نمی‌دونم چی بگم...
یه جوریه انگار داره روحمو نوازش می‌کنه :)

گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری
دانی که رسیدن هنر‌ گام زمان است

خیلی این شعر ابتهاج رو دوست دارم
بیت به بیتش روحمو نوازش میکنه :)
همچنان پیرو این پیامم، شرمنده که نیستم
برام دعا کنید خیلی زیاد ❤️

❧ @SinaCodeMode

هیچ کس، «سفیدِ محض» یا «سیاهِ محض» نیست!‌
هممون خاکسترییم! یکی متمایل‌تر به سیاه، یکی متمایل‌تر به سفید…‌
اصلا بعضی اوقات، فرد به فرد فرق می‌کنه، برای یکی خاکستریِ تیره‌تریم برای یکی خاکستریِ روشن‌تر…‌
اما ممکنه یه روزی زندگی یه جوری پیش بره، اون وجوهِ تاریک و تیره‌ی شخصیتیِ یکی، هر لحظه برامون پُر رنگ‌تر شه…‌
به قولِ یه دوستی، اگر تا اون لحظه دوست داشتنمون، صد از صد بود، دیگه از اون لحظه به بعد میشه نود و پنج از صد…‌(یا برعکس)
و ممکنه انقدر همینجوری بره جلو و فرصت‌ها یکی پس از دیگری بسوزن که فکر کنی اون آدم، سیاهِ محضه!‌
ولی نه…‌
اون آدم برای تو دیگه تیره‌تر از روزای اول شده…‌
و هر کسی در مواجهه با همچین موقعیتی واکنشی متفاوت نشون میده…‌
یکی برای همیشه حذف می‌کنه، یکی ظاهر رو حفظ می‌کنه و هرطور شده ادامه میده ولی ممکنه از درون حال خوبی نداشته باشه… و خیلی روش‌های دیگه…‌
‌
ولی امان از اون روزی که توی خونه‌مون، تو محلِ کاری که دوستش داریم! بینِ نزدیکترین دوستا و عزیزامون، برسیم به خاکستریِ مایل به سیاهِ کسی، و راهِ انتخابی‌مون تحمل و تاب‌آوری باشه…‌
نتیجه چی میشه؟‌
ساکت شدن، فرسودگی، دلمُردگی…‌
امیدوارم همه آدمایِ نزدیک و مهمِ زندگی‌تون نزدیک به سفیدی باشن…‌
‌‌
________‌

تو کتابِ «هنرِ شفاف اندیشیدن» یه خطایی رو توضیح داده به اسمِ “خطای هزینه‌ی هدر رفته” ! خیلی مواقع فکر می‌کنیم چون تا اینجا تحمل کردیم و از زندگی و انرژی‌مون هزینه کردیم باید ادامه بدیم، ولی آیا درسته؟؟!
_______‌
‌
بخشی از کتاب :‌‌
«فرض کنید برای تماشای یک فیلم بلیت خریده‌اید، اما بعد از ۳۰ دقیقه متوجه می‌شوید فیلم بسیار کسل‌کننده است. با این حال به تماشا ادامه می‌دهید، چون “برای بلیت پول داده‌اید”؛ در حالی که ماندن در سالن فقط وقت بیشتری از شما می‌گیرد. این نمونه‌ای از اسیر شدن در دام هزینه‌ی هدر رفته است.»
‌
‌
____________‌
ششم اردیبهشت سال ۴۰۴🌱‌
‌

@ParisaaMosafer

#instrumental | @shakiibaa 🌫️

آرامش نابی داره :)

❧ @SinaCodeMode

اینی که می‌خوام بنویسم توی سرنوشت خیلی از آدما تاثیر داره!‌
من الان یه مادرم و لحظه به لحظه در ارتباطِ با یک “انسانم” که در حال رشد و ساختنِ شخصیت و آینده‌ی خودشه…‌
این حرفارو از من بپذیرید…‌
بیاید به هیییچ بچه‌ای (در واقع باید بگم «به هیچ آدمی»، ولی خب حالا فعلا در مورد بچه‌ها حرف می‌زنم نه آدما، بلکه موثر باشه) “برچسب” و “لیبل” نزنیم! هیچوقت و تحتِ هیچ شرایطی…‌
حتی اگر به زعمِ خودمون، داریم محبتمون رو نشون می‌دیم و برچسبِ بانمک و بامزه‌ای هم هست!‌
‌
«چقدر خجالتیه!‌
چه شیطونه! ‌
آاااخی سبزه نمکی! سیاه سوخته ی خوش‌تیپ!!!
چرا شیر برنج شده بچه‌مون؟!‌
چقدر شبیه پسراست!‌
اینکه دختره…چجوری آقا صداش کنیم؟
بداخلاقه چقدر؟!‌
چقدر ماشالا حرف می‌زنه؟ چقدر جیغ جیغوعه!‌‌
چقدر رو وسایلش حساسه!مواظب باش خسیس ‌نشه!
آااااخی چقدر کپل و کوتاهه!‌‌ چرا قدش بلند نمیشه؟! به کی رفته؟‌
‌چرا دست و پاش اینجوریه؟!دکتر بردینش؟‌»
‌
ببین! اولا که بچه‌ها می‌شنون…خییییلی هم خوب می‌شنون!‌
و به شدت تاثیر پذیرن…‌حتی وقتی که اصلا فکرش رو نمی‌کنی که‌ می‌فهمن…
‌
دوما در مورد ظاهر بچه‌ها، حرف زدن ممنوعه! می‌فهمی؟ ممنوع…‌
نباید به خودمون اجازه بدیم توی تصویرسازیِ یک آدم از خودش، که یک عمر قراره با اون کلنجار بره، بنا به سلیقه‌ی خودمون، تاثیرگذار ( ِ منفی) باشیم! مطمئن باش، یک عمر، اگر خودش رو دوست نداشته باشه، تو در اون مقصر هستی و باید به کائنات یه جایی و یه جوری پاسخگو باشی! ‌
سوما، بچه‌ها در گذرِ زمان و طی بزرگ شدنشون، چندین مدل ِ اخلاقی عوض می‌کنن و درخورِ سن و شرایط و ژنتیک و غیره، ممکنه هزار مدل اخلاق داشته باشن، تو حق نداری نظری قطعی بدی… چون آدم‌های از تو نزدیکتر به اون بچه حضور دارن و قطعا برای ساختِ ویژگی‌های خوبِ اخلاقیِ بچه‌شون تلاش می‌کنن (شما کاسه‌ی داغ‌تر از آش نشو لطفا)‌
خلاصه که اگر یاد بگیریم حرف نزنیم، به جز مواردی که نشانه‌ی ‘احترام’، ‘شعور’، ‘همدلی’ و ‘درکمون’ هست، دنیا گلستون می‌شه !‌
‌
_______‌
‌
این روزا بستر برای بالا بردنِ سطحِ دغدغه‌ها، شعور و فرهنگمون خییییلی فراهمه! فهمیدنشون کار سختی نیست، تمرین برای داشتنشون یکم سخته که باید تلاش کنیم…‌
باید🌱😇‌
_________‌
نیمه‌های اردیبهشت سال هزار و چهارصد و چهار❤️

توضیحاتش واقعا لازمه
https://t.me/SinaCodeMode/217
(خودگرایی کنیم لینک مطلب مرتبط از خودمون هم بدیم)

❧ @SinaCodeMode

به جرئت میتونم بگم این سال از عجیب ترین سال های عمرم بود
از عجیب ترین سال های عمرم
اما همه این عجایب بالاخره گذشت و ۱۷ امین اردیبهشتم رسید و شد ۱۷ سالم
از نگاه منه ناظر زود گذشت اما میدونم سینا چطور لحظه لحظه رو گذروند و تاب آورد

هر چی که هست از خدا می‌خوام بیش از پیش هوامو داشته باشه :)

تولدم مبارک (با تاخیر) :)

بی نهایت ممنونم از همه عزیزایی که یادشون بود و با اینکار خوشحالم کردن :)))

❧ @SinaCodeMode

پرنده نیستم اما پر خیالم هست
توان بال گشودن به هر محالم هست

مبین که اینگونه پای در لجن شده‌ام
که دسترس به گواراترین زلالم هست

همین نفس که به عمق سکوت محبوسم
صدای منتشری آن سوی جبالم هست

شناسنامه من یک دروغ تکراری است
هنوز تا متولد شدن مجالم هست

بخواه تا خود از این خاک بسته برخيزم
به رستخيز تو همواره شور و حالم هست

مجاب فلسفه قبض و بسط روحم نیست
اگر چه با خود و دنیای خود جدالم هست

جهان جنون مرا پاسخی نداده هنوز
به ناگزیری دنیا همان سوالم هست

به غیر خویشتن از هیچ کس ملالم نیست
خود این دلیل مرا بس اگر ملالم هست

میلادت ای عزیزتر از جان خجسته باد
در مقدمت غزل به ترنم، نشسته باد

تولد من مبارک، به روی من
دروازه های غم به چنین روز بسته باد

👤 محمدعلی بهمنی

البته با کمی تغییر :)

❧ @SinaCodeMode

دی شیخ با چراغ همی گشت گِرد شهر
کز دیو و دَد ملولم و انسانم آرزوست

مریم میرزاخانی ریاضیدان و‌نابغه ایرانی و استاد دانشگاه، نخستین زن برندهٔ مدال فیلدز،درحال تدریس در دانشگاه آکسفورد.
افتخاری جهانی برای ایران و الگویی ماندگار برای نسل های آینده.یاد‌و‌نام او الهام بخش تمام علاقمندان به علم و‌دانش خواهد بود
#مریم_میرزاخانی
🆔@ysc_ir

البته که یه روز تاخیر داشتم ولی خب (دیروز کلا نت نداشتم و بیرون بودم)

Lord, I can't find You right now
And everything is crashin' down
I'm losin' faith and fallin' into my doubts
How long will I have to fight
Just for me to stay alive?
I know You're there, God, please
Just meet me here tonight

My God, I'm tired of tryna be okay
I've prayed all the prayers I have to pray
Please don't leave me lonely
My God, I need You to hold me
My God, I'm losin' all the hope I got
I'm far beyond the point of bein' lost
I've tried, but I can't let go
'Cause God, You catch me when I fall

واقعا من بود :(

❧ @SinaCodeMode

به امتداد نخ که نگاه کرد به دستانش رسید.
دستانی ظریف که محکم نخی بلند را نگه داشته بودند.
حالا زمانِ متقاعد کردن دستانش بود.
همه‌ی آن‌چه باید انجام می‌داد درست همان‌جا بود، نیرویی در میان انگشتانش، در دستانش.
دستانش که متقاعد شدند، نخ را رها کردند.
و رنج همچون بادکنکی سبک‌بار از او دور و دور‌تر شد.

- پونه مقیمی.
@Shakiibaa

Instrumental | 🌫️🌿
@Shakiibaa

https://t.me/+F6ajT4Px77YwYWZk
به دلایل عجیبی یه چنل موزیک زدم و قصد ندارم پابلیکش کنم
لینکش رو اینجا می‌زارم فقط 🫠
مطمئنم از جوین شدن توش خوشتون میاد :)

پ.ن: اونایی که خوشتون میاد رو حتما لایک کنین که ببینم چقدر سلایقمون یکیه و اگه دیدید جای آهنگی خالیه تو چنل بفرستید پیوی استقبال میکنم

پ.ن²: آهنگارو از پایین به بالا گوش کنید چون جدیدا اکثرا بهترن...

پ.ن³: این چنل دارایی من حساب میشه و خیلی برام عزیزه

پ.ن⁴: هر از گاهی اگه حوصلم بکشه تیکه آهنگ هم می‌زارم