از سمت دریا بادی می‌وزد،
ابرهای سفید به سمت خشکی حرکت می‌کنند،
بادهای موسمی شن‌ها را جابه‌جا می‌کنند،
و فصل‌ها بین سرما و گرما تغییر می‌کنند.
زندگی چه زنده و پرشور است،
با سایه‌های پژمردگی که هرگز از آن جدا نمی‌شود.
گاهی هنگام دویدن، طوفان به پا می‌شود
و گاهی در تاریکی، نورِ کبریتی می‌درخشد

شاید نتوانی این سرنوشت ناشناخته را درک کنی،
مثلِ شهاب سنگی که بی خبر از مقصد حرکت می‌کند.
اما من...
درسته... خودِ من، می‌خواهم باور کنم!
به کوچک‌ترین، ضعیف‌ترین، مهربان‌ترین و شجاع‌ترینِ تو باور دارم.

با تمام وجودت تلاش می‌کنی و با تمام توان (به زندگی) پاسخ میدهی.
هر قدر دور و دست نیافتی، همیشه یک خط نور می‌درخشد؛
نورِ خودت باش.

به صدای زوزه‌ی باد که از بین برگ‌ها بلند شده، گوش نده،
تنها با یک کت بارونی اجازه بده این زندگی در باران بگذرد.
در نهایت، باز همدیگر را در عمارت چانگ‎یین می‌بینیم.
ششصد سال زندگی مثلِ یک دانه ارزن است و دریای بی‌کران مثلِ یک خوابِ کوتاه.

اما من...
درسته... خودِ من، می‌خواهم باور کنم!
به کوچک‌ترین، ضعیف‌ترین، مهربان‌ترین و شجاع‌ترینِ تو باور دارم.
با تمام وجودت تلاش می‌کنی و با تمام توان (به زندگی) پاسخ میدهی.
هر قدر دور و دست نیافتی، همیشه یک خط نور می‌درخشد؛
نورِ خودت باش.

به صدای زوزه‌ی باد که از بین برگ‌ها بلند شده، گوش نده،
تنها با یک کت بارونی اجازه بده این زندگی در باران بگذرد.
در نهایت، باز همدیگر را در عمارت چانگ‎یین می‌بینیم.
ششصد سال زندگی مثلِ یک دانه ارزن است و دریای بی‌کران مثلِ یک خوابِ کوتاه.
مهم نیست مقصد چه باشد، تو شجاع‌ترینی
به این سرنوشت کاری ندارم، تو شجاع‌ترینی!