پرنده نیستم اما پر خیالم هست
توان بال گشودن به هر محالم هست

مبین که اینگونه پای در لجن شده‌ام
که دسترس به گواراترین زلالم هست

همین نفس که به عمق سکوت محبوسم
صدای منتشری آن سوی جبالم هست

شناسنامه من یک دروغ تکراری است
هنوز تا متولد شدن مجالم هست

بخواه تا خود از این خاک بسته برخيزم
به رستخيز تو همواره شور و حالم هست

مجاب فلسفه قبض و بسط روحم نیست
اگر چه با خود و دنیای خود جدالم هست

جهان جنون مرا پاسخی نداده هنوز
به ناگزیری دنیا همان سوالم هست

به غیر خویشتن از هیچ کس ملالم نیست
خود این دلیل مرا بس اگر ملالم هست

میلادت ای عزیزتر از جان خجسته باد
در مقدمت غزل به ترنم، نشسته باد

تولد من مبارک، به روی من
دروازه های غم به چنین روز بسته باد

Lord, I can't find You right now
And everything is crashin' down
I'm losin' faith and fallin' into my doubts
How long will I have to fight
Just for me to stay alive?
I know You're there, God, please
Just meet me here tonight

My God, I'm tired of tryna be okay
I've prayed all the prayers I have to pray
Please don't leave me lonely
My God, I need You to hold me
My God, I'm losin' all the hope I got
I'm far beyond the point of bein' lost
I've tried, but I can't let go
'Cause God, You catch me when I fall

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد
دلشوره ی ما بود، دل آرام جهان شد
در اوّل آسایش مان سقف فرو ریخت
هنگام ثمر دادن مان بود خزان شد
زخمی به گل کهنه ی ما کاشت خداوند
اینجا که رسیدیم همان زخم دهان شد
آنگاه همان زخم، همان کوره ی کوچک،
شد قلّه ی یک آه، مسیر فوران شد
با ما که نمک گیر غزل بود چنین کرد
با خلق ندانیم چه ها کرد و چنان شد
ما حسرت دلتنگی و تنهایی عشقیم
یعقوب پسر دید، زلیخا که جوان شد
جان را به تمنّای لبش بردم و نگرفت
گفتم بستان بوسه بده، گفت گران شد
یک عمر به سودای لبش سوختم و آه
روزی که لب آورد ببوسم رمضان شد
یک حافظ کهنه، دو سه تا عطر، گل سر
رفت و همه ی دلخوشی ام یک چمدان شد
با هر که نوشتیم چه ها کرد به ما گفت
مصداق همان وای به حال دگران شد

ای در رگانم خون وطن
دور از تو بادا اهرمن
ایران من
ایران من