سعی کنین همیشه به آدما "آره" نگین؛
چه دور ترین آدم و چه نزدیک ترین آدم توی زندگیتون حتی اگه پاره تن شماست وقتی همیشه "آره" بشنوه هوا برش میداره و بار های بعدی حتی دیگه سوال هم نمیکنه و اقدام می‌کنه.
کم کم این اقدام کردن میرسه به مسائل حیاتی مربوط به شخص خودتون و اینجا اون فرد به خودش اجازه میده که با جسارت تمام شروع به انجام اون کار کنه چون فکر می‌کنه اگه از شما بپرسه شما حتما میگین "آره". همه اینا بخاطر همون آره گفتناست و تقریبا هیچ آدمی از این حالت مستثنی نیست!
هر از گاهی وقتی ازتون سوالی میشه حتی اگه واقعا نمیخواین مخالفت کنین، خیلی قاطع "نه" بگین تا اون فرد حد خودش رو متوجه بشه.
اغلب با موافقت کردن بیش از حد به دلایلی مثل دوست داشتن، دلسوزی، عشق، خیرخواهی و ... باعث میشیم خودمون رو که با ارزش ترین دارایی هستیم از دست بدیم و برده ی تصمیمات و اراده ی دیگران بشیم.
یادتون نره که ما هم آدمیم و حق انتخاب و زندگی با سلیقه ی خودمون رو داریم :)

وای اگر مَرد گدا ، یک شبه سلطان بشود
مثل این‌است که گرگی سگ چوپان بشود
هر کجا هُدهُد دانا برود کنج قفس
جغد ویرانه نشین مرشد مرغان بشود
سرزمینی که درآن قحط شود آزادی
گرچه دیوار ندارد خودِ زندان بشود
باغبانی که به نجار دهد باغش را
فصل‌هایش همه همرنگ زمستان بشود
ناخدا دلخوش این آبی آرام نباش!
وای از آن لحظه که هنگامه‌ی طوفان بشوَد

مجنونمو دل زده از لیلیا
خیلی دلم گرفته از خیلیا
نمونده از جوونیام نشونی
پیر شدم، پیر تو ای جوونی

یکی از جشن‌های ایران باستان است که در ۵ اسفند گاه‌شمار یزدگردی و ۲۹ بهمن گاه‌شمار خورشیدی برای گرامیداشت زن، زمین و مادر برگزار می‌شود.[۱] این جشن ریشه در شاهنشاهی هخامنشی دارد.[۲] ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه آورده‌است که ایرانیان باستان، پنجم اسفند را روز بزرگداشت زن و زمین می‌دانستند

زمین مریضه؛ آدم داره