش کنم! :))

اما امسال هم چنین مطلبی رو نوشتم و [فعلا] خوشحالم که منتشرش کنم و در لینک زیر می‌تونید [مقدمه‌اش رو] بخونید:
Link

🔹دم poly A شبیه به پلاستیک ابتدا و انتهای بند کفش است.

جمله‌ی بالا را از این ویدئو شنیدم و بسیار برایم جالب بود. دوستان علوم پزشکی نیازی به توضیح ندارند، اما برای بقیه‌ی دوستان یک توضیحی می‌دهم تا جذابیت این تشبیه بسیار زیبا را درک کنند.

رشته‌های DNA انسانی، از واحدهایی به‌نام نوکلئوتید تشکیل شده‌اند و این واحد‌ها، با هم متفاوت‌اند. برخی از آن‌ها را A و برخی را T و C و G می‌نامیم. این واحدها در کنار هم قرار می‌گیرند و یک رشته‌ی DNA را می‌سازند. اما این رشته‌ی DNA، در انتهای خود به یک سری A ختم می‌شود. به این معنی که از یک جایی به بعد [و تا انتهای رشته]، فقط آن واحد A را داریم. به همین دلیل به آن بخش poly A tail (دمی که سرشار از A است) می‌گوییم.

این بخش‌های poly A، در روند تقسیم سلول‌ها [در اثر آنزیم‌هایی] کوتاه‌تر می‌شوند. یعنی هر زمانی که یک سلول تصمیم به تقسیم می‌گیرد، رشته‌های DNA را دو برابر می‌کند و این دوبرابر شدن، هزینه‌اش کوتاه‌تر شدن آن بخش poly A از انتها و ابتدای رشته‌ها است.

یکی از مکانیسم‌هایی که با کمک آن می‌توان جلوی پیری سلول‌ها را گرفت هم جلوگیری از کوتاه‌شدن این دم poly A، و یا حتی طولانی‌تر کردن آن است که در پژوهش‌های aging بررسی می‌شود. اما مسئله‌ی من این نیست.

مسئله‌ی من این است که من [به‌عنوان دانشجوی پزشکی] این موضوع را حداقل ده بار مطالعه کرده‌ام. یعنی حداقل ده درس و استاد مختلف، در سال‌های مختلف این‌ها را به من آموزش داده‌اند و مشکل من این است که «چرا تا به حال کسی نگفته بود که این دم poly A، شبیه به پلاستیک ابتدا و انتهای بند کفش است»!؟ چرا من باید این را از یک «مهندس» بشنوم و این تعداد «دکتر» که استاد و معلم من بوده‌اند، همچین تشبیهی را استفاده نکرده‌اند؟

لازم به ذکر است که مشکلی در این تشبیه وجود ندارد [و به طور کلی و برای یادگیری و تصور این قضیه بسیار عالی است] و علتی که به نظر من می‌رسد این است که همه‌ی ما (حتی همان استادها) این چیزهایی که داریم یاد می‌گیریم را به «سخت‌ترین» روش ممکن یاد گرفته‌ایم و «بلد نیستیم»‌ آن‌را به زبان ساده‌تر و بهتری توضیح بدهیم.

پی‌نوشت: این می‌شود که بعد از مدتی، باید از دیگران [که متخصص حیطه‌ی ما نیستند] بخواهیم که این موضوعات را برای‌مان توضیح بدهند! اگر باور نمی‌کنید، پیشنهاد می‌کنم که سری به کلاس‌های زیست‌شناسی که توسط مهندسان برگزار می‌شود و در دانشکده‌های مهندسی تدریس می‌شود بزنید و ببینید که چقدر راحت‌تر و قابل فهم‌تر صحبت می‌کنند و اصلا نیازی به ده‌بار تکرار هم ندارند.

#پزشکی
@sinusealpha_channel

الان کمی بیشتر از یک ماه می‌شه که ما پادکست ۳۰دی رو شروع کردیم و توی این مدت، خیلی از دوستان از من سوالاتی رو درمورد این موضوع می‌پرسیدند. درمورد پادکست، این‌که چرا همچین کاری می‌کنیم، انگیزه‌مون چی بوده، قراره به کدوم سمت بریم و این‌جور چیزها.

این شد که تصمیم گرفتم یک لایو برگزار کنم و درمورد این موضوعات صحبت کنم. این لایو روز پنج‌شنبه ۱۲ بهمن ۱۴۰۲، ساعت ۱۹ و در اکانت اینستاگرام من برگزار می‌شه (متاسفانه جای بهتری رو پیدا نکردم) و اصولا هم جزو محتواهای پادکست نیست. صرفا پاسخ من به سوالات تعداد زیادی از دوستانم هستش که ترجیح دادم یک‌بار و در یک مکان مشخص این کار رو انجام بدم.

چند مورد مهم هست که قراره درموردشون صحبت کنم و اگر شما هم موردی به‌نظرتون می‌رسه و فکر می‌کنید که بهتره درموردش صحبت کنیم، لطفا برای اکانت @sinusealpha بفرستید. صحبت‌های من نهایتا ۳۰ دقیقه طول بکشه و در انتها، به سوالاتی که در طول لایو پرسیده بشه پاسخ میدم.❤️

@Podcast30D
@sinusealpha_channel

داشتم نقد متمم بر کتاب اثر مرکب رو می‌خوندم که به این بخش رسیدم. بسیار مهم و جالب بود و تصمیم گرفتم که این‌جا هم قرارش بدم.

هرچند که این نقد، جزو ضعیف‌ترین و سطحی‌ترین نقدهایی بود که درمورد این کتاب خوندم و اصلا باورم نمی‌شد که این‌ها در متمم نوشته شده است، اما [شاید فقط] این بخش از مطلب، ارزش توجه داشته باشد و بیایید کمی درموردش فکر کنیم.

پی‌نوشت۱: همچنین بگم که این موضوع نه‌تنها درمورد کتاب‌های حیطه‌ی رشد فردی، بلکه حتی در خود «علم» هم دیده می‌شود. درصورتی که شعارِ علمِ تجربه‌گرا، با رفتار بسیاری از دنبال کننده‌ها و افراد مطرح آن متفاوت است. تجربه‌ی مشابهی داشته‌اید؟

پی‌نوشت۲: لطفا اگر در این زمینه نظری دارید، در کامنت‌ها بنویسید تا صحبت کنیم.

@sinusealpha_channel

گروهی از مهارت‌ها هستند که ابتدای مسیر خوب‌شدن در آن‌ها، با کمی بدترشدن در نتیجه‌ی بیرونی آغاز می‌شود. «نویسندگی» یکی از آن‌هاست.

فردی که می‌خواهد نویسندگی را آغاز کند، در ابتدای مسیر، بسیار شیفته‌ی استفاده از اعراب و علائم نگارشی صحیح است. گویا تمام نویسندگی را در رعایت همین چیزها می‌بیند. آن‌چنان که این توجه بیش از حد، مخاطب را «دل‌زده» می‌کند و احتمالا، نمونه‌اش را در استفاده‌ی افراطی از «نی‌م‌فاصل‌ه»، «هکسره‌ه» و… دیده باشید.

قسمت منفی‌تر ماجرا آن‌جاست که این اتفاق، با خواندن چندین و چندباره‌ی یک متن تازه نوشته شده، توسط خود نویسنده تشدید می‌شود و هر بار، به خودش آفرین می‌فرستد که عامل نثار فاتحه‌ای به روح فردوسی مرحوم شده است. همان داستان دوپامین ارزان و حلقه‌ی بازخورد منفی.

اما زمانی فرا می‌رسد که این نویسنده، یکی از متون قبلی خودش [که چند ماه و یا بعضا، چند سال پیش نوشته است و به تازگی نخوانده] را نگاه می‌کند و می‌بیند که متن او، اصولا قابلیت خوانده شدن ندارد. در همین لحظه، ممکن است به این نتیجه برسد که تنها معیار خوب نوشتن، بعد از ارزشمند بودن اصل حرف، «راحت‌تر خوانده شدن» است و بقیه‌ی اطوارهای ما، فقط اضافات بوده‌اند.

این، همان لحظه‌ای است که نوشتن واقعی را شروع می‌کند و می‌توان نام «نویسنده‌ی تازه‌کار» را بر او گذاشت. اما حقیقت تلخی وجود دارد و آن، این است که زمان تبدیل‌شدن به نویسنده‌ی تازه‌کار، برای برخی از ما چند سال و برای بیشتر ما، به اندازه‌ی همه‌ی عمرمان طول خواهد کشید!

همین باعث می‌شود که «خوب نوشتن»، سخت‌تر از چیزی که فکرش را می‌کنیم باشد و شاید بهتر است که نوشته‌های قدیمی «خیلی خوب» را کمی بیشتر ارزش گذاری کنیم.


پی‌نوشت: بخشی از یک نوشته‌ی روزانه :)

@sinusealpha_channel

اگر دانشجوی علوم پزشکی هستید، این برنامه‌ی رایگان احتمالا برای‌تان جذاب باشد:

👉https://t.me/ABZUMS_SRC/197

@sinusealpha_channel

این‌جا بحث ساده‌نوشتن شد. به همین واسطه، پیشنهاد می‌کنم که مطالب زیر [از paul graham] رو هم ببینید. به‌نظر من، تقریبا هر چیزی که برای نوشتن اهمیت دارند رو شامل می‌شه و اتفاقا می‌تونن براتون انگیزه‌بخش هم باشند.

— “write simply”: https://paulgraham.com/simply.html

— “writing, briefly”: https://paulgraham.com/writing44.html

— “how to write usefully”: https://paulgraham.com/useful.html

— “write like you talk”: https://paulgraham.com/talk.html

— “writing and speaking”: https://paulgraham.com/speak.html

@sinusealpha_channel

من یه چند وقتی می‌شد که حس می‌کردم unlearning خیلی به درد «من» نمی‌خوره. ولی خب خیلی درموردش مطمئن نبودم و بهش فکر هم نمی‌کردم.

اما امروز یک مطلبی رو خوندم [که توی بلاگ بهش اشاره کردم] و بیشتر فکر کردم و نهایتا هم مطمئن شدم که این توصیه، «فعلا» به کار «من» و همچنین بیشتر آدمایی که می‌شناسم نمیاد.

بخاطر همین، این مطلب رو نوشتم که بعضی از دلایلم رو توضیح بدم. تا این‌طوری هم یه کمی موضوع برای خودم شفاف‌تر بشه، هم اگر فرد دیگری به این نتیجه رسیده، بیاد تا درموردش صحبت کنیم.

👉Link: https://open.substack.com/pub/sinamoradi/p/unlearning-is-not-my-thing?r=1vtpit&utm_medium=ios&utm_campaign=post

@sinusealpha_channel

چند ماه پیش بود که توی پست ریپلای زده‌شده، فصل چهارم سری مصاحبه‌های «آدم‌ها و ریاضیات» رو معرفی کردم و از اون موقع، هر زمان که فرصت می‌شد به سراغ این مصاحبه‌ها می‌رفتم.

امروز که داشتم این قسمت تازه منتشر شده‌اش (مصاحبه با خانم دکتر ماندانا احمدی) رو نگاه می‌کردم، اون‌قدر برام جالب بود که تصمیم گرفتم این قسمت رو جداگونه معرفی کنم.

شدیدا پیشنهاد می‌کنم دیدن این قسمت رو در برنامه‌تون قرار بدید. پشیمون نخواهید شد! :))

#ریاضی
@sinusealpha_channel

تعصب، همیشه من رو به یاد underfitting می‌اندازه و اغلب این مدلی بهش فکر می‌کنم. تازگی‌ها هم سعی کردم و می‌کنم که کمتر متعصب باشم و این‌جا، درموردش نوشتم. اگر لطف کردید و خوندید، خیلی خوشحال می‌شم که بهم فیدبک بدید.

👈لینک:
https://sinamoradi.substack.com/p/prejudice-under-fitting

@sinusealpha_channel

یکی از امکانات جالب substack که به تازگی کشف‌اش کردم هم این block ai training هستش!

به این صورت که می‌تونید اجازه ندید که مدل‌های هوش مصنوعی با مطالب شما آموزش ببینند. نمی‌دونم چقدر خوب کار می‌کنه. اما اگر خوب کار کنه، خیلی چیز خوبی محسوب می‌شه. :))

@sinusealpha_channel

داشتم یه ویدئو می‌دیدم که توی بخشی از جلسه، داشتند مدل‌های text to image اون موقع (۲۰۲۲) و دو سال قبل‌اش (۲۰۲۰) رو مقایسه می‌کردند. مدرس‌اش هم از این حجم از تفاوت بسیار شگفت‌زده بود و واقعا هم حق داشت!

توضیح تصویر: تصویر سمت راست مربوط به عملکرد مدل در سال ۲۰۲۰ و تصویر سمت چپ مربوط به عملکرد dall-e در سال ۲۰۲۲ هستش.

اما برای این‌که بیشتر شگفت‌زده بشید، مقایسه‌اش کنید با نتایج مدل جدید openAI (یا همون sora) که نمونه‌هاش رو توی صفحه‌ی توییتر سم آلتمن می‌تونید ببینید.

#هوش_مصنوعی

@sinusealpha_channel